[Στίγμα] Η φράου που ήθελε την Ντόρα

Οφείλω να ομολογήσω εξαρχής ότι με τρελαίνει αυτή η περίοδος. Η προ των εκλογών. Διότι κόσμος πάει κι έρχεται, γίνεται συζήτηση, ονόματα πέφτουν στο τραπέζι και άλλα αποσύρονται – η τέλεια περίοδος για κάποιον σαν εμένα που από κάτι τέτοια βγάζει το ψωμί του. Υπό την έννοια αυτή, δεν μπορώ να κρατήσω για τον εαυτό μου τη διστακτικότητα, θα την χαρακτηρίσω, της φίλης Ντόρας (Μπακογιάννη) να είναι υποψήφια στις ευρωεκλογές. Η Ντόρα, η οποία «παίζεται» μεν ως σιγουράκι για επίτροπος στην Κομισιόν (να διαδεχθεί τη Μαρία Δαμανάκη), εσχάτως κυκλοφόρησε ότι θα τεθεί επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ. Αλλά την βρήκα «καθόλου θερμή» για κάτι τέτοιο. Μου ανέπτυξε, βέβαια, ένα σκεπτικό, το οποίο βρήκα αρκετά σωστό αλλά δεν θα το κοινολογήσω, θα το κρατήσω για τον εαυτό μου, μια και δεσμεύτηκα ως προς αυτό.

Αντί για τις «σκέψεις της Ντόρας» μπορώ να μεταφέρω εδώ κάτι που την αφορά. Δεν μου το είπε η ίδια, αλλά στέλεχος των κυβερνήσεων Παπανδρέου το οποίο δεν με δέσμευσε, άρα το κοινολογώ χωρίς πρόβλημα.

Πρόκειται για την… εμμονική σχέση της καγκελαρίου Μέρκελ με την Ντόρα! Μου είπε, λοιπόν, το στέλεχος των κυβερνήσεων του Γιώργου, που μετείχε των κυβερνητικών αποστολών εκείνους τους κρίσιμους μετά το Μνημόνιο μήνες, ότι κάθε φορά που συναντούσαν τη Μέρκελ τούς έλεγε μετά τα «προκαταρκτικά» για την περίοδο του προγράμματος:

– Σε ποιους; ρωτούσε ο Γιώργος. Κανείς δεν θέλει να μετάσχει.

 – Την Ντόρα, γιατί δεν κάνεις υπουργό την Ντόρα, ρωτούσε και ξαναρωτούσε η φράου Ανγκελα, αλλά άντε να της εξηγήσει ο Γιώργος…

Ο Νικήτας δεν καταθέτει τα όπλα

Αντιθέτως, η φράου δεν ρώτησε ποτέ για τον Νικήτα (Κακλαμάνη). Ρώτησα όμως εγώ. Οχι τον Γιώργο, αλλά τους ανθρώπου του. Του Νικήτα, διευκρινίζω. «Αν θα επιμείνει» στην υποψηφιότητά του μετά και τις σχετικές, στα όρια της προσβολής, διαρροές από τη ΝΔ.

– Ο Νικήτας δεν παραιτείται, μου είπαν. Δεν καταθέτει τα όπλα, και κάτι τέτοια τον δυναμώνουν, δεν τον αποθαρρύνουν. Θα επιμείνει ώς το τέλος.

Οχι πως είχα καμιά αμφιβολία, αλλά, όταν επιπλέον μου θύμισαν και την επιμονή του να βάλει για υποψήφιος γραμματέας του κόμματος παρά το γεγονός ότι το χρίσμα είχε δοθεί από τον Σαμαρά (τι σχέση κι αυτή!) στον Κεφαλογιάννη, πείστηκα για το μάταιον του πράγματος.

Αρα, για να συνοψίζουμε, ο Νικήτας θα είναι υποψήφιος και ήδη φτιάχνει ψηφοδέλτιο.

