[Ιστορίες] Ερημος Σαίξπηρ

Φορώντας ένα βρώμικο τζιν και μια αυτοσχέδια κάπα, ο βασιλιάς Ληρ ύψωσε το ξύλινο σκήπτρο του και ανακοίνωσε με βροντερή φωνή την απόφασή του να μοιράσει το βασίλειό του. Φορώντας χάρτινες κορόνες και πλαστικά κοσμήματα, οι δύο μεγαλύτερες κόρες του τον έραναν με κάλπικες κολακείες. «Ψεύτρα! Υποκρίτρια!» βάλθηκαν να φωνάζουν τα μέλη του χορού ώσπου πρώτα η μία κόρη, μετά η άλλη, τους διέταξαν να σωπάσουν. Οταν ήρθε η σειρά της μικρότερης, της Κορδέλιας, να μιλήσει, εκείνη επέλεξε τη γλώσσα της αλήθειας. «Εντιμη! Δίκαιη!» βάλθηκαν να φωνάζουν τα μέλη του χορού μέχρι που ο βασιλιάς τούς διέταξε να σωπάσουν. Ετοιμαζόταν να αποκληρώσει την Κορδέλια όταν ξαφνικά, ο θόρυβος από ένα βυτιοφόρο που μετέφερε νερό κάλυψε τη φωνή του και σκόνη από τις βαριές ρόδες σκέπασε τους πάντες – τόσο τα 100 παιδιά που πρωταγωνιστούσαν όσο και τους εκατοντάδες θεατές που είχαν συγκεντρωθεί να παρακολουθήσουν Σαίξπηρ στον προσφυγικό καταυλισμό Ζαατάρι της Ιορδανίας.

Οταν ξέσπασε η λαϊκή εξέγερση στη Συρία, το 2011, ο Ναουάρ Μπουλμπούλ, ένας γνωστός από την τηλεόραση ηθοποιός, κατέβηκε αμέσως στους δρόμους στο πλευρό των αντικαθεστωτικών διαδηλωτών. Πολύ σύντομα, ένα έργο που σκηνοθετούσε απαγορεύτηκε και ένας συνάδελφός του ηθοποιός που υποστήριζε την κυβέρνηση τον πληροφόρησε πως είτε θα έβγαινε στην τηλεόραση να διορθώσει τη στάση του είτε θα τον συνελάμβαναν. Ο Μπουλμπούλ τού είπε πως θα το σκεφτόταν και μία εβδομάδα αργότερα είχε εγκαταλείψει τη Συρία. Πέρυσι μετακόμισε μαζί με τη γαλλίδα σύζυγό του στην Ιορδανία. Κάποιοι φίλοι τον κάλεσαν να βοηθήσει στη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στο Ζαατάρι, τον απομονωμένο μέσα στην έρημο καταυλισμό που αποκαλούν σήμερα «σπίτι» εκατοντάδες χιλιάδες σύροι πρόσφυγες, ανάμεσά τους 60.000 παιδιά – ένα μικρό κομμάτι της επονομαζόμενης χαμένης γενιάς της Συρίας. Ο Μπουλμπούλ ήθελε να τους προσφέρει, έστω για λίγους μήνες, έναν λόγο ύπαρξης. Αποφάσισε να σκηνοθετήσει, χρησιμοποιώντας όσα περισσότερα παιδιά μπορούσε, μία διασκευή του Βασιλιά Ληρ.

Μετά την κάθοδο του βασιλιά στην τρέλα και τον θάνατο, οι ηθοποιοί περικύκλωσαν το κοινό φωνάζοντας θριαμβευτικά, στα αραβικά και στα αγγλικά, «Να ζει κανείς ή να μη ζει!». Οι θεατές ξέσπασαν σε επευφημίες. Κάποια από τα κορίτσια του θιάσου ξέσπασαν σε κλάματα. Ηταν, εξήγησε ο σκηνοθέτης, η πρώτη φορά στη ζωή τους που κάποιος τις χειροκροτούσε.