[Κιόσκι] Χωρίς ίχνος πλάκας

Η ζέστη στον σιδηροδρομικό σταθμό της Νάπολι ήταν αφόρητη. Και έγινε πιο αφόρητη όταν ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα ότι το τρένο για τη Ρώμη θα καθυστερούσε μισή ώρα. Επειτα, η μισή ώρα έγινε 40 λεπτά, τα 40 λεπτά μία ώρα, η μία ώρα μιάμιση και η μιάμιση δύο. Στα γκισέ του σταθμού έχει σχηματιστεί στο μεταξύ μια ατελείωτη ουρά από ταξιδιώτες που ήθελαν να αλλάξουν το εισιτήριό τους. Οι υπάλληλοι ενημερώνουν ότι δεν υπάρχει δυνατότητα αλλαγής, όποιος θέλει να φύγει νωρίτερα με άλλο τρένο θα πρέπει να αγοράσει νέο εισιτήριο. Ενας από τους ταξιδιώτες που λαμβάνει την ίδια απάντηση καταφέρνει να συγκρατήσει τον εκνευρισμό του. Παίρνει το πιο σοβαρό του ύφος και λέει συνωμοτικά στον υπάλληλο: «Είμαι ο γερουσιαστής Ντ’ Αντάνι. Εχω μια πολύ σημαντική συνάντηση με τον πιλοφόρο στο κέντρο οπωσδήποτε κατά της μαφίας».

Ντ’ Αντάνι, πιλοφόρος… Μα είναι δυνατόν ο υπάλληλος να μην έχει δει ποτέ τους «Εντιμότατους Φίλους μου» του Μάριο Μονιτσέλι, να μη θυμάται το κόλπο της ακατανόητης ασυνταξίας που επιστράτευε ο ξεπεσμένος αριστοκράτης Λέλο Μασέτι για να πείσει τον συνομιλητή του ότι είναι κάποιο σημαντικό πρόσωπο; «Με συγχωρείτε, κύριε γερουσιαστά», απαντά ο υπάλληλος. «Ισως μπορέσουμε να βρούμε μια λύση. Υπάρχει ένα Eurostar που φεύγει σε πέντε λεπτά, θα σημειώσω πάνω στο εισιτήριό σας την αλλαγή και θα σας βάλω πρώτη θέση». Ο «γερουσιαστής» προθυμοποιείται να πληρώσει τη διαφορά. «Μην ανησυχείτε, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα».

Η ιστορία δημοσιεύθηκε στο L’ Espresso χάρις στην επιστολή την οποία έστειλε στο περιοδικό ο άνθρωπος που ξεπατίκωσε τον Ούγκο Τονιάτσι. Κι αν έχει κάποια σημασία πέρα από την πλάκα της είναι ότι μπορεί να ρίξει λίγο φως στο μυστήριο αυτής της ιδιότυπης σχέσης που συνδέει τους Ιταλούς με την εξουσία και επιτρέπει σε έναν πρώην πρωθυπουργό να απειλεί ότι εάν δεν τον απαλλάξουν από την καταδίκη του θα σπρώξει μια ολόκληρη χώρα στον γκρεμό. Μπορεί να φωτίσει επίσης τον λόγο για τον οποίο ο πρώην πρωθυπουργός όχι δεν μόνο δεν καταδικάζεται από την κοινή γνώμη αλλά επιβραβεύεται και στις δημοσκοπήσεις.

Ο αμερικανός συγγραφέας Τιμ Παρκς ζει στην Ιταλία και ανησυχεί. Αυτό που τον τρομάζει περισσότερο, σημειώνει στην επιθεώρηση The New York Review of Books, δεν είναι το θράσος του Μπερλουσκόνι αλλά το γεγονός ότι ο ωμός εκβιασμός του γίνεται αποδεκτός. Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση, οι πρωταγωνιστές δεν είναι ένας κινηματογραφικός λούμπεν μαρκήσιος και ένας πραγματικός Ναπολιτάνος που τον μιμείται επιτυχώς στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Αυτό που ζει η Ιταλία είναι μια κομέντια αλ’ ιταλιάνα. Πικρή και απρόβλεπτη, αλλά χωρίς ίχνος πλάκας.