[Κραυγές και ψίθυροι] «Είσαι ό,τι φοράς»

Πριν από λίγες ημέρες συνόδευσα μια φίλη που πήγε να μαζέψει την εννιάχρονη κόρη της από πάρτι γιατί την ειδοποίησαν πως ήταν χάλια και έκανε εμετό. Μεταφέραμε στο αυτοκίνητο τη μικρή στα χέρια. Οταν πήγα να της φορέσω, γιατί ήταν ιδρωμένη, τη ζακέτα μου, άνοιξε τα ματάκια της και με ρώτησε: «Ταιριάζει με το παντελόνι μου;».

Η φίλη μου δεν είναι ιδιαίτερα κοκέτα, άρα η αγωνία της μικρής για το ασορτί δεν είναι κληρονομικό χάρισμα. Μεγαλώνει όμως σε μια εποχή που ακόμη και με οικονομική κρίση έχει αφομοιώσει τη μαγιά του λάιφσταϊλ, το «είσαι ό,τι φοράς». Το οποίο, αν την εποχή των παχιών αγελάδων αποτελούσε δήλωση ταυτότητας, στη σημερινή των ισχνών έχει εκπέσει σε οφθαλμοπορνεία.

Ανακαλώ το περιστατικό καθώς διαβάζω και ακούω τις περιγραφές της Περσεφόνης στο ψηφιδωτό της Αμφίπολης. Και αναρωτιέμαι αν γίνονται από στυλίστες. Η λεπτομερής ανάλυση του κόκκινου των μαλλιών, η φούρλα του βόστρυχου, η αμπίρ γραμμή του χιτώνα που συγκρατείται στο στήθος με κόκκινη κορδέλα, το λευκό χρώμα που συνδυάζεται ιδανικά με το κόκκινο του Πλούτωνα και το κίτρινο του Ερμή, το διακριτικό σετ κολιέ – βραχιόλι. Το τι φοράει η κοκόνα είναι σήμερα το θέμα. Το ποιου είναι ο τάφος θα το ξαναπιάσουμε από μεθαύριο.

Εντάξει, λοιπόν, η Περσεφόνη πέρασε με επιτυχία το τεστ αξιολόγησης της αστυνομίας μόδας – απεχθέστατου νεολογισμού που έχει επιβάλει με έναν ύπουλο τρόπο την αστυνόμευση ως προϋπόθεση αρετής. Εστω και στυλιστικής.

Απολαμβάνω λοιπόν το τρομοκρατικό χτύπημα της κυρίας Κλούνι! Οι στυλίστες όλου του κόσμου έσκισαν τα διπλώματά τους γιατί μέχρι στιγμής δεν κατάφεραν να εντοπίσουν την προέλευση του άσπρου φορέματος με τις πράσινες ρίγες που φόρεσε την περασμένη Τρίτη.