[Προεκτάσεις] Κινήσεις

Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Αλέκος Παπαδόπουλος σε πρόσφατη συνέντευξή του στο «Βήμα», αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι η συγκρότηση μιας Κίνησης Εθνικής και Πολιτικής Ενότητας, η οποία «θα διαπραγματευτεί μια Νέα Μεγάλη Πολιτική Συμφωνία με τους δανειστές». Ωραίο ακούγεται. Αλλά τι ακριβώς σημαίνει; Στην πραγματικότητα, παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, που λέει και η παροιμία. Γιατί με τα ελληνικά μέτρα αυτές οι ιδέες καλές και άγιες είναι, στο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο όμως δεν χωρούν. Είναι σαν την παλαιότερη ιδέα του Βαγγέλη Βενιζέλου για Εθνική Διαπραγματευτική Ομάδα.

Οι λεγόμενοι «δανειστές» στoν ευρωπαϊκό χώρο δεν είναι παρά τα κράτη – μέλη της ευρωζώνης. Το οποία όμως δεν δανείζουν την Ελλάδα για διμερείς λόγους και σε διμερή βάση, αλλά επειδή έχει λάβει σχετική απόφαση το Eurogroup. Αρα η όποια διαπραγμάτευση δεν γίνεται με τους «δανειστές», αλλά με το πιο ζωτικό θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτό το όργανο όμως δεν συζητάει ούτε με «Κινήσεις» ούτε με «Ομάδες». Συζητάει με κυβερνήσεις.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, αυτή τη συζήτηση την έκανε πολλές φορές. Η ανακύκλωσή της δεν σημαίνει τίποτε. Απλώς θα κούραζε περισσότερο τους Ευρωπαίους. Και αν μάλιστα έπαιρνε τη μορφή που προτείνει ο Αλέκος, θα εκλαμβανόταν ως ελιγμός ή και κουτοπονηριά των Ελλήνων για να αναβάλουν την εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους. Αρα η ΚΕΠΕ – σαν… τίτλος κόμματος ακούγεται – δεν έχει να προσθέσει κάτι. Αντίθετα, συνειρμικά παραπέμπει στη λογική Βαμβακούλα: «Να φτιάξουμε μια τριμελή επιτροπή με πέντε – έξι άτομα».

Αλλά και αυτή η Νέα Μεγάλη Πολιτική Συμφωνία με τους δανειστές τι ακριβώς θα μπορούσε να είναι; Κατ’ αρχάς, σε ό,τι αφορά το ελληνικό χρέος, ένα τμήμα του κοντά στο ένα τρίτο προέρχεται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εκεί καμιά συζήτηση και καμιά συμφωνία δεν χωράει. Συνεπώς, είναι άνευ αντικειμένου αυτή η συζήτηση.  Σε ό,τι αφορά τους λοιπούς δανειστές, εφόσον μιλάμε για τις χώρες της ευρωζώνης, εννοούμε τις κυβερνήσεις τους – πολυκομματικές και εύθραυστες σε κάποιες περιπτώσεις -, δηλαδή τα Κοινοβούλιά τους και, τελικά, τις κοινωνίες τους. Πιστεύει κανείς ότι υπάρχει περιθώριο για οποιαδήποτε νέα συμφωνία – μικρή ή μεγάλη -, χωρίς νέο Μνημόνιο – μικρό ή μεγάλο;

Συνεπώς για την Κίνηση του πρώην υπουργού ο αμερικανός ηθοποιός Γουίλ Ρότζερς θα έλεγε: «Είναι σαν την ποταπαγόρευση: καλή ιδέα, αλλά δεν δουλεύει».