Μετά τις δηλώσεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη για το ιδανικό ωράριο της Αστυνομίας βγήκε και η πρώτη είδηση για το Υπουργικό Συμβούλιο που θα συγκροτήσει ο Αλέξης Τσίπρας, σε περίπτωση που αναλάβει κυβερνήτης. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη - αν παραμείνει αυτός ο τίτλος - δεν θα προέρχεται προφανώς από τις τάξεις της Αριστερής Πλατφόρμας. Αλλη συνιστώσα θα πρέπει να επιφορτιστεί με το έργο της εκκένωσης πολυχώρων και αποθηκών.
Συγχωρήστε τον σαρκαστικό τόνο, αλλά αυτή η μάχη οπισθοφυλακής στην οποία επιδίδεται το συγκεκριμένο τιμάριο του ΣΥΡΙΖΑ συμπυκνώνει μια βραχυπρόθεσμη τακτική, η οποία μέχρι σήμερα έχει δώσει ουκ ολίγα δείγματα ανέξοδου πολιτικού λόγου. Την υπεράσπιση, για παράδειγμα, αιωνίων φοιτητών που «χτίζουν» καθηγητές. Τη νομιμοποίηση της συσσώρευσης εύφλεκτων υλικών σε χώρους αστικού κενού. Την κατανόηση για το μίσος εναντίον της ίδιας της πόλης που καταλήγει στα μάρμαρα της Πλατείας Συντάγματος.
Το θλιβερότερο είναι πως με τον τρόπο τους οι ιδιοκτήτες της επαναστατικότητας διαιωνίζουν το πλέον αναχρονιστικό δόγμα στην ανώτατη εκπαίδευση: «Η υποχρέωση του φοιτητή σταματάει με την εγγραφή του». Οι παρακολουθήσεις μαθημάτων γίνονται ακόμη ένα δικαίωμα της ήσσονος προσπάθειας ανάμεσα στα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων.  
Οσοι άφησαν πίσω τους το αμφιθέατρο πριν από περίπου δύο δεκαετίες θα θυμούνται ότι στις παράδοξες τελετές μύησης περιλαμβάνεται και η αλληλεγγύη σε καταληψίες και «εξωπανεπιστημιακούς». Εις βάρος μιας σιωπηλής πλειοψηφίας που επιθυμεί - τι παράξενο, ε; - να πάρει το πτυχίο. Ακούγεται δυσοίωνο, αλλά οι φοιτητές μαζί με τους αγρότες αυτής της χώρας έχουν αναδειχθεί στις δύο πιο συντηρητικές κοινωνικές κατηγορίες τα τελευταία χρόνια.
Δεν είναι, όμως, μόνο ο ρόλος της Αστυνομίας, στον οποίο προσκρούει ο λαφαζανικός ριζοσπαστισμός (που ξεπερνά πλέον τον εμπνευστή του). Ακόμη αντηχεί το σύνθημα γενικής αντίστασης στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές ή τα μπλόκα στα κρουαζιερόπλοια. Σε μια περίοδο κατά την οποία η τόνωση της ζήτησης και η προσέλευση τουριστών θεωρούνται Αγιο Δισκοπότηρο, τα οδοφράγματα παραμένουν. Ο δημόσιος διάλογος κερδίζει κάτι από τη θεολογική σκέψη - «πάντοτε έτσι λειτουργούσαμε, γιατί να αλλάξουμε τώρα;» - και η «Αυγή» φτάνει να επικαλείται τον εκκλησιασμό των καταναλωτών. Ο σουρεαλισμός ως το ανώτατο στάδιο της πολιτικής ένδειας.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από