[Προεκτάσεις] Κίρκη

Το να πάει η δημόσια συζήτηση δεκαετίες πίσω δεν είναι ό,τι καλύτερο για τη χώρα σήμερα. Αλλά ακόμη χειρότερο είναι να πάνε δεκαετίες πίσω οι πρακτικές των κομμάτων. Ειδικά αν δεν πρόκειται και για καμιά πρωτοτυπία: προσκλητήρια πολιτικών αρχηγών ενός κόμματος προς τους βουλευτές άλλου κόμματος να αποσκιρτήσουν είναι γεμάτη η ελληνική πολιτική ιστορία.

Παραδείγματα των τελευταίων πενήντα ετών: η Αποστασία, οι παροτρύνσεις του Παναγιώτη Κανελλόπουλου της ΕΡΕ προς τους βουλευτές της Ενωσης Κέντρου, αλλά και του Αντώνη Σαμαρά της Πολιτικής Ανοιξης προς τους βουλευτές της ΝΔ. Ωστόσο, κανείς δεν βγήκε ποτέ ωφελημένος στην πολιτική από τέτοια κόλπα.

Ο Τσίπρας μπορεί να καλεί τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να ακούσουν την αντιμνημονιακή συνείδησή τους και να το εγκαταλείψουν. Αρκεί να έχουν τέτοια συνείδηση – και να μη σκέφτονται απλώς την επανεκλογή τους – και το προσκλητήριο να συνοδεύεται με την υπόδειξη: φύγετε αφού αφήσετε την έδρα σας στο κόμμα με το οποίο έχετε εκλεγεί. Ο καθένας είναι ελεύθερος να μετανιώσει που στήριξε το Μνημόνιο ή να μη βολεύεται πλέον στο κόμμα του. Κανένας όμως δεν μπορεί να αλλοιώνει τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς με τον τρόπο που υποδεικνύει ο πρόεδρος ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπλέον, ως χειρισμός, αυτός ο τρόπος είναι βλακώδης. Και να σκεφτόταν ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ την έξοδο, τώρα τον αλυσόδεσε στη Χαριλάου Τρικούπη. Κανείς δεν θέλει να εμφανίζεται ότι κινείται καθ’ υπόδειξη. Αλλωστε τόσο λίγοι που είναι στο ΠΑΣΟΚ πού να βρεθούν αναχωρητές; Αλλά και να υπάρχουν και να τους ξέρει ο Τσίπρας, η δήλωσή του λειτούργησε προβοκατόρικα απέναντί τους και δεν πρόκειται να κουνηθούν.

Ας πούμε όμως ότι ο ίδιος έχει τα χαρίσματα της Κίρκης και μεταμορφώνει κάποιους βουλευτές – σε τι, είναι γνωστό από την «Οδύσσεια». Τι ακριβώς θα συνέβαινε; Θα έπεφτε η κυβέρνηση. Και μετά; Πιστεύουν οι συριζαίοι ότι θα κερδίσουν εκλογές που προκάλεσαν με αυτόν τον τρόπο; Αν το πιστεύουν, ο Τσίπρας μεταβάλλεται σε στρατηγικό σύμμαχο του Σαμαρά και του Βενιζέλου και κακώς δεν του έστειλαν ακόμη λουλούδια.

Δεν χρειάζονται βαριές κουβέντες. Πολιτικά, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε σαν ερασιτέχνης. Και ηθικά, όπως έλεγε ο αμερικανός ηθοποιός Στίβεν Ράιτ: «Ημουν λυπημένος που δεν είχα παπούτσια, μέχρι που συνάντησα κάποιον που δεν είχε πόδια και του είπα: μήπως έχεις τίποτα παπούτσια που δεν σου χρειάζονται;».