[Προβολείς] Η ψαρόσουπα

Δεν ξέρω τίποτα πιο διεστραμμένο από το να φωτογραφίζει κανείς καμπινέδες, κι ας είναι και οι χρυσοποίκιλτοι του Γιανουκόβιτς. Μερικά πράγματα καλύτερα να τα υποψιάζεσαι παρά να τα διαπιστώνεις. Μακριά από μένα οι πολυτελείς πισινοί και οι μικρές τους αδυναμίες. Γιατί και τα ταμπού (τι νομίζεις;) έχουν κι αυτά τη χρησιμότητά τους. Δεν αποτελούν διόλου τυχαία το υπ’ αριθμόν ένα επίτευγμα του πολιτισμού ούτε δημιουργήθηκαν για να πετάει πάνω εκεί τα βελάκια του ο πάσα ένας κοινωνικός μαστροχαλαστής.

Συγγνώμη κιόλας για τον συνειρμό, αλλά στην ίδια κατηγορία του μη μου άπτου κατατάσσω και τον θάνατο. Οχι ότι προτιμώ το γρανιτένιο κεντροευρωπαϊκό πένθος από το συμμετοχικό των δικών μας κοινωνιών, αλλά αυτή η φάση με την ψαρόσουπα του Σαββόπουλου μου έχει κατακάψει τη γλώσσα. Ηταν ανάγκη να μάθουμε τι περιείχε το νεκρόδειπνο του Σάκη Μπουλά, αν ήταν προπληρωμένο κι αν εκδόθηκαν τα νόμιμα παραστατικά; Παραγνωριστήκαμε και δεν προσέχουμε πια τα στοιχειώδη. Την αξιοπρέπεια, φέρ’ ειπείν, του νεκρού, ο οποίος όσο «έξω καρδιά» κι αν υπήρξε εν ζωή, μυούμενος στην ανυπαρξία οφείλει να παίρνει πολύ πιο στα σοβαρά τον εαυτό του. Ισως γι’ αυτό δεν είδαμε πουθενά σε εφημερίδες και κανάλια τον Σταύρο Τσιώλη και τον Αργύρη Μπακιρτζή να ξεπροβοδίζουν δημοσία δαπάνη τον φίλο τους. Γιατί κάτι κατάλαβαν ή γιατί το ήξεραν από πριν.