[To άλλο πρόσωπο] Νεκταρίνια

«Κριμαία  Ή παρμεζάνα;». Το σαρκαστικό δίλημμα εμφανίστηκε στον ρωσόφωνο κυβερνοχώρο, εν είδει δημοσκόπησης, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του εμπάργκο στις εισαγωγές ευρωπαϊκών τροφίμων. Στην Αθήνα το δίλημμα αντήχησε, χωρίς ίχνος χιούμορ, σε τόνο δραματικό – τύπου «νεκταρίνια ή θάνατος».

Το πάγωμα που επέβαλε το Κρεμλίνο αφορά όλα τα ευρωπαϊκά προϊόντα, από το γαλλικό φουαγκρά μέχρι τα ελληνικά λαβράκια. Εδώ όμως πήρε από νωρίς διαστάσεις προβλήματος γεωπολιτικού προσανατολισμού. Στην πραγματικότητα, το ερώτημα είναι πολύ πιο πεζό: Είναι η Ευρώπη διατεθειμένη να καλύψει το κόστος της εξωτερικής πολιτικής χωρίς να πληγώσει τους παραγωγούς της;

Στη δίνη αυτής της κρίσης, που υπερβαίνει κατά πολύ το βεληνεκές του χαρτοφυλακίου του, βρίσκεται τώρα ο Γιώργος Καρασμάνης. Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης είναι διπλά άτυχος. Οχι μόνο επειδή κινδυνεύει να κριθεί από τη διάσωση ή μη των ροδακινοπαραγωγών – πολλοί από τους οποίους ανήκουν στο εκλογικό του ακροατήριο, στην Πέλλα. Αλλά γιατί σε αυτή του την προσπάθεια απέκτησε ήδη υποβολέα. Ο έτερος βουλευτής της ΝΔ στην Πέλλα, ο Ιορδάνης – Δάνης, για τους φίλους – Τζαμτζής έσπευσε να στείλει επιστολή στον Πρωθυπουργό, μεταφέροντάς του «τη φωνή της απόγνωσης» των αγροτών της εκλογικής του περιφέρειας.  

Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι τι λέει, μέσα στην εκλογική του αγωνία, ο Δάνης. Είναι τι μπορεί πραγματικά να πετύχει η Αθήνα. Εδώ χρειάζεται ο υπουργός να δείξει τις διπλωματικές του δεξιότητες, αναζητώντας κοινό μέτωπο με τους εταίρους.

Η αλήθεια είναι ότι οι απαιτήσεις από τον υπουργό – όπως τον λέγαμε παλιά – Γεωργίας δεν ήταν πάντα τόσο σύνθετες. Στην προμνημονιακή Ελλάδα αρκούσε να κρατάει ήρεμο το αγροτικό ποίμνιο. Μετά τη χρεοκοπία, ο υπουργός καλούνταν να επανεπινοήσει τη γεωργία ως πυλώνα μιας νέας, εξαγωγικής οικονομίας. Ολοι αναγνώριζαν ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ανταγωνιστική με το να παράγει υψηλής ποιότητας, «γκουρμέ» προϊόντα. Ολοι το έβλεπαν, αλλά ποιος θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τον προσανατολισμό ενός κλάδου, που είχε εθιστεί στη μορφίνη των επιδοτήσεων;

Σε αυτό τον ρόλο είχε – μάλλον από σπόντα – βρεθεί ένας άνθρωπος κατάλληλος όχι μόνο γι’ αυτό που διέθετε – δηλαδή, την επιστημονική κατάρτιση – αλλά κυρίως γι’ αυτό που του έλειπε: τις πολιτικές δεσμεύσεις. Πριν γίνει παρανάλωμα των κομματικών σκοπιμοτήτων του ανασχηματισμού, ο Αθανάσιος Τσαυτάρης εργάστηκε επί δύο χρόνια ακριβώς με αυτή τη στρατηγική επανεκκίνησης της ελληνικής αγροτικής οικονομίας με άξονες τις νέες καλλιέργειες και τις νέες τεχνολογίες.

Βουλευτής από το 1996, ο Καρασμάνης δεν είχε κάνει αισθητή την παρουσία του στην κεντρική πολιτική σκηνή πριν από την υπουργοποίησή του. Η επιλογή του ερμηνεύθηκε ως απόπειρα του κόμματός του να διατηρήσει τα ερείσματά της στον αγροτικό πληθυσμό. Ο τεχνοκράτης δεν ήταν πια χρήσιμος σε αυτή τη θέση. Χρειαζόταν ένας μαχητής του χωραφιού και του καφενείου. Το πρόβλημα είναι ότι η κρίση του ροδάκινου δεν πρόκειται να λυθεί στα καφενεία.