[Κιόσκι] Ασπρο, κόκκινο, ροζ

Αυτός ο Μάικλ Χαρτ θα μπορούσε να είχε αγοράσει κάποιον άλλον παράδεισο. Η Μοντ, για παράδειγμα, προτείνει το νησάκι Ραβαϊαρίνα που βρίσκεται σε μια λίμνη στο Φρίουλι και στοιχίζει 3 εκατομμύρια ευρώ. Ή τη Σειρήνα, κοντά στη Σικελία, που κοστίζει και λιγότερο: μόλις 2,3 εκατομμύρια ευρώ. Αλλά το Μπουντέλι στο αρχιπέλαγος Μανταλένα της Σαρδηνίας δεν μπορεί να ανήκει σε έναν ξένο – είτε είναι νεοζηλανδός φυσιολάτρης, όπως αυτός ο Χαρτ, είτε ρώσος ολιγάρχης είτε καταριανός επενδυτής. Το νησάκι του ενός κατοίκου ο οποίος εκτελεί και χρέη φύλακα πρέπει να βρίσκεται σε ιταλικά χέρια. Κι αυτό γιατί στην περίφημη ροζ παραλία του είχε γυριστεί η σκηνή του ονείρου που περιγράφει η Μόνικα Βίτι στην «Κόκκινη έρημο» του Αντονιόνι.

Το ροζ της άμμου και το κόκκινο της ερήμου κινητοποίησαν 80.000 πολίτες και στο τέλος την ιταλική κυβέρνηση, που έβγαλε από τα κρατικά ταμεία 3 εκατομμύρια ευρώ για να αγοράσει το νησί από τον νεοζηλανδό δισεκατομμυριούχο. Ελάχιστη σημασία είχε το γεγονός ότι το Μπουντέλι ανήκει σε ιδιώτες από τα μέσα του 1800 και ότι από ιδιώτη πέρασε σε έναν μεσίτη από το Μιλάνο που αναγκάστηκε να το πουλήσει τον περασμένο μήνα στον Χαρτ λόγω χρεών. Ούτε έπαιξε κανέναν ρόλο η υπόσχεση του Χαρτ ότι δεν θα πειράξει ούτε έναν κόκκο της ροζ άμμου και πως θα αφήσει στη θέση του τον μοναχικό φρουρό για να φυλάει την παραλία. Το Μπουντέλι, αυτός ο συνδυασμός μοναδικής φυσικής ομορφιάς και ανεκτίμητου πολιτιστικού θησαυρού, πρέπει να ανήκει στους Ιταλούς και μόνο σ’ αυτούς.

Με το όνειρο που διηγείται, η νευρωτική ηρωίδα της «Κόκκινης ερήμου» υποτίθεται ότι εκφράζει τη βαθιά της επιθυμία να ξεφύγει από την πραγματικότητα. Βλέπουμε ένα κοριτσάκι που δεν θέλει τους μεγάλους να μπαίνει στη θάλασσα και να βγαίνει από τη θάλασσα, να ξαπλώνει στη ροζ άμμο κάτω από τον δυνατό ήλιο, να κοιτάζει ένα ιστιοφόρο που της φαίνεται πανέμορφο από μακριά και μυστηριώδες από κοντά, να το παρακολουθεί να απομακρύνεται ολόαδειο κι έπειτα να αναρωτιέται από πού έρχεται αυτή η μουσική που αρχίζει να ακούγεται ξαφνικά.  «Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσαν όλοι. Ολοι…» λέει κάπως νοσταλγικά και πολύ αινιγματικά η Βίτι με τη βραχνή φωνή της πριν εξαφανιστεί από το οπτικό μας πεδίο το λαμπρό φως του Μπουντέλι για να πάρει τη θέση του η γκρίζα ομίχλη της Ραβένας.

Είναι πιο ευγενικό να τραυματίζει την εθνική σου υπερηφάνεια η κατάκτηση ενός ονειρικού παραδείσου από έναν Νεοζηλανδό παρά να πληγώνει το εθνικό σου γόητρο η αρπαγή της φέτας από κάτι Καναδούς. Ή μήπως όχι;