[Επισκέπτης] Ολα στο παρά πέντε

Το έχουμε αυτό οι Ελληνες, αφήνουμε τα πράγματα να λιμνάζουν και στριφογυρίζουμε γύρω από τον εαυτό μας, ώσπου έρχεται αναπότρεπτα η ύστατη στιγμή, στο παρά πέντε, που τρέχουμε και δεν φθάνουμε. Το ελάττωμα αυτό χρησιμοποιεί ως τακτική απέναντι στην τρόικα η κυβέρνηση! Είχε όλες τις υπογραφείσες υποχρεώσεις μπροστά της, αλλά δεν είχε πνοή, γι’ αυτό και δεν κουνήθηκε φύλλο. Κάποια στιγμή μάλιστα, οι κυβερνητικοί εταίροι θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να κάνουν τον ηρωισμό και να τελειώνουν με τα Μνημόνια και το ΔΝΤ, γιατί η ελληνική οικονομία είναι αυτάρκης, όπως υποστήριζαν, μπορεί να τα καταφέρει και μόνη της. Υπήρξε μια κινητικότητα του Πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης προς αυτήν την κατεύθυνση, που – φευ! – δεν οδήγησε πουθενά. Οι αγορές έκλεισαν. Η Ελλάδα αναγκάστηκε στο παρά πέντε να προβεί σε μια συνήθη κίνηση, οπισθοχώρησε ολοταχώς.

Ακολούθως η κυβέρνηση θέλησε να επιτύχει με διαπραγμάτευση ό,τι δεν επέτυχε με πράξεις. Αρχισε να βάζει κόκκινες γραμμές και να διαπραγματεύεται με… τον εαυτό της! ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Η απέναντι πλευρά – των δανειστών – παρακολουθούσε ατάραχη, γιατί γνώριζε το τέλος του έργου. Απαντούσε με τον γνωστό και μονότονο τρόπο «όταν είσαστε έτοιμοι, φωνάξτε μας». Κι εδώ, δώσ’ του δηλώσεις για το Ασφαλιστικό, τις απολύσεις στο Δημόσιο, τα εργασιακά, τις δόσεις κ.λπ. και ξανά λεονταρισμοί των γνωστών και κουραστικών πλέον θαμώνων των τηλεπαραθύρων. Το αποτέλεσμα; Στο παρά πέντε νέα υπαναχώρηση, με τον καταραμένο όφη – τον ΕΝΦΙΑ – να φαρμακώνει για δεύτερη φορά την κυβερνητική αξιοπιστία. Θιγμένοι οι βουλευτές που ανακάλεσαν την ψήφο τους αποφάσισαν ότι για όλα φταίει ο Χαρδούβελης. Ετσι εξαγνίστηκαν, πιστεύουν, στα μάτια των ψηφοφόρων τους. Ενας εξωκοινοβουλευτικός υπουργός, ο οποίος κλήθηκε να κάνει όλα όσα οι ίδιοι εμποδίζουν να γίνουν, ερρίφθη στην πυρά.

 Τώρα την ύστατη στιγμή, στο παρά πέντε, προσπαθεί η κυβέρνηση να κερδίσει κάτι, έστω στα σημεία. Να δείξει ότι δεν υπαναχωρεί, αλλά αντιστέκεται επιβάλλοντας την πολιτική της. Κανείς δεν γνωρίζει πού πάμε ακριβώς, όλοι όμως ξέρουν ότι στο τέλος θα την πληρώσουν και πάλι οι πολίτες.

Φθάσαμε στο παρά πέντε και μαδούσαμε τη μαργαρίτα, θα ‘ρθει – δεν θα ‘ρθει η τρόικα. Τελικά αφού δεν πάει η τρόικα στην Αθήνα, πάει η Αθήνα στην τρόικα. Δύο τινά πλέον μπορεί να συμβούν. Ή να κλείσει η αξιολόγηση άρον άρον, αποδεχόμενοι σχεδόν τα πάντα, ή να παραπέμψουμε τα δύσκολα για μετά τον Μάρτιο. Μονά – ζυγά δικά τους. Ενώ οι πανταχόθεν βαλλόμενοι πολίτες ακούνε ότι τους περιμένει, τώρα ή αύριο, ένα μοιραίο χτύπημα, η μείωση των συντάξεών τους! Για να αποδειχθεί ακόμα μια φορά ότι στο παρά πέντε κερδίζει ο πιο ισχυρός και χάνει πάντα ο… πολίτης. Και ότι το σουξέ στόρι κάποιους άλλους αφορά.