[Κιόσκι] Πήξαμε στα αστεία

Ισως να μην είναι μόνο η μισαλλοδοξία που διαμορφώνει τη ρητορική της Ακρας Δεξιάς αλλά και ένα είδος πνευματικής νωχέλειας. Με άλλα λόγια, οι ακροδεξιοί εκτοξεύουν ύβρεις και προσβολές γιατί αρνούνται να μπουν στον κόπο να κάνουν κάτι καλύτερο από αυτό. Ο επεξεργασμένος λόγος είναι απαιτητικός και είναι αδύνατον να γίνει η έκφραση ενός θυμικού που εννοεί να παραμένει ακατέργαστο. Ο μεγάλος ηττημένος αυτής της ανεπιτυχούς σύζευξης είναι η λογική.

Ενα δείγμα αυτής της ιδιοτυπίας προσέφερε ο αυστριακός ευρωβουλευτής  Αντρέας Μούλτσερ. Επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του ακροδεξιού κόμματος FPÖ, ο Μούλτσερ εξέφρασε τον μπρούτο αντιευρωπαϊσμό του συγκρίνοντας την Ευρωπαϊκή Ενωση με το Τρίτο Ράιχ. Τι μπορεί να συνδέει μια υπερεθνική οντότητα με ένα εθνικοσιασιλιστικό κράτος; Σύμφωνα με όσα δήλωσε ο ίδιος στην Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ, μόνο στο ναζιστικό καθεστώς υπήρχαν «τόσοι πολλοί κανόνες και απαγορεύσεις» όσοι ισχύουν σήμερα στην Ευρώπη. Ακόμη χειρότερα: Το ναζιστικό καθεστώς ήταν «πιο φιλελεύθερο».

Κι έπειτα, ο ακροδεξιός πολιτικός είναι οργισμένος, τον πνίγει η αδικία. «Ολοι, από τους Πορτογάλους ως τους Εσθονούς και από τους Σουηδούς έως τους Σικελούς, κοροϊδεύουν τους Γερμανούς και τους Αυστριακούς. Είμαστε οι μόνοι που δουλεύουμε από τις εννιά το πρωί, όλοι οι άλλοι πάνε στις 11 στις δουλειές τους». Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; «Η Ευρωπαϊκή Ενωση οδεύει προς το απόλυτο χάος, κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα συνονθύλευμα από αράπηδες».

Είναι κάπως αστείο ο άνθρωπος που κάνει αυτές τις δηλώσεις να ορκίζεται την επομένη ότι δεν είναι ρατσιστής ή να επιμένει ότι τα λόγια του πρέπει να καταγραφούν ως απόπειρα χιούμορ. Θα ήταν ακόμη πιο αστείο αν δεν υπήρχε ένα ακροατήριο πρόθυμο να εισπράξει μια τέτοια ανοησία ως αξιόπιστη, έτοιμο να περιβάλει ένα παραλήρημα με τον μανδύα της αλήθειας. Δεν είναι αστείο όμως γιατί η πνευματική νωχέλεια καλλιεργεί ένα είδος νοσηρότητας που διαχέεται σαν δηλητήριο στο κοινωνικό σώμα. Δεν είναι καθόλου αστείο το γεγονός ότι στον 21ο αιώνα είναι παρούσα μια αίσθηση πολιτισμικής και φυλετικής ανωτερότητας, τόσο παρούσα ώστε να επιτρέπει κάποιος στον εαυτό του να χρησιμοποιεί τη λέξη «αράπηδες».

Πρόκειται για μια πλάνη την οποία, όπως φαίνεται, δεν έχουμε αφήσει πίσω μας. Και δεν αφορά μόνο την Ακρα Δεξιά αλλά και άλλες εκφάνσεις ενός χώρου που αυτοπροσδιορίζεται ως αντισυστημικός ενώ στην πραγματικότητα είναι βαθιά λαϊκιστικός και συντηρητικός. Πριν από μερικές ημέρες ο Μπέπε Γκρίλο, ηγέτης των ιταλικού Κινήματος των Πέντε Αστέρων, αναρωτιόταν στη Ρεπούμπλικα εάν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο η ομιλία ενός ρουμάνου ευρωβουλευτή πρέπει να μεταφράζεται στα εσθονικά. Ο Γκρίλο είναι και κωμικός. Αστείο; Οχι και τόσο.