[Προεκτάσεις] Κουταλιανοί

Υπάρχει περίπτωση να κοιμηθούμε ένα βράδυ με την κρίση και να ξυπνήσουμε  την επομένη χωρίς; Κάπως έτσι προβάλλεται από την κυβερνητική πλευρά. Σαν να επίκειται η «άγια μέρα» της «απελευθέρωσης» από το Μνημόνιο και την τρόικα. Λείπει μόνο ο Παλαιών Πατρών Γερμανός – αν και το όνομα δεν κολλάει στην περίπτωση – που θα σηκώσει το λάβαρο.

Καλά θα ήταν η έξοδος από την κρίση να γίνει με κάτι σαν «Διακήρυξη της ανεξαρτησίας» που θα ανεμίσει η κυβέρνηση ή όποιος άλλος θεωρεί ότι η σχέση με τους δανειστές – και εταίρους – είναι σχέση «σκλαβιάς». Αλλά δεν γίνεται. Οπότε δεν αρκεί να κηρύξουμε τη λήξη της κρίσης. Ή να κλείσουμε τα σύνορα στον Τόμσεν και στους έτερους Καππαδόκες, που έχουν το γενικό πρόσταγμα στη χώρα από το 2010 – με τη θέλησή της φυσικά.

Ορισμένοι προβάλλουν ότι αν λήξει το  Μνημόνιο και αποχωρήσει η τρόικα θα αρχίσει αμέσως μια νέα περίοδος ευημερίας για την Ελλάδα. Από την επομένη, η κυβέρνηση θα τερματίσει τη λιτότητα και δεν θα μας ζαλίζει ο Μαζούχ με την ημερομηνία λήξης των γαλακτοκομικών. Κανείς δεν θα εμποδίζει τον εκάστοτε Σαμαρά να «επιστρέφει στην κοινωνία το πρωτογενές πλεόνασμα».

Τα ωραία αντιμνημονιακά λόγια που ακούγονται προεκλογικά, όταν δεν αποτελούν αφέλειες, απευθύνονται σε αφελείς. Και πάντως κρύβουν την αλήθεια. Παρά τα  τέσσερα χρόνια λιτότητας, η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για την ελληνική κοινωνία. Για να βγει πραγματικά από την κρίση η χώρα έχει να δώσει – και να κερδίσει – πολλές μάχες ακόμη σε δύο συγκεκριμένα μέτωπα. Και να τις δώσει ταυτόχρονα αφού το ένα διαμορφώνει την έκβαση των πραγμάτων στο άλλο.

Το πρώτο είναι η δημοσιονομική εξυγίανση, ως προϋπόθεση παραμονής στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν είναι θέμα «πρωτογενούς πλεονάσματος» ενός έτους. Είναι θέμα υγιούς προϋπολογισμού με πραγματικά πλεονάσματα σε μόνιμη βάση, κατά τους κανόνες της ευρωζώνης – και στο σημείο αυτό δεν φτάσαμε ακόμη. Το δεύτερο αφορά την ανασυγκρότηση της οικονομίας – με εκσυγχρονισμό του κράτους, με τομές και μεταρρυθμίσεις – ώστε να γίνει παραγωγική και ανταγωνιστική. Και αυτός ο δρόμος είναι μακρύς.

Οσοι θεωρούν ότι αυτά είναι υποχρεώσεις που επιβάλλει η τρόικα και χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν κάνουν τους Κουταλιανούς. Μπορεί να ακούστηκε κυνικός ο Σόιμπλε προ ημερών στο Mega, αλλά είπε μια αλήθεια: «Δεν πρόκειται να δώσουμε οικονομική βοήθεια με το ζόρι».