[Ιστορίες] Πέντε σκύλοι, δέκα γάτες

Δευτέρα πρωί, στην Αγία Μάρθα, την κατοικία του Ποντίφικα στο Βατικανό. Ο Φραγκίσκος έχει απέναντί του 15 ζευγάρια που γιορτάζουν άλλα τα 25, άλλα τα 50 κι άλλα τα 60 χρόνια γάμου. Το καλύτερο ακροατήριο και η καλύτερη ευκαιρία προκειμένου να εκθέσει το όραμά του για τον γάμο και τις τρεις κολόνες που στηρίζουν τη συζυγική αγάπη: πίστη, επιμονή και τεκνοποίηση. Η πίστη, μη λέμε τα προφανή, «είναι σαν ένα φως πάνω στον γάμο, η πίστη της αγάπης, πάντα». Δεν αρκεί, όμως, χρειάζεται και επιμονή, «ειδάλλως η αγάπη δεν μπορεί να προχωρήσει… στις χαρούμενες στιγμές όπως και στις δύσκολες στιγμές, όταν εμφανίζονται προβλήματα: προβλήματα με τα παιδιά, προβλήματα οικονομικά κ.λπ.» Α, τα παιδιά. Ηρθε η ώρα της μομφής και της ειρωνείας:

«Αυτά τα ζευγάρια που δεν θέλουν παιδιά… αυτή η κουλτούρα της ευζωίας που τα έπεισε, πριν από δέκα χρόνια, ότι είναι καλύτερα να μην κάνεις παιδιά. Πόσο καλύτερα είναι! Α, βέβαια, έτσι μπορείς να ταξιδέψεις στον κόσμο, να φύγεις διακοπές, να έχεις ένα σπίτι στην εξοχή, να είσαι ήρεμος… Και είναι σίγουρα καλύτερα, πιο βολικό, να έχεις έναν μικρό σκύλο, δυο γάτες. Ετσι δεν είναι;».

Το ερώτημα ήτο φυσικά ρητορικό. Να συνοψίσουμε λοιπόν. Ο πρεσβύτερος της Καθολικής Εκκλησίας δεν κάνει σεξ. Φυσικό επακόλουθο, δεν έχει παιδιά. Και δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα του σεξ ή της τεκνοποίησης (με τα γνωστά επακόλουθα…) σε κανέναν άλλον υπηρέτη του Θεού επί της γης. Θεωρεί εντούτοις δικαίωμά του να απειλεί τα ζευγάρια που επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά, καίτοι παντρεμένα, ότι «θα γεράσουν μέσα στην πικρία της μοχθηρής μοναξιάς». Και ας μη νομίζουν πως διοχετεύοντας την αγάπη τους σε «έναν σκύλο και δύο γάτες» ή και πέντε σκύλους και δέκα γάτες θα γλιτώσουν από αυτό το κακορίζικο τέλος. «Κάντε παιδιά, μην παίρνετε κατοικίδια»,είπε και ελάλησε ο «προοδευτικός», υποτίθεται, Πάπας Φραγκίσκος.

Ενα σύνθημα πρέπει να είναι πάντα αφοριστικό, αλλιώς δεν είναι. Εν προκειμένω, την πλήρωσαν τα κατοικίδια, και τα ράτσας και τα αδέσποτα, παρ’ ολίγον να ανακηρυχθούν εχθροί της Εκκλησίας. Οι Πάπες αλλάζουν, τα δόγματα παραμένουν. Το ίδιο και οι εντολές, το ίδιο και οι απειλές, μην τυχόν και ζήσει κανείς τη ζωή του όπως αγαπά, χωρίς το βάρος των τύψεων και των ενοχών. Αλλά από τις τύψεις και τις ενοχές δεν αντλούσαν ανέκαθεν τη δύναμή τους όλες οι Εκκλησίες;