[Προεκτάσεις] Καταφύγιο

Είπε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ότι όσοι υπάλληλοι δεν είναι απαραίτητοι στο υπουργείο του θα απολυθούν. Το λέει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση, απ’ όταν ήταν απλός βουλευτής. Και κάθε φορά σηκώνεται κύμα αντιδράσεων, με πρόσχημα ότι οι απολύσεις αποτελούν αξίωση της τρόικας.

Αυτό είναι ακριβές. Αλλά ακριβέστερο είναι ότι το ελληνικό κράτος έχει δημιουργήσει καθεστώς ιερής αγελάδας στο προσωπικό του. Οχι μόνο σε ό,τι αφορά τις απολύσεις. Εχει εξασφαλίσει ατιμωρησία – απόδειξη το όνειδος των επιόρκων – και, επιπλέον, με δικές του ρυθμίσεις ή παραλείψεις κάλυψε – αν δεν υποκίνησε – τη χαμηλή παραγωγικότητα, τη λούφα, την αδικαιολόγητη απουσία, την άρνηση προσφοράς υπηρεσιών, την πλημμελή εκτέλεση καθηκόντων, την αναξιοκρατία, ενίοτε και τη διαφθορά. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα, τα οποία έχουν διασύρει και τους υπαλλήλους που τιμούν τον ρόλο τους – και είναι οι περισσότεροι.

Ως εργοδότης το ελληνικό κράτος δεν έχει εφαρμόσει καν τους νόμους του για τη διευθέτηση των εργασιακών σχέσεων. Ποιος θα κρατούσε στη δουλειά του προσωπικό που δεν χρειάζεται ή που δεν είναι κατάλληλο; Γιατί ο κρατικός προϋπολογισμός πρέπει να πληρώνει, από τους φόρους των πολιτών, δέκα υπαλλήλους, π.χ., για μια δραστηριότητα που μπορεί να διεκπεραιωθεί με πέντε; Πού υπάρχει στον πλανήτη άλλη περίπτωση διατήρησης οργανισμών χωρίς αντικείμενο, μόνο και μόνο για να μισθοδοτούνται οι υπάλληλοί τους – οι οποίοι συχνά αρνούνται ακόμη και να μετακινηθούν σε άλλη υπηρεσία;

Πού αλλού οι κυβερνήσεις ούτε καθιστούσαν έναν υπάλληλο παραγωγικό ούτε τον απομάκρυναν, αλλά απλώς προσλάμβαναν και έναν ακόμη; Πού αλλού κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης θα τολμούσε να διαβεβαιώσει ότι αν κυβερνήσει όχι μόνο δεν θα απολύσει κανέναν, αλλά θα επαναπροσλάβει – με λεφτά που δεν υπάρχουν – και εκείνους που θα έχουν απολυθεί;

Πουθενά στον πλανήτη όχι μόνο η πολιτεία αλλά ούτε η κοινωνία θα επέτρεπαν τον διαχωρισμό των εργαζομένων, ακόμη και την περίοδο της κρίσης, σε εκείνους που μπορούν να απολυθούν ανά πάσα στιγμή – και ήδη πλησιάζουν το ενάμισι εκατομμύριο όσοι είναι χωρίς δουλειά – και σε εκείνους οι οποίοι, επειδή βρέθηκαν στο Δημόσιο, έχουν ισόβια απασχόληση ανεξαρτήτως προσόντων, παραγωγικότητας και ευχέρειας του κρατικού ταμείου να τους πληρώνει. Πουθενά άλλωστε ο δημόσιος τομέας δεν ήταν για δεκαετίες αυτό που περιγράφει μια φράση του Οσκαρ Ουάιλντ, «καταφύγιο των ανθρώπων (όχι όλων, εν προκειμένω, συμπληρώνει ο γράφων) που δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν».