[Στην ανάπαυλα] Είδη Καγκελαρίας

Κατά καιρούς διάφορες αγωνίες μάς κατατρύχουν (πού το θυμήθηκα το ρήμα, να με πιάσει καμιά Ρεπούση στο στόμα της που λέω νεκρές λέξεις να ‘χω άλλα).

Λοιπόν αλλάζω γλώσσα κι επανέρχομαι.

Κατά καιρούς μάς πιάνουν κάτι αγωνίες εμάς τους Ελληνες που δε λέγεται.

Αντε να βγει ο Ομπάμα να δούμε άσπρη μέρα. Βγήκε ο Ομπάμα, την τύφλα μας είδαμε.

Αντε να βγει στη Γαλλία ο Ολάντ να σωθούμε. Βγήκε ο εραστής των Βερσαλλιών (το τι πέραση έχει στις γυναίκες αυτό το πλεϊμομπίλ με τα γυαλάκια του λογιστάκου. Φάγανε τα λυσσακά τους για την πάρτη του απ’ τη μια η Σεγκολέν η Ρουαγιάλ παρακαλώ, κι απ’ την άλλη η Βαλερί η Τριβελέρ με τ’ όνομα, πιαστήκανε μαλλί με μαλλί, έχουνε να το λένε τα Ηλύσια Πεδία) βγήκε ο Ολάντ λοιπόν, είδατε εσείς καμία καλυτέρευση; Εγώ τη μπάμια, μού φαίνεται, πιο ακριβή τη βρήκα στη λαϊκή.

Τώρα χάλασε ο κόσμος με τη Μέρκελ. Θα βγει μόνη της; Θα τη στηρίξουν κι άλλοι; Ποιοι θα ‘ναι αυτοί;

Στείλαμε ανταποκριτές στα Βερολίνα, αναλυτές στο διάολο. Κάναμε τέλος πάντων όλα τα σεπρεπά (άλλη νεκρή λέξη, αλλά κυρία Ρεπούση μου δεν είναι αρχαία, είναι νέα, λεγόταν στα μικροαστικά σαλόνια – σάλες για την ακρίβεια – και σημαίνει: τα πρέποντα. Αλλά και τα «πρέποντα» μήπως είναι καμία νεκρή λέξη που δεν προλάβαμε να τη θάψουμε; Δεν ξέρω).

Και τώρα βγήκε η Μέρκελ φορτσάτη φορτσάτη. Τι θ’ αλλάξει. Το πολύ πολύ να αλλάξει η τρόικα γραβάτα.

Γι’ αυτό σκεφτόμουνα αντί να τους ξαποστέλνουμε στα ξένα, μήπως είναι προτιμότερο να τους στέλνουμε στην Αθήνα για ανταπόκριση. Μπας και καταλάβουμε τι γίνεται εκεί κάτω. Βέβαια η Ελλάδα πέφτει και μακριά. Χρονικά τουλάχιστον. Πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Πού να τρέχεις μες στον χρόνο. Δεν ξέρουμε και τη νεκρή τους γλώσσα τη χιλιοπεθαμένη, άντε να συνεννοηθείς. Ενώ τους είδες τους δικούς μας στο Μπερλίν, φαρσί το μιλάγανε το Αλεξάντερ Πλατς. Θα μου πεις τώρα το Αλεξάντερ είναι και λίγο ελληνικό. Το Αλεξ περισσότερο, όχι το Αντερ. Αλεξ πρώτο συνθετικό πολλών λέξεων. Από το ρήμα «αλέκω – αλέξω», που σημαίνει απομακρύνω. Αλλά κι αυτό νεκρό, την έχει την πτωμαΐνη του. Παρ’ όλα αυτά άμα λάχει (να πούμε και καμιά λέξη ζωντανή) ένα αλεξίπτωτο το ανοίγουμε μην πέσουμε και γκρεμοτσακιστούμε. Ενα αλεξικέραυνο το στήνουμε σε κάναν τρούλο μη στείλει ο κεραυνός φωτιά να μας κάψει. Αλλά και το αλεξίσφαιρο φοριέται πολύ τελευταία. Συνοδεύεται δε από σακάκι ανάρριχτο σε χειροπέδες.

Αυτά έλεγε ένας, νεκρός πια, καθηγητής μου στο γυμνάσιο, και τελείωνε με τη φράση:

«Κι όποιος έχει αντίρρηση να μου φάει το σκωρ».

Σκωρ. Ομηρική λέξη. Το σκωρ, του σκατός.

Και το σκατό πια πεθαμένο;

Ε, όχι Ρεπούση μου.