[Το άλλο πρόσωπο] Μπόρες

Μακάρι να ήταν για πάντα καλοκαίρι. Κοινοβουλευτικό καλοκαίρι, με τμήματα «μαλακής» σύνθεσης. Θα ήταν μια κατάσταση οπωσδήποτε βολική όχι μόνο για τη συμπολίτευση – που δεν θα χρειαζόταν πια να κάνει μασάζ στους επίδοξους αντάρτες. Θα βόλευε και τους ίδιους τους βουλευτές που δεν θα δοκίμαζαν τις συνειδήσεις τους στη διελκυστίνδα μεταξύ κομματικού καθήκοντος και πολιτικού κόστους.

Σε αντίθεση με τις μπόρες έξω από το βουλευτήριο, εντός ήταν μέχρι στιγμής ένα ανέφελο κοινοβουλευτικό θέρος. Τα έξι συν έξι προαπαιτούμενα πέρασαν εγκαίρως. Κανείς δεν θα θυμάται ότι, ας πούμε, απαιτήθηκε προς τούτο η οικειοθελής αντικατάσταση του Δημήτρη Κυριαζίδη. Για την ιστορία, ο βουλευτής Δράμας της ΝΔ είχε πολλές ενστάσεις – όπως την απηνή φορολόγηση των καφενείων σε χωριά με λιγότερους από δύο χιλιάδες κατοίκους. Το θέμα, όμως, που τον οδήγησε – χαμηλόφωνα, χωρίς ηρωικές κραυγές – εκτός κυβερνητικής γραμμής ήταν το «εφάπαξ» των ενστόλων.

Πρωτεργάτης του αστυνομικού συνδικαλισμού, ο Κυριαζίδης όπως και πολύ άλλοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας νιώθουν ότι χάνουν την επαφή τους με τα προνομιακά τους ακροατήρια. Δεν είναι οι μόνοι που ανησυχούν. Η αγωνία του Μαξίμου ότι η Χρυσή Αυγή διεμβολίζει τους χώρους στους οποίους η συντηρητική παράταξη είχε παραδοσιακά ερείσματα, φαίνεται από τη συχνότητα με την οποία ο Πρωθυπουργός επιχειρεί να τονώσει το φρόνημά τους – όπως πρόσφατα, με την επίσκεψή του στη ΓΑΔΑ, μετά τη σύλληψη Μαζιώτη.

Η πίεση, όμως, δεν έρχεται πια μόνο από Δεξιά. Η προχθεσινή συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των ενστόλων και οι πολεμικές δηλώσεις που ακολούθησαν εξηγούν τον κλονισμό του Κυριαζίδη και των ομοίων του στη ΝΔ. Ως ειδική κατηγορία υποαμειβόμενων δημόσιων λειτουργών, οι αστυνομικοί είναι εύκολη πολιτική λεία για την αξιωματική αντιπολίτευση. Και μόνο η εικόνα των ενστόλων να διαδηλώνουν έξω από τη Βουλή, με τη συμπαράσταση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, εξηγεί ακαριαία τη μνημονιακή διάλυση των μεταπολιτευτικών στερεοτύπων.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Τσίπρας έδειξε – για να το πούμε κομψά – ότι δεν δεσμεύεται από τις παλαιές δογματικές σταθερές της Αριστεράς. Ηδη πριν από τις εκλογές του 2012 είχε, χωρίς ενοχές, τείνει χείρα συνεργασίας στους Ανεξάρτητους Ελληνες. Η ριζοσπαστική Αριστερά είχε ζυμωθεί με τη Δεξιά που εκπροσωπούσε ο Καμμένος στις πλατείες της αγανάκτησης. Οταν πλέον απέκτησε αξίωση εξουσίας, ο Τσίπρας είχε έτοιμη την πρώτη ύλη, την αντιμνημονιακή μαγιά.

Δεν είναι μόνο η υπεράσπιση των ενστόλων. Είναι και τα χθεσινά χαμογελαστά στιγμιότυπα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ με τους γέροντες του Αγίου Ορους. Μπορεί να ακούγεται παράδοξο, αλλά στην πραγματικότητα μια στροφή προς τους συντηρητικούς «αντιμνημονιακούς» ίσως είναι για τον Τσίπρα πιο εύκολη από τη χιλιοτραγουδισμένη στροφή προς το ευρωπαϊκό κέντρο.

Συμπέρασμα: Δεν είναι ο Κυριαζίδης που διεκδικεί ρόλο αντιμνημονιακού. Είναι ο Τσίπρας που πάει να αλλάξει ρόλο για να προσεγγίσει άλλο ακροατήριο.