[Ιστορίες] Διαβολογυναίκες

Υπάρχει αυτή τη στιγμή στη Γαλλία ένας 85χρονος πατέρας που νιώθει πολύ προδομένος από τη θυγατέρα του. Αισθάνεται ότι τον «μαχαίρωσε πισώπλατα». Οτι τον δίκασε, τον καταδίκασε και τον τιμώρησε άδικα, «άδικα», λέει και ξαναλέει, χωρίς καν να τον ακούσει. Και δεν τον έχει πάρει έκτοτε ούτε ένα τηλέφωνο, τον έχει αφήσει «ολομόναχο», λογικό είναι να νιώθει κι εκείνος, «σε ένα συναισθηματικό επίπεδο, πολύ πληγωμένος». Πληγωμένος, θυμωμένος αλλά πάνω από όλα πατέρας. Αν θέλει να τον σκοτώσει ας το κάνει, λέει στην κόρη του, αλλά μήπως να το ξανασκεφτεί, γνωρίζει άλλωστε κι αυτή πώς είναι να σε αδικούν…

Η πονεμένη αυτή ιστορία ξεκίνησε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Τότε που ο Ζαν-Μαρί Λεπέν πέταξε την ατάκα «Την επόμενη φορά, ας κάνουμε μια φουρνιά». Αναφερόταν σε διάφορους γνωστούς επικριτές του Εθνικού Μετώπου, και δη στον τραγουδιστή Πατρίκ Μπριέλ – που είναι Εβραίος. Στο παρελθόν, βέβαια, έχει πει πολύ χειρότερα. Και συνήθως, η κόρη του, η Μαρίν, αντιδρούσε με ένα απλό σήκωμα του ώμου. Αλλά αυτή τη φορά θύμωσε. Τον κατηγόρησε ότι διέπραξε ένα «πολιτικό σφάλμα» και τα σπασμένα θα τα πληρώσει τώρα το κόμμα. Πολιτικό σφάλμα, της αντέτεινε εκείνος, είναι να υποτάσσεσαι στην ενιαία σκέψη. Εκείνη θύμωσε περισσότερο, και κατέβασε από τον ιστότοπο του Εθνικού Μετώπου το «Ημερολόγιο Καταστρώματός» του, το μπλογκ που διατηρούσε «επί 366 εβδομάδες». Αυτό τον πείραξε πολύ. Χθες λοιπόν της απηύθυνε μια βιτριολική ανοιχτή επιστολή όπου της θυμίζει, σε πληθυντικό ευγενείας, ότι κι εκείνη είχε κατηγορηθεί άδικα όταν είχε χαρακτηρίσει «κατοχή εδαφών» τις δημόσιες μουσουλμανικές προσευχές στους γαλλικούς δρόμους (το 2010) ή όταν είχε παραστεί στη Βιέννη «σε έναν χορό υποτίθεται “ναζιστικό”, σύμφωνα με τους εχθρούς μας» (το 2012). Της ζητεί λοιπόν να αποκαταστήσει την αδικία που διαπράχθηκε σε βάρος του και να μην ξεχνά πως «όλα αυτά είναι ασήμαντα σε σύγκριση με το μέλλον της Γαλλίας».

Αυτά παρακολουθούν οι Γάλλοι εδώ και μία εβδομάδα. Ενα διαβολικό επικοινωνιακό τέχνασμα. Μια θυγατέρα να σκοτώνει τον πατέρα της και μαζί του, το Εθνικό Μέτωπο του χθες και μαζί με αυτό, τους τελευταίους δισταγμούς των μελλοντικών ψηφοφόρων της. Κάποιοι ήδη το φωνάζουν, οι περισσότεροι θα το αντιληφθούν το 2017, όταν δουν τον Ζαν-Μαρί Λεπέν να ανεβαίνει στη σκηνή μαζί με τη θριαμβεύτρια κόρη του.