Ο χρυσός κανόνας

Στην Ελλάδα, ποτέ κανείς δεν πεθαίνει – πολιτικά, εννοείται: με τη ρετσινιά του αποστάτη, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πήρε 47% έπειτα από 25 χρόνια. Ο Κωστής Στεφανόπουλος έκλεισε τα γραφεία της ΔΗΑΝΑ λόγω έλλειψης οπαδών – και μετά έγινε ο δημοφιλέστερος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και άλλοι, ων ουκ έστιν αριθμός…

Προφανώς, αυτός ο χρυσός κανόνας θα ισχύσει κάποια στιγμή και για τον Γιώργο Παπανδρέου. Γιατί βιάζεται λοιπόν; Γιατί προσπαθεί να αλλάξει την Ιστορία τόσο σύντομα; Γιατί δεν περιμένει να ξεχάσει φυσιολογικά ο ψηφοφόρος; Γιατί δεν υπηρετεί την εκκωφαντική σιωπή, όπως ο Κώστας Καραμανλής; Γιατί εκτίθεται με συνθήματα του τύπου «γερά, να φύγει η Δεξιά»;

Ισως η απάντηση – όπως και οι περισσότερες, άλλωστε – να βρίσκεται στον Αίσωπο. Στην ιστορία με τον σκορπιό και τον βάτραχο, που ο σκορπιός τσιμπά τον βάτραχο διότι είναι στη φύση του. Εκτός κι αν ο σκορπιός πιστεύει ότι είναι βάτραχος, οπότε η υπόθεση γίνεται πολύ σύνθετη και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά…

Ισως πάλι, τα πράγματα να είναι πολύ πιο απλά: μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου να έχει πειστεί από την ιστορία που διηγείται από τότε που αποχώρησε από την πρωθυπουργία. Ισως να πιστεύει πια ειλικρινώς ότι κάποιοι του την έστησαν τη δουλειά για να τον βγάλουν από το παιχνίδι και να καταστρέψουν ανενόχλητοι τη χώρα.

Ισως να ‘ναι και αλήθεια όλα αυτά – ας μην αφήνουμε την πραγματικότητα να χαλάει μία ωραία ιστορία συνωμοσίας. Αλλά τι έκαναν οι συνωμότες διαφορετικό από εκείνον στη συνέχεια; Αλλαξε το μείγμα της πολιτικής; Εγιναν χειρότερα με την κυβέρνηση Παπαδήμου και την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου από όσα έγιναν με την κυβέρνηση Παπανδρέου; Ή μήπως θα είχε ήδη βγάλει τη χώρα από το Μνημόνιο η κυβέρνησή του; Θα είχαν βρει δουλειά οι άνεργοι; Εδώ χαμογελάνε…