[Προεκτάσεις] Θέατρο

Αλλαξε κάτι στις δεσμεύσεις της Ελλάδας προς τους δανειστές της; Εχει συμφωνηθεί νέο πλαίσιο συνεργασίας της τρόικας με τις «ελληνικές Αρχές»; Υπάρχουν αποφάσεις των κοινοτικών οργάνων που τροποποιούν τους όρους επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας; Απάντηση: τίποτε από αυτά δεν προκύπτει στο πραγματικό πεδίο εφαρμογής του διεθνούς οικονομικού ελέγχου – στον οποίο κλείσαμε ήδη τέσσερα χρόνια και δύο μήνες.

Τότε πώς εξηγούνται οι κυβερνητικές θεωρίες που κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι στο εξής θα ορίζει η Αθήνα τους όρους παρουσίας και τα όρια αρμοδιοτήτων του Πολ Τόμσεν και της παρέας του; Πολύ περισσότερο πώς δικαιολογούνται οι διαβεβαιώσεις από το περιβάλλον – ή τις επίσημες κομματικές ανακοινώσεις – του αντιπροέδρου της κυβέρνησης ότι «δεν δέχεται κουβέντα» για νέες αλλαγές στο Ασφαλιστικό ή παρεμβάσεις στα εργασιακά; Ακόμη και αν πράγματι αληθεύει ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος θεωρεί τώρα περιττή την παρουσία της τρόικας στην Αθήνα, ποιον τρόπο έχει να επιβάλει την απουσία της; Αν μπορούν να την κρατήσουν σε απόσταση γιατί δεν το έκαναν έως τώρα;

Ολα αυτά παραπέμπουν στον Σεπτέμβριο του 2011, όταν ο Τόμσεν πήρε το καπελάκι του και έφυγε μόλις, ως υπουργός Οικονομικών, ο Βενιζέλος άρχισε να του μιλάει για «πολιτική διαπραγμάτευση». Και μετά τον παρακαλούσαμε να επιστρέψει για να μη χάσουμε τη δόση και κλάψουν μανούλες. Η επανάληψη εκείνης της περιπέτειας δεν θα ήταν ό,τι καλύτερο με το χρέος να χάσκει μπροστά μας – ακόμη και αν πάει γάντι με την κυβερνητική πρόθεση πρόωρων εκλογών.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Οι δανειστές θεωρούν – και όχι άδικα πάντα – ότι θα υπάρξουν αναστροφές σε πολλά από όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα, χωρίς τον δικό τους έλεγχο. Θεωρούν το Μνημόνιο πολύ σοβαρή υπόθεση – γι’ αυτούς τουλάχιστον – για να το αφήσουν στις ελληνικές υπηρεσίες. Δεν τους αρκούν οι διαβεβαιώσεις των υπουργών για την πορεία του και – με τις υπογραφές των ελληνικών κυβερνήσεων – κατοχύρωσαν ότι δεν χρειάζονται άδεια για να στείλουν τους ανθρώπους τους για επιθεώρηση των συμφωνηθέντων.

Συνεπώς αν η κυβέρνηση έχει πραγματικές αντιρρήσεις πρέπει να αλλάξει συνολικά πολιτική – οπότε δεν υπάρχει και λόγος διαφωνίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Με την ίδια πολιτική όμως δεν μπορεί να κάνει τον Κουταλιανό. Τα υπόλοιπα είναι θέατρο. Και όπως έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας Κουρτ Βόνεγκουτ: «Είμαστε αυτό που προσποιούμαστε, γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε τι προσποιούμαστε».