[Προβολείς] Η τράτα μας η κουρελού

Και θέλω και δεν θέλω να μάθω τι γίνεται μέσα στην Ελιά. Η ελπίδα με τραβάει, ο φόβος με απωθεί. Κι αν καταλάβω ότι δεν τους καίγεται καρφί για την πάρτη μου; Κι αν δω ότι για ορισμένους ο καβγάς γίνεται για το πάπλωμα το χιλιομπαλωμένο, όλο το εμπαλώναμε κι όλο ήταν ξεσκισμένο; Στην εποχή του πιο βάναυσου outing ένα απροσδόκητο τακτ ήρθε να θολώσει τους λόγους για τους οποίους η προσπάθεια με τους 58 βούλιαξε στα ρηχά, κάνε μια ψαλιδίτσα. Να εμπιστευτώ μήπως τις ανακοινώσεις αβροφροσύνης που διανέμονται εκατέρωθεν ή να δώσω βάση στο διαδικτυακό σύστριγγλο: από ‘δώ οι βενιζελικοί, από εκεί οι άλλοι και στη μέση μια στρώση μήλο, μήλο δαγκωμένο, εμείς.

Παιδιά, παιδιά, είμαι κι εγώ βενιζελική αλλά του Ελευθερίου και του Αεροδρομίου.    Αν το ‘ξερε η μάνα μου πως δούλευα στην τράτα θα μ’ είχε στείλει μια ώρα αρχύτερα στον αγύριστο με φορτωτική. Ευτυχώς της το έχω αποκρύψει επιμελώς και την παραμυθιάζω ότι ο Ελ. Βενιζέλος τάχα μου ζει, ότι πετάει η ομάδα κι ότι χτες στη συνδιάσκεψη της Ελιάς που τον απάντησα, όταν είδε να μπαίνει μέσα ο Λαλιώτης,  έσκυψε και μου είπε εμπιστευτικά στο αφτί: «η μαλλιαρή (αγαπητή μου) είναι ο μεγαλύτερος εχθρός ουχί της καθαρευούσης, την οποίαν είναι αδύνατον να επηρεάση, αλλά της δημοτικής». Γκέγκε;