[Εισαγωγικά] Ζητείται ζουρλομανδύας

Τη σκηνή αφηγείται κατ’ ιδίαν παράγων της συγκυβέρνησης, γνωστός για τον ανθηρό του λόγο. Το αφεντικό νυχτερινού κέντρου ερωτάται από θαμώνες γιατί αμείβεται τόσο καλά ο βασικός τραγουδιστής. Επειτα από μια παύση για να θαυμάσει τις ρίψεις γαριφάλων, το αφεντικό απαντά: «Τα φέρνει, τα παίρνει!». Με άλλα λόγια, ο τραγουδιστής τα βγάζει τα λεφτά του, αφού γεμίζει τα τραπέζια. Στη λογική αυτή, την Προεδρία θα πάρει το πρόσωπο που θα φέρει 180 ψήφους – τις φέρνει, την παίρνει και τελειώσαμε. Εστω κι αν οι εταίροι της συμπολίτευσης επιμένουν ότι το έργο δεν έχει ακόμη αρχίσει και θα το δούμε τον Φεβρουάριο. Κάτι που τους δίνει επαρκή χρόνο για να διερευνήσουν ποιοι από τους ανεξάρτητους, ημιομαδοποιημένους ή κυμαινόμενους που βρίσκονται στην γκρίζα ζώνη μεταξύ των διαφόρων κομμάτων θα μπορούσαν να ψηφίσουν Πρόεδρο.

QQQ

Αυτό είναι το ένα επίπεδο της ελληνικής δημόσιας ζωής. Το καθαρά πολιτικό. Παραμένει όμως διασυνδεδεμένο με το οικονομικό επίπεδο. Κάτι που δεν αλλάζει με την αποβολή του ΔΝΤ και το αφήγημα περί εξόδου από το Μνημόνιο. Οποιος καταλαβαίνει, το ήξερε ήδη. Για τους υπόλοιπους το είπε ο Μάριο Ντράγκι. Η ΕΚΤ δεν θα μπει στον κόπο να τιτλοποιήσει ελληνικά χρεόγραφα – άρα και οι αγορές να μας δανείσουν – αν δεν είμαστε σε πρόγραμμα. Των άλλων ή δικό μας – το ίδιο είναι. Κάποτε ο Νίκος Χριστοδουλάκης είχε πει: «Αν δεν υπήρχε η ΟΝΕ θα έπρεπε να την εφεύρουμε». Ουδείς το λέει ανοιχτά τώρα, αλλά η αλήθεια είναι πως αν δεν υπάρχει Μνημόνιο θα πρέπει, δυστυχώς, να το ξαναφτιάξουμε. Κάποιοι εν Αθήναις εργάζονται διακριτικά και εντατικά γι’ αυτό, όπως καταγράφουν σήμερα στο ρεπορτάζ τους «ΤΑ ΝΕΑ».

QQQ

Επ’ αυτού, μια ευχή. Η ευχή είναι να μη ζητηθεί από την Ελλάδα να γίνει ο τρελός που θα φτιάξει μόνος τον νέο ζουρλομανδύα του. Από τον υπεροικονομολόγο του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ έως τον Ολι Ρεν και άπαντες τους ενδιαφερομένους, όλοι έχουν αποφανθεί ότι το πρόγραμμα του 2010 ήταν λάθος. Σε μια φράση: η πολλή λιτότητα σκοτώνει τη λιτότητα – ή, τέλος πάντων, τις θετικές οικονομικές της παρενέργειες. Το ζητούμενο λοιπόν είναι ένα πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται πραγματικά στην κατάσταση της χώρας και να μπορεί να οδηγήσει αληθινά στην ανάπτυξη – αν και αυτή ποτέ δεν θα ισοδυναμεί με την ευμάρεια της προ του 2010 περιόδου.

Οχι μόνο πρέπει να εκπονηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα, αλλά και να πεισθούν οι ξένοι – κυρίως δηλαδή οι Γερμανοί – ότι είναι το κατάλληλο. Με δεδομένες τις ιδεοληψίες του Βερολίνου δεν θα είναι εύκολο. Οπως δεν είναι σίγουρο και αν η καγκελαρία δεν θα κερδίσει χρόνο – όπως συνηθίζει η Ανγκελα Μέρκελ – περιμένοντας την προεδρική εκλογή για να δει πώς αποσαφηνίζεται το ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

QQQ

Με σατανικό τρόπο, δηλαδή, ταιριάζει ξανά η ατάκα του ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου. «Τα φέρνεις, τα παίρνεις» – όποιος φέρει νέο πρόγραμμα θα πάρει τη στήριξη των Γερμανών. Μένει να φανεί αν το Βερολίνο νοιάζεται περισσότερο για το πρόγραμμα και λιγότερο για το ποιος θα το φέρει. Αν, δηλαδή, ισχύει ό,τι και στην προεδρική εκλογή…