[Προεκτάσεις] Στρακαστρούκες

Tην Παρασκευή, ο Αδωνις Γεωργιάδης – που δικαιώνει διαρκώς τις αρνητικές προβλέψεις για την τοποθέτησή του – ομολόγησε στη Βουλή ότι τα ασφαλιστικά ταμεία  δεν έχουν λεφτά για να καλύψουν τους ανασφάλιστους. Αν αυτά τα λεφτά δεν δοθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή από τους φόρους – κάτι διόλου εύκολο -, οι ανασφάλιστοι θα παραμείνουν ακάλυπτοι. Πρόκειται (κρατηθείτε!) για 2,5 εκατομμύρια  ανθρώπους, σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας. Μιλάμε για ανθρωπιστική κρίση.

Λογικά, αυτό έπρεπε να είναι το θέμα της εβδομάδας στον δημόσιο βίο. Αλλά δεν ήταν. Ακριβώς, την ίδια στιγμή στην πολιτική αγορά οι ρήτορες σχολίαζαν δημοσκοπήσεις που μοιράζουν ποσοστά ακόμη και σε κόμματα που δεν υπάρχουν. Νέα σχήματα  σκαρφίζονται νέα σοφίσματα για να κερδοσκοπήσουν στην ευρωκάλπη. Με τους ανασφάλιστους δεν ασχολείται κανείς. Ή ασχολείται μεταξύ μιας σαλάτας νισουάζ και ενός φιλέτου πεσκανδρίτσας στα εστιατόρια του Κέντρου, όπου ένα γεύμα κοστίζει  60-80 ευρώ το άτομο.

Πρόκειται για το είδος του πολιτικού που μιλάει για το δημόσιο σχολείο αλλά στέλνει τα τέκνα του σε ιδιωτικό – από τους μεγαλόσχημους του δημόσιου βίου των τελευταίων ετών μόνο ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος έστειλε τα παιδιά του στο σχολείο του χωριού του. Ή έχει γνώμη για τη δημόσια υγεία αλλά προτιμά τις  ιδιωτικές κλινικές, εκτός  των περιπτώσεων όπου στα δημόσια νοσοκομεία η «ιατρική των επωνύμων» τού εξασφαλίζει «λουξ» μεταχείριση.

Αυτή η αντινομία περιγράφει το πρόβλημα της σημερινής πολιτικής και εξηγεί την απαξίωση των πολιτικών και τη γοητεία του διάττοντος. Οι πολιτικοί κινούνται όχι μόνο μακριά αλλά και ερήμην – αν όχι εναντίον – όσων υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Γι’ αυτό και δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους.

Σε μια – διακομματική – συναναστροφή, την παραμονή των εκλογών του 2012, όπου διάφοροι πολιτικοί προέβλεπαν με γαλαντομία τα ποσοστά της ΝΔ και του ΠαΣοΚ, η Βάσω Παπανδρέου είπε με το στυφό ύφος της: «Δεν έχετε ιδέα ότι εκεί έξω ένα εκατομμύριο άνεργοι δεν πρόκειται να ψηφίσουν αυτά τα δύο κόμματα». Την επομένη δικαιώθηκε.

Θα συνεχίσει να δικαιώνεται όσο με 1,5 εκατομμύριο άνεργους και 2,5 εκατομμύρια  ανασφάλιστους, αντί να βρεθούν λύσεις, οι πολιτικοί και διάφοροι άλλοι   καλοζωισμένοι απλώς κατασκευάζουν κόμματα και εκτοξεύουν επικοινωνιακές στρακαστρούκες που θυμίζουν περισσότερο αυτό που  έλεγε ο Μαρκ Τουέιν: «Με προσπάθεια μπορούμε να αντέξουμε την ανέχεια – των άλλων εννοώ».