[Κιόσκι] Τίμα τον πατέρα σου

Ο γιος περιέγραψε τη νύχτα που είχε προηγηθεί σε τριάντα τέσσερις σειρές. Στην τριακοστή πέμπτη έγραψε: «Την επομένη, σκότωσαν τον πατέρα μου». Ο φίλος του γιου: «Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι εάν είχε δει εκείνον τον τύπο με το πιστόλι στο χέρι που ερχόταν από πίσω, θα είχε σηκώσει το χέρι και θα του είχε πει: “Όχι τώρα, δώσ’ μου πέντε λεπτά ακόμη”». Ο γιος γράφει για την εφημερίδα που είχε ιδρύσει ο πατέρας του: «Για εμάς ήταν τα πάντα, ήταν η ζωή, ήταν η πρόκληση». Ο φίλος του γιου: «Τον ενδιέφεραν πολύ οι άνθρωποι, ο τρόπος με τον οποίο τους εξάπτουν και τους παρασύρουν τα γεγονότα».

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τιμήσει κανείς τον πατέρα του. Ο γιος του Παναγιώτη Μπαλτάκου, για παράδειγμα, θεώρησε ότι ο καλύτερος ήταν να ορμήσει στη Βουλή βρίζοντας και να μοιράσει μπουνιές σε όποιον χρυσαυγίτη έβρισκε μπροστά του. Στο όνομα του πατρός του, ο υιός Μπαλτάκος προσέφερε μερικές στιγμές αυθεντικής παράνοιας. Ο Αδωνις Γεωργιάδης πήγε ένα βήμα παραπέρα. Ως πατέρας, δήλωσε, θα αισθανόταν περήφανος εάν ο γιος του έπαιρνε σβάρνα όποιον έβρισκε μπροστά του για χάρη του. Επιτέλους ανακαλύψαμε το είδος της βίας που δικαιολογείται. Είναι η βία στην οποία καταφεύγει ένας γιος – κατά προτίμηση «φουσκωτός» – όταν θεωρεί ότι οι ιδεολογικοί του φίλοι πρόδωσαν τον πατέρα του. Μπορεί να υποθέσει βάσιμα κανείς ότι η αυτοδικία και η αλλοφροσύνη ενός γιου δικαιολογούνται ακόμη περισσότερο όταν συνοδεύονται από μια φράση προορισμένη να κατακτήσει την αθανασία: «Τον πατέρα μου, ρε;».

Ο Κλάουντιο Φάβα πάλι τίμησε τον πατέρα του γράφοντας μαζί με τον φίλο του Μικέλε Γκαμπίνο ένα βιβλίο γι’ αυτόν. Ο Τζουζέπε Φάβα, δημοσιογράφος και συγγραφέας, δολοφονήθηκε από τη Μαφία τον Ιανουάριο του 1984. Ηταν ένας άνθρωπος διαφορετικός, σημειώνει ο βιβλιοκριτικός της Ρεπούμπλικα. Ενας Σικελός γεμάτος πάθος που πολέμησε το οργανωμένο έγκλημα με όπλο μια εφημερίδα, τη Σιτσιλιάνι, την οποία στελέχωσε με νέα παιδιά επειδή οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι είχαν αρνηθεί ευγενικά την πρόσκλησή του. «Ηταν μια εφημερίδα ολότελα δική μας. Και ήταν ο θάνατος του πατέρα μου» γράφει ο Κλάουντιο Φάβα.

Ο υιός Μπαλτάκος πάλι έγραψε σε ένα μάθημα κάτω από τη βάση στον διαγωνισμό του Λιμενικού και μεσολάβησε ο πατέρας του για να περάσει στη σχολή των δόκιμων σημαιοφόρων κι έπειτα για να τοποθετηθεί στη Μονάδα Υποβρύχιων Αποστολών χωρίς να υπηρετήσει τρία χρόνια στην παραμεθόριο. Α ναι, υπάρχει τουλάχιστον μια διαφορά ανάμεσα στους δύο γιους. Ο ένας επιστράτευσε την πένα του για να τιμήσει το οικογενειακό θάρρος. Ο άλλος κατέφυγε στις μπουνιές πιστεύοντας ότι θα κρύψει την οικογενειακή ντροπή.