[Προβολές] Πού και πού ας τολμά

Ο αντιρατσιστικός νόμος είναι αναγκαίος για έναν πολύ απλό λόγο: στην Ελλάδα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ρατσισμού. Η διαπίστωση μπορεί να ακούγεται αφελής αλλά δεν είναι και τόσο. Οι ανησυχίες των 38, οι ιδεοληψίες πολύ περισσοτέρων, οι αγκυλώσεις ενός τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, η αντίδραση της Εκκλησίας και ο φόβος του πολιτικού κόστους καθιστούν τη λογική επεξεργασία απαραίτητη. Και αυτή η λογική επεξεργασία λέει ότι, τουλάχιστον σε αυτήν τη χώρα,  κανένας δεν έχει την όρεξη να προσβάλει τη μνήμη των Ποντίων.

Λέει επίσης ότι θύματα του ρατσιστικού μίσους κινδυνεύουν να πέσουν ή πέφτουν τρεις κατηγορίες. Οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι και τα θύματα του Ολοκαυτώματος. Κανονικά δεν θα έπρεπε να εξηγήσει κανείς τους λόγους για τους οποίους είναι ανάγκη να προστατευθούν νομικά αυτές οι τρεις κατηγορίες στη χώρα με το μεγαλύτερο ναζιστικό κόμμα στην Ευρώπη. Αλλά να που χρειάζεται. Περιφρονώντας την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Αδωνις Γεωργιάδης όχι μόνο υποστήριξε ότι το κόμμα του δεν έχει ιδέα για το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφύλων αλλά «προκάλεσε» από το τηλεοπτικό του στασίδι τον πρόεδρο Βαγγέλη Βενιζέλο να πάρει δημοσίως θέση. Ο πρώην γραμματέας της κυβέρνησης Αγγελος Μπαλτάκος χαρακτήρισε το νομοσχέδιο «νομικό έκτρωμα επιστροφής στον σκοταδισμό του Μεσαίωνα» – προφανώς για να αποδείξει ότι, εκτός από προνομιακός συνομιλητής της Χρυσής Αυγής, μπορεί να υπηρετήσει τον σουρεαλισμό στην απεχθή εκδοχή του.

Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο Αλέξης Τσίπρας τον Φεβρουάριο του 2014 στο «Βήμα της Κυριακής», είχε δηλώσει ότι εφόσον η κυβέρνησή του διαθέτει την απαραίτητη πλειοψηφία στη Βουλή τότε θα προχωρήσει σε μια σειρά από θεσμικές τομές για την προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων. Αλλά και αυτό υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει σταθεροποιηθεί η κοινωνική και οικονομική ζωή. Ηταν μια διπλή υπεκφυγή. Πρώτον, γιατί δεν χρειάζεται καμία ενισχυμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να αναγνωριστεί το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ των ομοφύλων ή να ποινικοποιηθούν οι ρατσιστικές επιθέσεις. Και, δεύτερον, επειδή η σταθεροποίηση της κοινωνικής και της οικονομικής ζωής δεν έχει και πολλή σχέση με την προστασία των δικαιωμάτων.

Αυτό που δεν είχε τολμήσει να πει τότε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, το ζητάει σήμερα επιτακτικά το κόμμα του. Είναι μια πρόοδος. Θα είναι ακόμη μεγαλύτερη αν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ψηφιστεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της Βουλής, αν ο νέος νόμος προστατεύει πραγματικά με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο εκείνα τα τμήματα της κοινωνίας που είναι σήμερα απροστάτευτα, αν λειτουργήσει γι’ αυτούς τους ανθρώπους σαν φιάλη οξυγόνου. Πρέπει να ψηφιστεί όχι επειδή είναι φετίχ. Αλλά επειδή το πολιτικό σύστημα πρέπει πού και πού να τολμά να κατευθύνει αντί να κατευθύνεται.