Ο Μπάμπης και οι άλλοι

Στο μεταξύ, δεν φαίνεται να έχει τέλος η αναστάτωση που προκάλεσε χθεσινό μου δημοσίευμα για την υποψηφιότητα ως επικεφαλής της Ανεξάρτητης Κίνησης του Χαράλαμπου, Μπάμπη για τους φίλους, Κόκκινου στην Περιφέρεια Νότιου Αιγαίου – κόντρα στον επίσημο υποψήφιο Γιώργο Χατζημάρκο.

Το δημοσίευμα είχε τα ακόλουθα αποτελέσματα:

– Ο πρόεδρος Αντώνης, που ενημερώθηκε διαβάζοντας εμένα και άρχισε τα… καντηλοειδή τηλεφωνήματα πρωί πρωί, ωρυόταν ότι «δεν μπορεί να τα μαθαίνει αυτά από τις εφημερίδες».

– Ο γραμματέας Παπαμιμίκος διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι ο Κόκκινος δεν θα είναι υποψήφιος.

– Ο ίδιος ο Κόκκινος, που ανήγγειλε με προχθεσινή δήλωσή του ότι τα στελέχη του συνδυασμού του πραγματοποιούν ήδη περιοδείες στα νησιά και τη Δευτέρα τούς συγκεντρώνει όλους στη Σύρο για να οργανώσουν τα επόμενα βήματα της Ανεξάρτητης Κίνησης, απέφυγε να το διαψεύσει παρ’ ότι του ζητήθηκε επίμονα.

Τι λέω εγώ; Οτι ο Μπάμπης (όχι ο φλου, αλλά ο Κόκκινος), που θέλει τρελά να είναι υποψήφιος, πιέζει ώς την τελευταία στιγμή μήπως γίνει η αλλαγή: οριστεί αυτός υποψήφιος περιφερειάρχης και μετακινηθεί ο Χατζημάρκος στον Δήμο της Ρόδου. Ανθρώπινα είναι αυτά…

Ο Αντώνης τραγούδησε τον δήμαρχο

Νέα μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία για το διάσημο έντυπο «New Europe» του Μπιλ Κορωνάκη (το πάλαι φίλου της οικογένειας Μητσοτάκη): μετά το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα το οποίο προξένησε μεγάλη εντύπωση σε όλη την Ευρώπη (όπως τουλάχιστον μας βεβαίωσαν τα συριζοπαπαγαλάκια) δημοσιεύει συνέντευξη (αποκλειστική, επισημαίνω) του γνωστού αοιδού Αντώνη Ρέμου!

Αφορμή αποτέλεσε συναυλία του Ρέμου στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια της οποίας ο τραγουδιστής εξ όσων με ενημέρωσαν έχρισε τον επόμενο δήμαρχο Γλυφάδας, όπου και διαμένει. Πρόκειται για τον ευρωβουλευτή Γιώργο Παπανικολάου, ο οποίος ήταν παρών στην συναυλία, ο τραγουδιστής τον διέκρινε στο πλήθος και όντας εξ αυτών που παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τα αυτοδιοικητικά εξέφρασε την προτίμησή του στο πρόσωπο του Παπανικολάου

Τέλεια…

Ο πυρετός του Αλέξη δεν πέφτει

Ο πρόεδρος Αλέξης έχει πυρετό εδώ και πολλές ημέρες – αυτό είναι γνωστό. Είχε πυρετό και προχθές το βράδυ που μίλησε σε εκδήλωση στο Πολεμικό Μουσείο. Και μπορεί να μην του έβαλα θερμόμετρο για να το διαπιστώσω, αλλά αν κρίνω από αυτά τα… οραματικά που είπε για το μοντέλο της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, είχε σίγουρα! Και υψηλό μάλιστα. Διότι δεν μπορείς να λες από τη μια ότι «χωρίς εθνική βιομηχανία δεν μπορεί να νοηθεί ελληνική οικονομία» και από την άλλη να το… εξειδικεύεις ως εξής: «δεν νοείται ναυπηγοεπισκευαστικός κλάδος στην Ελλάδα χωρίς ενιαίο δημόσιο ναυπηγοεπισκευαστικό φορέα. Δεν νοείται ελληνική φαρμακευτική παραγωγή χωρίς εθνική φαρμακοβιομηχανία υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο».

