[Προεκτάσεις] Δικαιώματα

Ο νέος αντίπαλος του κυβερνητικού μηχανισμού δεν είναι κόμμα – είναι ένα δικαστήριο. Δεν υπάρχει κυβερνητικό στέλεχος που να μην επικρίνει το Συμβούλιο της Επικρατείας για τις αποφάσεις που αφορούν τα μισθολόγια ειδικών κατηγοριών. Δικαίωμά τους – και οι αποφάσεις των δικαστηρίων κρίνονται.

Ωστόσο, αυτό που προέχει σε μια δικαστική απόφαση είναι η εφαρμογή της. Αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει η κυβέρνηση. Προσπαθεί όμως να το αξιοποιήσει για αποπροσανατολισμό, αλλά και για να δημιουργήσει εντυπώσεις εις βάρος του ΣτΕ. Να του χρεώσει ότι αν υπάρξει δημοσιονομική απόκλιση θα υπάρξει εξαιτίας των δικών του αποφάσεων. Και επειδή σε μνημονιακές συνθήκες δεν νοείται απόκλιση, η κυβέρνηση προβάλλει – δολίως – ότι θα υποχρεωθεί να φορολογήσει τους υπόλοιπους για να υλοποιήσει τις αποφάσεις για τους ενστόλους, τους δικαστικούς, τους γιατρούς του ΕΣΥ κ.λπ.

Ακούγεται λογικό, αλλά είναι άσχετο. Μπορεί πράγματι μια απόφαση του ΣτΕ να έχει δημοσιονομικές συνέπειες. Και λοιπόν; Από πότε τα δικαστήρια προτού αποφασίσουν οφείλουν να ζητούν έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους; Τότε οι πολίτες δεν θα είχαν ποτέ τρόπο αποζημίωσής τους από το Δημόσιο γιατί αυτό θα επιβάρυνε τον προϋπολογισμό.

Δεν νοείται η σύνδεση της εκάστοτε οικονομικής πολιτικής με το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο. Γιατί, απλούστατα, οι αποφάσεις του αποτελούν απονομή δικαιοσύνης. Σε καμία ευνομούμενη χώρα η δικαιοσύνη δεν απονέμεται με προαπαιτούμενο να μην προκαλείται οικονομική επιβάρυνση στο κράτος.

Ούτε η εφαρμογή του νόμου ούτε η συνείδηση του δικαστή μπορούν να είναι τμήμα της δημοσιονομικής πολιτικής. Αλλωστε γιατί επικρίνεται μια απόφαση του ΣτΕ που επιβάλλει την ορθή ερμηνεία του Συντάγματος και δεν επικρίνεται η κυβέρνηση που παίρνει αποφάσεις προδήλως αντισυνταγματικές; Γιατί διαμαρτύρονται οι υπουργοί ότι το ΣτΕ επιβάρυνε αιφνιδίως τον προϋπολογισμό, τον οποίο όμως οι ίδιοι εξίσου αιφνιδίως – αλλά και παρανόμως, όπως αποδεικνύεται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις – είχαν ελαφρύνει;

Η επικοινωνιακή διαχείριση των τελευταίων αποφάσεων εκφράζει την παραδοσιακή αποστροφή της συντηρητικής παράταξης προς το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο – ελλείψει τυπικού συνταγματικού δικαστηρίου στη χώρα – είναι ο εγγυητής της ορθής ερμηνείας του Συντάγματος. Ιστορικά προστατεύει όσους αδικούνται από την κρατική αυθαιρεσία. Αποτελεί προπύργιο ελέγχου της διοίκησης και υπεράσπισης των δικαιωμάτων των πολιτών. Αυτά δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Γιατί έλεγε ο αμερικανός νομικός Ράμσεϊ Κλαρκ: «Δικαίωμα δεν είναι κάτι που σου δίνει κάποιος, αλλά κάτι που κανείς δεν μπορεί να σου πάρει».