[Εναλλακτικά] Κυνικές σκέψεις

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ με διεθνή διάσταση – δηλαδή με ξένους στόχους – γνώρισε η χώρα από το 1975 έως το 2000. Είναι το διάστημα ανάμεσα σε δύο δολοφονίες, του σταθμάρχη της CIA Ρίτσαρντ Γουέλτς και του βρετανού στρατιωτικού ακολούθου Στίβεν Σόντερς. Είναι επίσης η φάση της δράσης οργανώσεων όπως η 17Ν και ο ΕΛΑ. Αμφότερες εξαρθρώθηκαν. Αργότερα, κυρίως από το 2008 και μετά, ο τρομοκρατικός χώρος αναδιοργανώθηκε. Και, τελικά, παρά τις προσπάθειες και τις επιτυχίες των Αρχών επανασυστάθηκε. Το χτυπήματα όμως περιορίστηκαν σε τοπικούς στόχους. Ηταν το μάθημα της δολοφονίας Σόντερς. Με αίτημα της κυβέρνησης Σημίτη, ειδικό αντιτρομοκρατικό κλιμάκιο της Σκότλαντ Γιαρντ έφθασε στην Αθήνα το ίδιο απόγευμα. Οι Βρετανοί συνέδραμαν ουσιαστικά την Κατεχάκη, έστω και αν η σύλληψη της 17Ν ήταν ελληνική επιτυχία.

ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ στη γερμανική πρεσβεία σπάνε αυτό το ταμπού. Η εγχώρια τρομοκρατία ξαναγίνεται διεθνής. Τι σημαίνει αυτό; Ή, για να το πούμε διαφορετικά: πώς επηρέασε τη θέση της Ελλάδας η φάση της διεθνούς τρομοκρατίας; Η μονολεκτική απάντηση είναι: πολλαπλώς. Η επιλεκτική περιγραφή θυμίζει τις ταξιδιωτικές οδηγίες των Αμερικανών στη δεκαετία του ’80, το «πρόκειται για μπουρδέλο» του Φρανσουά Μιτεράν με αφορμή το «City of Poros», αλλά και τη χρόνια εμμονή των Αμερικανών ότι η 17Ν είναι παραφυάδα του ΠΑΣΟΚ που το συγκαλύπτει! Αφήνοντας όμως το ρετρό της Μεταπολίτευσης, το ερώτημα επανέρχεται και παραμένει: τι σημαίνει για την Ελλάδα η διεθνοποιημένη επανεμφάνιση της τρομοκρατίας και μάλιστα με στόχο τους Γερμανούς; Σημαίνει δύο πράγματα, ένα εσωτερικό και ένα εξωτερικό. Το εξωτερικό είναι η επιβεβαίωση – ακόμη και με σφαίρες – ότι υφίσταται πλέον imperium του Βερολίνου και ότι η Ελλάδα έχει περάσει σε σφαίρα γερμανικής επιρροής. Εξού και η στοχοποίηση. Το εσωτερικό συνοψίζεται στη φράση: Σαμαράς ή χάος. Ή, με δεδομένη τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στο σχήμα εξουσίας, κυβέρνηση ή χάος. Οι βολές των Καλάσνικοφ επιβεβαιώνουν ότι ο συνασπισμός που κυβερνά είναι το μόνο ανάχωμα απέναντι σε δυνάμεις βαθιά αποσταθεροποιητικές.

ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ συμπέρασμα είναι ότι έχουμε την αντιστροφή του σχήματος της Μεταπολίτευσης. Εως το 2000, η διεθνοποιημένη τρομοκρατία ήταν μπελάς για τις κυβερνήσεις. Οι Αμερικανοί, που ήταν τα βασικά θύματά της, ζητούσαν τρελά πράγματα από πλευράς ερευνών – όπως κατάργηση του ασύλου στα σαράντα ή πενήντα τετράγωνα στην ευρύτερη περιοχή ενός χτυπήματος, διότι θεωρούσαν ότι πρέπει να υπήρχε κοντινή γιάφκα. Αλλά ποια κυβέρνηση θα το τολμούσε αυτό; Αντιθέτως, το 2014 η καταστολή δεν γνωρίζει ταμπού. Η τρομοκρατία είναι ακόμη ένα επιχείρημα στη φαρέτρα μιας διαπραγμάτευσης σε λογική «μη μας πιέζετε άλλο».  

Η διαπίστωση είναι κυνική, αλλά η πολιτική υπήρξε πάντα κυνικότερη ακόμη και από την τρομοκρατία.