[Προεκτάσεις] Γκάφα

Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι; Οχι ακριβώς. Γιατί απλούστατα δεν θα είναι το τελευταίο. Τίποτε δεν αλλάζει στις σχέσεις της χώρας με τους δανειστές της, ούτε μεταβάλλεται ο ρόλος της τρόικας. Απλώς η κυβέρνηση, καθώς στρώνει το έδαφος για εκλογές, προσπαθεί να αποφύγει τους συμβολισμούς εξάρτησης που προκαλούν οι εικόνες με τον σκυθρωπό Πολ Τόμσεν να μπαινοβγαίνει στο υπουργείο Οικονομικών.

 Επιδιώκει να μεταφέρει τις συζητήσεις για την πορεία εφαρμογής του «προγράμματος» στη γαλλική πρωτεύουσα ή αλλού – όπως επιβεβαίωσε  θριαμβευτικά χθες ο αντιπρόεδρός της, αλλά όχι και ο εκπρόσωπος της Κομισιόν – και  τουλάχιστον να αποφύγει αρμένικες βίζιτες.

Εν πάση περιπτώσει, αυτή η επιδίωξη υποδηλώνει στρουθοκαμηλισμό και μπορεί να απολήξει σε αυτοδιασυρμό γιατί στην πολιτική, εκτός από το μέσο, και ο χώρος είναι το μήνυμα. Η εικόνα υπουργών που σπεύδουν στο Παρίσι  για να επιθεωρηθούν δεν κολακεύει. Τουλάχιστον στην Αθήνα έχουν το «προνόμιο» του οικοδεσπότη και το περιβάλλον είναι οικείο.

Τι νόημα έχουν συναντήσεις υπουργών με την τρόικα εκτός συνόρων, όταν τα  τεχνικά κλιμάκιά της θα βρίσκονται πάντα στην Αθήνα και θα ξεσκονίζουν τα πεπραγμένα των υπουργείων τους ή όταν οι επικεφαλής της διατηρούν την ευχέρεια να αφιχθούν οποτεδήποτε κρίνουν; Αλλωστε θα το κάνουν μετά το Παρίσι.

Ενα επικοινωνιακό τρικ δεν θα αλλάξει την ουσία των ελέγχων. Η τροποποίηση του σκηνικού με μεταφορά ενός κύκλου συζητήσεων στο εξωτερικό δεν θα πείσει τους πολίτες ότι «διώξαμε την τρόικα» ή έστω ότι «μας εμπιστεύεται πλέον» που λέει η Σοφία Βούλτεψη. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί οι επιθεωρήσεις σε «ουδέτερο έδαφος» να διαγράψουν π.χ. τις διαπιστώσεις της Επιτροπής Προϋπολογισμού της Βουλής για  το μέλλον των Μνημονίων.

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα χρωστάει 315 δισ. ευρώ και αυτό μεταφράζεται σε 174% του ΑΕΠ της – έπειτα από πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας. Πολλές από τις αλλαγές που χρειάζεται είναι στον αέρα, άλλες νομοθετήθηκαν αλλά δεν εφαρμόζονται, οι περισσότεροι δείκτες της οικονομίας σέρνονται. Τι θα κερδίσει επειδή η κυβέρνηση ψιθυρίζει στους τροικανούς «δεν πάμε να μιλήσουμε κάπου παραπέρα, για να μη μας βλέπουν»; Είναι ένα τέχνασμα  που παγιδεύει την ίδια στις ψευδαισθήσεις που επιδιώκει να δημιουργήσει στο συλλογικό υποσυνείδητο. Αλλωστε, όπως έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας  Αμβρόσιος Μπιρς: «Η χειρότερη γκάφα που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να φάει τη δική του μπλόφα».