Στη μόδα, για να έχεις στυλ με άποψη, πρέπει να έχεις αφορμές (και χρήματα) για να ζήσεις την εμπειρία της. Η Νέα Υόρκη είναι μια πόλη που προσφέρει εμπειρίες ζωής και αφορμές προς όλους τους ενδιαφερομένους. Εστω κι αν μια αναγνωρισμένη «φρουρός» της αμερικανικής μόδας, η Καρολίνα Χερέρα, δήλωσε ότι η Νέα Υόρκη είναι μια πόλη όπου κυκλοφορεί η έλλειψη γνώσης για το τι κολακεύει το σώμα. «Η κακογουστιά στους δρόμους είναι απωθητική. Η ομοιομορφία εξαντλητική. Είδα τα κοντά τοπ να τα φοράνε συνήθως εκείνες που το σώμα τους δεν έχει τα προσόντα για ένα τόσο αποκαλυπτικό ρούχο. Η μόδα δεν σου επιβάλλει να φοράς τα πάντα. Κυρίως σε οδηγεί προς ό,τι δείχνει καλά στο σώμα σου. Και αν δεν είσαι πολύ νέα ή πολύ αδύνατη, τότε δεν πρέπει να οικειοποιείσαι όλες τις προτάσεις που σου κάνει η μόδα».
Παράλληλα, οι πίνακες των εμπνεύσεων (τα λεγόμενα mood boards) των σχεδιαστών με φράσεις – έννοιες που δηλώνουν συναισθηματικά κενά και αδιέξοδα (όπως αγάπη, συμπόνια, κατανόηση, διάχυση, φως, άνοιγμα των αισθήσεων) μεταφράζουν την προσπάθεια των σχεδιαστών να συγκροτήσουν μια ιδέα, η οποία θα έχει «νόημα και περιεχόμενο», θα μεταφερθεί στο ρούχο και αυτό θα διαρκέσει με την υποστήριξη των μίντια τους επόμενους έξι μήνες. Μιλάμε βέβαια για ρούχα που είναι απλά, βασικά κομμάτια. Και όχι πυλώνες της εξέλιξης του ντιζάιν ή δείγματα εντυπωσιακής πρωτοπορίας.
Στη μόδα ζητείται τόλμη και ελευθερία. Η Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης άνοιξε τις παρελάσεις ενδυματολογικής φαντασμαγορίας για την ερχόμενη άνοιξη – καλοκαίρι φανερώνοντας την ανησυχία της να διαχειριστεί το παγκοσμιοποιημένο της πελατολόγιο: η γυναίκα της Νέας Υόρκης που κυκλοφορεί και ζει στο Μανχάταν δεν μπορεί να έχει τους ίδιους ρυθμούς με μια Βιεννέζα ή μια φιλάρεσκη Μοσχοβίτισσα. Επίσης, μια γόνος βασιλικής αραβικής οικογένειας κινείται σε περιορισμένα επίπεδα σωματικής απελευθέρωσης. Αντίστοιχα, μια νέα εκατομμυριούχος από την Κίνα πιθανόν να έχει κενά στη σύνδεσή της με τη δυτική ιστορία της μόδας ώστε να μπορεί ταχύρρυθμα να παρακολουθήσει τις αλλαγές προτάσεων που επιχειρούν οι σχεδιαστές με το ενδυματολογικό τους λεξιλόγιο. Και μια έφηβη από το Ντάλας, το Μάντσεστερ ή την Πάτρα έχει αποκτήσει διαφορετικές αναφορές χάρη στους πρωταγωνιστές τής σύγχρονης ποπ κουλτούρας με τους οποίους διαμορφώνει το παρουσιαστικό της και το ντύσιμό της.
Κι όμως όλα αυτά συνθέτουν την πραγματικότητα για να κινηθεί η μόδα σήμερα. Και το «άρωμα» της Νέας Υόρκης δεν παύει να είναι μια στιγμιαία ατμοσφαιρική παρουσίαση. Θεατρική όπως το έργο που σκηνοθέτησε ο Σπάικ Γιοντζ «100% χαμένο βαμβάκι». Μια πικρή σάτιρα για τον κόσμο των ανθρώπων της μόδας που έδωσε το πλαίσιο στους σχεδιαστές της συλλογής Opening Ceremony να παρουσιάσουν τα ρούχα τους, τα οποία φόρεσαν ηθοποιοί και μοντέλα.
Σελέµπριτι σικ
Η ποπ κουλτούρα των διασήμων έχει διάρκεια. Η ανατροπή τους είναι βραδεία διαδικασία για να απελευθερώσει τη μόδα από τα πρότυπά τους και να επινοήσει νέες μορφές διάδοσης των αλλαγών της. Μέχρι να συμβεί αυτό το χρονικά απροσδιόριστο «νέο», η Ριάνα, η Μάιλι, η Μπιγιονσέ, η Κιμ Καρντάσιαν και σε αυτήν την Εβδομάδα εκτέλεσαν τα καθήκοντα πρεσβευτικής κομψότητας και ανανεωτικής στυλιστικής τόλμης από τις πρώτες σειρές των σόου Edun, Versus Versace, Alexander Wang.