Δεν σχολιάζω ότι αυτά είναι τόσο παρωχημένα όσο και οι… λάσπες. Οτι είναι εκτός κάθε ευρωπαϊκού πλαισίου. Περιορίζομαι στο ότι αν τα προσθέσει κανείς σε όσα κατά καιρούς εξαγγέλλουν διάφοροι από το κόμμα περί… κρατικοποίησης των τραπεζών, της βιομηχανίας τροφίμων κ.λπ. μπορεί να βρει αντιστοιχίες μόνο στο πρόγραμμα του ηρωικού Νικολάς Μαδούρο, του τεράστιου διαδόχου του Ούγκο Τσάβες της Βενεζουέλας – αν και αυτός βέβαια έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω. Εκτός των άλλων έχει κρατικοποιήσει και τις βιομηχανίες παραγωγής… χαρτιού υγείας, οπότε όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει ορίζοντας για τον φίλο του τον Αλέξη…

Ο Ρέντσι δείχνει τον δρόμο
Τον λένε Ματέο Ρέντσι, είναι δήμαρχος Φλωρεντίας, 39 ετών, και πολύ σύντομα, ίσως και μέσα στο Σαββατοκύριακο, θα είναι ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας. Φιλόδοξος, όπως και κάθε νέος πολιτικός, θεωρεί ότι είναι αυτός που μπορεί να βγάλει την Ιταλία από το τέλμα. Το δήλωσε στην Κεντρική Επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματος του οποίου ηγείται πλέον, και αυτό φαίνεται πως είναι το ισχυρό χαρτί που θα παίξει από εδώ και πέρα σε μια Ιταλία που ακροβατεί στο τεντωμένο σκοινί της κρίσης.
Μας ενδιαφέρει; Μας ενδιαφέρει πολύ περισσότερο από όσο μπορεί να σκεφτεί κανείς. Περισσότερο δηλαδή από το ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο οι εξελίξεις στην Ιταλία επηρεάζουν έμμεσα τις εξελίξεις στον ευρωπαϊκό Νότο και παρεμπιπτόντως και την Ελλάδα. 
Μας αφορά γιατί δείχνει τον δρόμο στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη που πελαγοδρομεί, ανάμεσα σε σχήματα που έχουν πολιτικά και ηθικά πεθάνει και σε παρεΐστικα θνησιγενή μορφώματα που εμφανίζονται από το πουθενά να διεκδικούν ρόλους που δεν τους ανήκουν. 
Μας αφορά γιατί δείχνει στις «καμένες» ηγεσίες των κομμάτων που διεκδικούν την ηγεμονία του χώρου τι πρέπει να κάνουν αν θέλουν πραγματικά να διασωθεί η παράταξη και να μην καταντήσει λεία στις αρπακτικές ορέξεις Δεξιάς και Αριστεράς. 
Κυρίως όμως δίνει ελπίδα ότι τίποτε δεν έχει χαθεί για την παράταξη που επέφερε τις μεγάλες αλλαγές στον τόπο. Αρκεί να αντιληφθούν αυτοί οι οποίοι ηγούνται των κομμάτων και των σχημάτων που κινούνται στον χώρο ότι οφείλουν να θυσιάσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες στον βωμό του μεγάλου στόχου, που είναι η διάσωση της παράταξης. 
Θα το κάνουν; Ή θα επιμένουν να αγωνίζονται «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη»; Είναι το μεγάλο ερωτηματικό. Η Ιταλία, το Δημοκρατικό Κόμμα, ο Ματέο Ρέντσι δείχνουν τον δρόμο τού τι πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα, στην Κεντροαριστερά. Ολα τα άλλα, οι μηχανισμοί, τα προαπαιτούμενα, οι διαβουλεύσεις, οι οδικοί χάρτες είναι ιστορία. Και προφάσεις εν αμαρτίαις…