[Προεκτάσεις] Λόγια

«Ηρθε η ώρα να πληρώσουν οι landlords της Εκάλης», είπε στο «Βήμα της Κυριακής» ο υπουργός. Λογικό ακούγεται, από τη στιγμή που ο γραμματέας του υπουργείου του έχει χαρακτηρίσει «αριστερό» τον φόρο ακινήτων. Ακούγεται επίσης και αυτοκριτικό, καθώς υποδηλώνει ότι έως τώρα δεν πλήρωναν. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, δεν ακούγεται πειστικό.

Αν ο Γιάννης Στουρνάρας, με τη δήλωση ότι στο εξής «θα πληρώσει η Εκάλη», εννοεί τους πλουσίους γενικώς, δεν λέει τίποτε. Οι πλούσιοι πληρώνουν. Για την ακρίβεια, οι υγιείς επιχειρηματίες και όσοι έχουν περιουσίες που προέκυψαν με νόμιμους και διαφανείς τρόπους πληρώνουν. Αυτοί που διαφεύγουν είναι όσοι είναι πλούσιοι και εμφανίζονται πένητες, γιατί δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τον πλούτο – παρότι τον επιδεικνύουν. Και αυτοί είναι συγκεκριμένοι. Ιδού μερικά παραδείγματα:

Είναι όσοι για τρεις δεκαετίες έπαιρναν δάνεια και κρατικές ενισχύσεις από τους περίφημους «αναπτυξιακούς» νόμους για επενδύσεις που ποτέ δεν έκαναν – ή έκαναν με υπερτιμολογήσεις κόστους και στη συνέχεια εγκατέλειψαν – ενώ οι ίδιοι έκτοτε ζουν ζωή χαρισάμενη, καθόσον στην Ελλάδα χρεοκοπεί μια επιχείρηση αλλά όχι και ο επιχειρηματίας.

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν όσοι απορρόφησαν τον πακτωλό των κοινοτικών κονδύλων για προγράμματα που ποτέ δεν υλοποίησαν ή για δραστηριότητες για τις οποίες δεν έδωσαν ποτέ λογαριασμό και σε πολλές περιπτώσεις ήταν εικονικές και ανύπαρκτες.

Είναι επίσης οι πάσης φύσεως προμηθευτές του Δημοσίου που διέθεταν υλικά, έργα, υπηρεσίες και εξοπλισμό σε τιμές ακόμη και δεκαπλάσιες από τις τιμές της αγοράς. Οπως φυσικά και όσοι άντλησαν από το Χρηματιστήριο κεφάλαια που ποτέ δεν επένδυσαν. Και βεβαίως είναι όσοι διοχέτευσαν στο εξωτερικό τον πλούτο που απέκτησαν με αυτούς τους τρόπους – συμπεριλαμβανομένων των μιζαδόρων του Δημοσίου που τους διευκόλυναν.

Αλλά για να πληρώσουν αυτοί πρέπει να εντοπιστούν ως φυσικά πρόσωπα. Δεν αρκεί να ομαδοποιούνται με γεωγραφικά ή άλλα κριτήρια. Οπως έκανε προκάτοχος του Στουρνάρα, που έλεγε ότι οι «γιατροί φοροδιαφεύγουν τόσο κατά μέσο όρο» – λες και αν ένας φοροδιαφύγει δέκα ευρώ και ο άλλος μηδέν, φοροδιαφεύγουν αμφότεροι από πέντε ευρώ.

Συνεπώς ούτε η αναζήτηση πόρων ούτε η δίκαιη φορολόγηση γίνονται με λόγια – καλή ώρα η λίστα Λαγκάρντ και τόσες άλλες λίστες. Απλώς, συμβαίνουν στην πράξη. Χωρίς δηλώσεις και προαναγγελίες. Οσο μπαίνουν μπροστά οι κουβέντες η φοροδιαφυγή θα παραμένει αυτό που έλεγε ο Κέινς: «Είναι η μόνη πνευματική αναζήτηση που αμείβεται»