[Προεκτάσεις] Αντίφαση

Δημοσιεύτηκαν στο «Βήμα της Κυριακής» πληροφορίες από τις οποίες προέκυπτε ότι στην Ευρώπη ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει… ευρωπαϊκά. Δεν  προκαλεί εντύπωση. Το λένε οι αξιωματούχοι που έχει συναντήσει ο Αλέξης Τσίπρας. Το λέει και η κοινή λογική.

Οταν κάθεσαι στο τραπέζι ως αρχηγός κόμματος,  υποψήφιος πρωθυπουργός και υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν, δεν μπορείς να πουλάς τρέλα στους συνομιλητές σου. Και ο Τσίπρας προφανώς δεν το κάνει. Πάντως ουδείς κοινοτικός ώς τώρα ισχυρίσθηκε κάτι τέτοιο. Το αντίθετο. Και αυτό ακριβώς περιέγραψε το ρεπορτάζ της εφημερίδας. Τίποτε το παράδοξο.

Το παράδοξο προέκυψε όταν ο ΣΥΡΙΖΑ… διέψευσε το δημοσίευμα! Μυστήρια πράγματα. Γιατί ένα κόμμα  διαμαρτύρεται επειδή μια εφημερίδα αποκάλυψε κάτι  που σε τελευταία ανάλυση είναι θετικό γι’ αυτό το κόμμα; Ποια μύγα τσίμπησε τους επικοινωνιολογούντες του και θέλησαν να βγάλουν από πάνω τους αυτήν την τρομερή… κατηγορία; Τι τους υποχρεώνει να  συντηρούν την εντύπωση ότι ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ  δεν φέρεται λογικά στις ευρωπαϊκές συναντήσεις του; Η απάντηση είναι απλή.  

Στον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν ότι η μόνη αναγνωρίσιμη γλώσσα στον ευρωπαϊκό χώρο είναι η ευρωπαϊκή γλώσσα. Σε αυτή τη γλώσσα θεωρίες του τύπου «θα καταργήσουμε το Μνημόνιο με ένα άρθρο», «θα διώξουμε την τρόικα  σε μια νύχτα» και «θα ακυρώσουμε τους νόμους της τελευταίας τριετίας σε μια συνεδρίαση της Βουλής» δεν ισχύουν. Ξέρουν επίσης ότι εξαγγελίες για μονομερείς ενέργειες, είτε αφορούν το ελληνικό χρέος είτε  οποιεσδήποτε συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας, δεν έχουν περιεχόμενο στο κοινοτικό πλαίσιο.  

Από τη στιγμή όμως που στο εσωτερικό λανσάρουν αυτές τις θεωρίες – και οι μισοί τις πιστεύουν κιόλας – χρειάζεται να έρχονται αντιμέτωποι με αυτό το πλαίσιο στις Βρυξέλλες και με τον εαυτό τους στην Αθήνα. Με απλά λόγια: οι συριζαίοι έχουν δημιουργήσει μια  αντίφαση την οποία δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν.  Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ δεν  γίνεται. Οταν μιλάς με τον Ρεν, τον Σουλτς και τους άλλους δεν μπορείς να εκπροσωπείς και τον Δραγασάκη και τον Λαφαζάνη ταυτόχρονα.

Ωστόσο, αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να τον παίρνουν οι άλλοι στα σοβαρά, πρέπει να αποφασίσει και στα σοβαρά με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Γιατί όπως έλεγε ο Λίνκολν: «Μπορείς να ξεγελάς τους πάντες για λίγο, μερικούς για πάντα, αλλά δεν μπορείς να ξεγελάς τους πάντες για πάντα».