[Προεκτάσεις] Πραγματικότητα

Η παρουσία του επικεφαλής του ΟΟΣΑ Ανχελ Γκουρία στην Ελλάδα έγινε αφορμή να αποθεωθεί η τακτική που ακολουθεί μονίμως η κυβέρνηση: αναδεικνύει τους επαίνους και κρύβει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί που στρώνει για τους επισήμους της.

Ο εν λόγω διεθνής αξιωματούχος ήλθε για να παραδώσει κάποιες εκθέσεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας – τις οποίες, βεβαίως, πληρώνουμε. Την επομένη, ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης εκτόξευσε στα ουράνια τα εύσημα που έδωσε στη χώρα. Οπως, π.χ., ότι «κατέχει παγκοσμίως την πρώτη θέση στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».

Αλλά ο Μεξικανός δεν είπε μόνο αυτά. Είπε και ότι το 2014 δεν θα υπάρξει αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,6% που προβλέπει ο προϋπολογισμός, αλλά περαιτέρω μείωση κατά 0,4%. Και ότι το 2020 δεν θα πέσει το χρέος στο 124% του ΑΕΠ, όπως είναι ο επίσημος στόχος, αλλά θα παραμείνει στο 160%! Και όμως, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βαγγέλης Βενιζέλος βρήκε ότι «το μήνυμά του είναι πως το χρέος της Ελλάδας είναι βιώσιμο και οι δυνατότητες αποκλιμάκωσής του σημαντικά μεγαλύτερες από αυτές που μπορεί να δει κανείς διά γυμνού οφθαλμού»!

Χρήσιμη υπενθύμιση: αυτήν τη στιγμή το χρέος – το οποίο με το PSI φυσικά και δεν μειώθηκε κατά 140 δισ. ευρώ όπως διαλαλούν τα πιο επίσημα κυβερνητικά χείλη – είναι πάνω από 320 δισ. ευρώ, ήτοι ξεπερνάει το 180% του ΑΕΠ, η κυβέρνηση ελπίζει ότι θα κλείσει για το 2013 στο 175%, του χρόνου θα πάει το 174,8%, ενώ όταν ξεκίνησε η προσπάθεια για τη μείωσή του ήταν… 129%!

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση συνεχίζει την τακτική τής μισής αλήθειας. Προβάλλει όσα κρίνει ότι δικαιώνουν την πολιτική της και αποφεύγει όσα δείχνουν ότι ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς και δύσκολος. Για να επιστρέψουμε στον Γκουρία, η κυβέρνηση έκανε πως δεν άκουσε τη δήλωση ότι βρισκόμαστε «στην αρχή της εξόδου από την κρίση», ενώ η ίδια θριαμβολογεί ότι έχουμε διανύσει το 80% ή τα ^₃/^₄ της διαδρομής – ανάλογα πώς μετράει κάθε κυβερνητικός αξιωματούχος.

Αυτή η τακτική καλλιεργεί στην κοινή γνώμη λανθασμένες προσδοκίες, στη συνέχεια οδηγεί σε μεγάλες απογοητεύσεις και αυτό είναι τελικά εις βάρος της συνολικής προσπάθειας. Γιατί όπως έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας Φίλιπ Κ. Ντικ: «Η πραγματικότητα δεν εξαφανίζεται αν σταματήσεις να την πιστεύεις».