[Ιστορίες] Σκουπίδια

Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, ο γιος ενός αριστοκράτη σπρώχνει το καροτσάκι μέχρι τον επόμενο κάδο απορριμμάτων. Μαζεύει μεταλλικά τενεκεδάκια, παλιούς σωλήνες, μια βρύση, καλώδια, πεταμένα ρούχα, ό,τι μπορεί να βρει. Τα παλιά ρούχα πλένονται και μεταπωλούνται. Το μέταλλο το αγοράζει ένας έμπορος, 14 λεπτά το κιλό. Ο Ναορέζε ξέρει να φτιάχνει ψωμί, να ράβει δερμάτινες τσάντες και να χτίζει σπίτια.

Ο πατέρας του ήταν μέλος του κοινοβουλίου της Καμπούλ, φίλος της μοναρχίας. Ο Ναορέζε είναι Αφγανός, Χαζάρος πιο συγκεκριμένα, σιίτης δηλαδή, από αυτούς που οι σουνίτες Ταλιμπάν αντιμετωπίζουν σαν πρωτοπαλίκαρα του διαβόλου. Οταν άλλαξε η κυβέρνηση, πήρε την οικογένειά του και έφυγαν. Το Ιράν είναι κοντά, και σιιτικό. Ο Ναορέζε άνοιξε έναν φούρνο στην Μπαμ, είχε επτά παιδιά να θρέψει. Αλλά το Ιράν δεν συμπαθεί τους Χαζάρους, μπορεί να είναι σιίτες όμως είναι ξένοι, επιπλέον έχουν ασιατικά χαρακτηριστικά. Οι μουλάδες απαγορεύουν όλα τα επαγγέλματα τα σχετικά με την εστίαση στους μετανάστες. Ο φούρνος κλείνει και ο Ναορέζε γίνεται βυρσοδέψης. Αλλά ο σεισμός του Δεκεμβρίου του 2003 ισοπεδώνει την πόλη και σκοτώνει 35.000 ανθρώπους, ανάμεσά τους τη γυναίκα και τα επτά παιδιά του.

Ο Ναορέζε επιστρέφει στην πατρίδα του, βρίσκει νέα σύζυγο, τη Σιμίνε, γυρίζει στην Μπαμ και ξεκινάει νέα οικογένεια. Η πόλη είναι ένας σωρός ερείπια, γίνεται οικοδόμος. Ο πρόεδρος Αχμαντινετζάντ απειλεί τους μετανάστες ότι «θα φύγουνε ξυπόλητοι». Η αστυνομία προειδοποιεί τον Ναορέζε: «Εσείς οι Αφγανοί, θα πληρώνετε εδώ και τον αέρα που αναπνέετε!». Η ταρίφα για μια πενταμελή οικογένεια: 1.000 δολάρια μηνιαίως. Ο Ναορέζε δεν έχει χαρτιά, τα παιδιά δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο των μουλάδων, δεν απομένει παρά η φυγή.

Ανδρας, γυναίκα και παιδιά διασχίζουν τα χιονισμένα βουνά, φτάνουν παγωμένοι και εξαντλημένοι στην Τουρκία, πληρώνουν έναν διακινητή, βρίσκουν ένα αυτοκίνητο, περπατούν ακόμα μία νύχτα, θεωρούν ότι έφτασαν στην Ευρώπη. Αθήνα. Στους κάδους απορριμμάτων της Αθήνας συνάντησε τον Ναορέζε, τρία χρόνια αργότερα, πριν από λίγες ημέρες ο Ζαν-Πολ Μαρί, ειδικός απεσταλμένος του Νουβέλ Ομπζερβατέρ. Θέλει να φύγει. Ονειρεύεται τα σκουπίδια της Δανίας. Η Σιμίνε, από την πλευρά της, ονειρεύεται τα σκουπίδια της Γενεύης. Και τα ελβετικά σχολεία. Ο γάλλος δημοσιογράφος ομολογεί πως δεν τόλμησε να της μιλήσει για το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος.