[Διαδρομές] Θάλασσα λανθασμένη δεν γίνεται

Ο φίλος ήταν κατηγορηματικός: «Δεν πάνε να κουρεύονται, εγώ κομπιούτερ δεν ανοίγω για να δω τον ΕΝΦΙΑ. Μου έφτασε που είδα τον φόρο εισοδήματος και όλα τα υπόλοιπα που πρέπει να πληρώνω μαζί. Θα πάω διακοπές και όταν με το καλό γυρίσω, πιο χαλαρός έπειτα από λίγες ημέρες ξεκούρασης στη θάλασσα, θα έχω κουράγιο να δω τη λυπητερή». Ο Εμπειρίκος εξύμνησε τις επιλογές μας, γράφοντας «δεν είμαι πάντα ωκεανός που συνεχώς βογγά αλλά και θάλασσα αυγουστιάτικη που σπαρταρά στον ήλιο». Και κάπως έτσι, από το βογγητό στην απόλαυση και πάλι πίσω, προχωρά η ζωή στην Ελλάδα του 2014. Τι έχει να ξεπλύνει η έρμη η θάλασσα και φέτος…

Μια χρονιά – για την ακρίβεια, άλλη μία χρονιά – με το άγχος της επιβίωσης, άλλη μία χρονιά με τα μάτια των ανέργων να ψάχνουν απεγνωσμένα κάπου να ξαποστάσουν. Με τη μεσαία τάξη που κάποτε ευημερούσε, να βλέπει τη ζωή της να έχει ανατραπεί. Σε μια κατάσταση στην οποία τίποτα πια δεν είναι δεδομένο, άνθρωποι που κάποτε ζούσαν άνετα σήμερα κυνηγούν προσωρινές δουλειές, δουλεύουν ανασφάλιστοι και τρέχουν για να γλιτώσουν από την οικονομική άβυσσο που τους απειλεί. Τι έχει να ξεπλύνει η έρμη η θάλασσα και φέτος…

«Στη θάλασσα, στην αθάνατη θάλασσα» έγραφε ο Τζόζεφ Κόνραντ, «εκεί λαβαίνει τη συχώρεση η ψυχή, στη θάλασσα γδύνεται και παραδίνεται, όπως σε ένα κατάστρωμα που τραμπαλίζεται στη φουρτούνα, χωρίς να ξέρει αν θα την οδηγήσει στον χαμό ή στη σωτηρία». Οι σωτήρες πολλοί, τα προβλήματα όμως ακόμα περισσότερα – το άγχος των γονιών για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, τα σχολεία, οι ανάγκες, το αβέβαιο μέλλον που κάποτε φάνταζε καλύτερο. Τι έχει να ξεπλύνει η έρμη η θάλασσα και φέτος…

Ωρα μηδέν για το Ασφαλιστικό, προειδοποιούν οι ειδικοί. Μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται, συντάξεις που χρειάζεται να περικοπούν κι άλλο, επικουρικές που καίγονται όμορφα, αναλογιστικές μελέτες για την κοινωνική ασφάλιση και νοσοκομεία που λειτουργούν στα όριά τους – όπως διαπιστώνει καθημερινά ο πολίτης που πνίγεται από αγωνία. Τι έχει να ξεπλύνει η έρμη η θάλασσα και φέτος…

Αλλοι μοναχικοί ή δυο δυο σε έρημες παραλίες αναζητούν την αποφόρτιση, άλλοι ξεσαλώνουν με ουρλιαχτά και μπιτάτη μουσική, άλλοι κυνηγάνε παιδιά και άλλοι απλά κλείνουν τα μάτια και ρεμβάζουν. Ολοι όμως βουτάνε στη θάλασσα και υπάρχει εκείνη η μία στιγμή που όλο το σώμα βυθίζεται στο νερό και επιστρέφει, έστω και ασυνείδητα, στην αρχική κατάσταση που μας συνδέει όλους. Τι έχει να ξεπλύνει η έρμη η θάλασσα και φέτος…

Ο ένας ποιητής μάς παροτρύνει να κάνουμε να κινηθεί η θάλασσα που είναι παγωμένη μέσα μας. Γιατί όπως σωστά διέγνωσε ο άλλος «θάλασσα λανθασμένη δεν γίνεται».