Επίσης, ο Τόμι Χίλφιγκερ βασίστηκε στα επιτυχημένα κλισέ των ηρωικών για τη μουσική 60s και 70s προκειμένου να συνθέσει μια συλλογή από ρούχα – κοστούμια μεταμφίεσης προορισμένα να φορεθούν από τους θαμώνες των υπαίθριων καλοκαιρινών φεστιβάλ ροκ μουσικής.
Ωστόσο, υπήρξαν και σχεδιαστές οι οποίοι με τις συλλογές τους βοηθούν τη μόδα να επιτελέσει το καθήκον της ως εκφραστικό μέσο τού «αέναα επίκαιρου», προσαρμοσμένου σε πολλαπλές γεωγραφικές ζώνες. Στο «μελλοντικό ανοιξιάτικο σήμερα» απάντησαν οι συλλογές Alexander Wang, Derek Lam, Altuzarra.
Με όρους ντιζάιν ο Αλεξάντερ Γουάνγκ μετέτρεψε το πιο ποθητό κι ενδιαφέρον αξεσουάρ που η αγορά του απασχολεί τις σύγχρονες γυναίκες: τα παπούτσια. Ετσι οι γόβες μετατρέπονται σε συγγενείς των αθλητικών παπουτσιών (sneakers). Τα δικτυωτά πλέγματα από τεχνολογικές ίνες, πολύ πιο ελαφριά από τα ιταλικά δέρματα, μπαίνουν πάνω από τις φόρμες των ψηλών τακουνιών. Ο Γουάνγκ διατηρεί τη σπορ πολυχρωμία του και τα μοτίβα των πλεγμάτων των sneakers τα μεταφέρει στα φορέματα κοκτέιλ του ως έντονο περίγραμμα που τονίζει τις γραμμές του σώματος.
Από το ντένιμ στο χειροποίητο
Η έννοια της χειροτεχνίας, προσφιλές τώρα πια εργαλείο του μάρκετινγκ, ξέφυγε από τα ευρωπαϊκά σύνορα της μόδας και διέσχισε τον Ατλαντικό. Μπορεί η παράδοση της ευρωπαϊκής υψηλής ραπτικής να δικαιούται μερίδιο στις χειροτεχνικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται στα εργαστήρια της Ρώμης, της Φλωρεντίας, του Παρισιού ή της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης. Σίγουρα είναι παράδοξο για την αμερικανική μόδα, που η φήμη της στηρίχθηκε στην αντοχή του σκληρού ντένιμ υφάσματος και στον πρακτικό τρόπο ντυσίματος, να αναζητά διασυνδέσεις με τις μεθόδους ετοιμασίας μιας χειροποίητης συλλογής. Οπως δηλαδή το χειρίστηκαν οι συλλογές Reem Acra, Altuzarra, The Row, Tom Browne.
Ανάμεσά τους και η συλλογή Prabal Gurung, με τον σχεδιαστή της να διερευνά τις δυνατότητες της ύφανσης με μια σειρά από λευκά φορέματα. Ο σχεδιαστής συνηθίζει να κάνει τρέκινγκ στα βουνά του Νεπάλ, όπου γεννήθηκε. Και οι λεπτές κεντημένες κλωστές πάνω στο λευκό ύφασμα σχημάτισαν έναν χάρτη μιας διαδρομής τρέκινγκ σε αυτά τα υψίπεδα. Μαζί με άλλα ίχνη μνήμης των εμπειριών του σχεδιαστή τα οποία πέρασαν ως ενδείξεις χειροτεχνίας στα ρούχα της συλλογής του.
Οσο για το υπερθέαμα της εκδήλωσης που ετοίμασε ο Αγγλος Γκάρετ Πιου για να παρουσιάσει για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη τη δουλειά του, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία από μεγάλες οθόνες και τη χορογραφία μιας ομάδας από την πατρίδα του για να ντύσει τα μοντέλα του μάγισσες, σκιάχτρα και πολεμιστές νίντζα, δηλώνει αυτό ακριβώς που συμβαίνει στη μόδα: εντυπωσιασμός χωρίς ρούχα. Υπάρχουν όλα εκτός από το απλό εκείνο κομμάτι που ταιριάζει στο ύφος και στον τρόπο σκέψης σου. Στην παγκόσμια μόδα του μελλοντικού ανοιξιάτικου παρόντος σημασία έχουν μόνο οι περιστάσεις. Για να υπάρξουν ώστε να τις ζήσεις σαν να ήσουν διάσημος.
Σχόλια
