Ο Χεντί είναι ψηλός, μελαχρινός και κινείται – για την ακρίβεια χορεύει ή κυλάει απαλά – πάνω στο ένα του πόδι σαν να μην έχει χάσει το δεύτερο. Ο Αλι είναι μικροκαμωμένος, με κοντοκουρεμένα γκρίζα μαλλιά. Είναι αδέλφια αλλά δεν μοιάζουν, θα έλεγε κάποιος.
Στη σκηνή ο ένας συνεχίζει την κίνηση του άλλου. Ο Χεντί ακολουθεί τον Αλι ή ο Αλι συμπληρώνει τον Χεντί. Στη ζωή, ο ένας συνεχίζει τη φράση που ξεκίνησε ο άλλος. Φαίνεται ότι τα δύο αδέρφια αλληλοσυμπληρώνονται σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορούμε να τους φανταστούμε χώρια. Και γι’ αυτό, εδώ και δέκα χρόνια, ο Χεντί και ο Αλι Ταμπέτ, τα δύο αδέρφια της παγκόσμιας χορευτικής σκηνής από την Τυνησία, γεννημένα στο Βέλγιο, ανεβαίνουν πάντα μαζί στη σκηνή.
Πέρυσι τους είχε χειροκροτήσει με θέρμη η Πειραιώς 260 του Φεστιβάλ Αθηνών στην παράστασή τους «Rayahzone» (που όπως μάθαμε, είναι συνδυασμός της αραβικής λέξης ταξίδι και των γαλλικών λέξεων ανώνυμος τόπος). Φέτος έρχονται ξανά για να συναντήσουν το κοινό τους – που έκτοτε δηλώνει φανατικό – με την ομάδα Cie mpta (Companie les mains, les pieds et la tete aussi – Ομάδα χέρια, πόδια και κεφάλι επίσης), που ίδρυσε ο Μαθουρίν Μπολζ, ένα τρομερό παιδί του χορού και της ακροβατικής τέχνης. Αυτή τη φορά με την παράσταση «Ali / Nous sommes pareils…» (Αλι/ Και μοιάζουμε – σε ελεύθερη απόδοση), πάλι στον ίδιο χώρο.
Από την απώλεια
στην ολοκλήρωση
Στην ηλικία που οι νέοι στη λεκάνη της Μεσογείου κάνουν μαθήματα για να πάρουν, επιτέλους, το δίπλωμα οδήγησης ή που βιάζονται να βγουν για να χορέψουν στα κλαμπ, ο Χεντί διαγνώσθηκε με καρκίνο των οστών εντοπισμένο στο αριστερό του πόδι. Τραγικό για έναν γεννημένο χορευτή, με όνειρα πέρα από το δίπλωμα οδήγησης και τις πίστες των κλαμπ. Πόσω μάλλον όταν στα 18 του χρειάστηκε να του κόψουν το πόδι.
Ο Χεντί, αλλά και ο Αλι, που είναι το alter ego του στον χορό, έμαθε πως η απώλεια μπορεί να οδηγήσει σε κάτι μεγαλύτερο, στη συμπλήρωση. Το παραπληρωματικό του άλλου, του διπλανού, του συνανθρώπου. Και ότι το μαζί είναι πιο σημαντικό και πιο δημιουργικό από το να κλαις για τη σκληρή σου μοίρα. Το κισμέτ, που λένε και στην πατρίδα του πατέρα τους, την Τυνησία.
Αυτό το μεγάλο μάθημα του Χεντί και του Αλι, που κι εκείνος κατάλαβε τι σημαίνει να ζεις και να χορεύεις και να δημιουργείς Μαζί, έρχονται να χορέψουν αυτή τη φορά στο ελληνικό κοινό.
Μια χορευτική ελεγεία, μέσα από τα δικά τους μάτια και τις αισθήσεις και τις κινήσεις, πάνω στη συντροφικότητα, τη συνύπαρξη, τη συνάντηση, την ένωση, αλλά και τη διάσπαση είναι το χορευτικό δίπτυχο «Ali / Nous sommes pareils…». Που σε κάνει να ξεχνάς, λένε οι διεθνείς κριτικές, ότι ο Χεντί έχει ένα πόδι λιγότερο. Αλλωστε η χορογραφία αξιοποιεί την αίσθηση των δύο ανθρώπων, των δύο χορευτών και των τριών ποδιών στο έπακρο. Ακροβατεί – κυριολεκτικά εδώ η λέξη – ανάμεσα στη μονάδα και τη διπλή ανθρώπινη υπόσταση. Από τη μονάδα, που ήταν κοσμογονική αρχή στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία, ώς τις δύο και περισσότερες μονάδες που συγκροτούν το κοινωνικό σύνολο. Ο,τι δηλαδή προχώρησε ο ελληνικός πολιτισμός και έγινε θεμέλιο του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού. Και ό,τι τραγούδησαν οι λαοί της Μεσογείου.
Η δική τους Ανατολή
Δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Οπως δεν είναι τυχαίο ότι οι αδελφοί Ταμπέτ, δουλεύοντας με τον «τρομερό» Μπολζ, έβαλαν στο ταπέτο τους ήχους της Ανατολής, της δικής τους Ανατολής, συνδέοντάς τους με τους συγγενείς ήχους της μελαγχολίας του ρεμπέτικου. Το οποίο υπηρετεί μαζί τους, σε τρίο της κοινωνικότητας και της συνεύρεσης στο «Nous sommes pareils…» και μια ελληνίδα χορεύτρια, η Αρτεμις Σταυρίδη. Πάνω σε ήχους που χαρίζουν στα βήματά τους για την ένωση τυνησιακά μουσικά όργανα, συνδυασμένα και παντρεμένα με ελληνικά μουσικά όργανα – και φυσικά μπουζούκι.
«Μοιάζουμε με τους βατράχους που μέσα στην ησυχία της νύχτας, χωρίς κανένας να μπορεί να τους δει, καλούν ο ένας τον άλλον κοάζοντας για την αγάπη τους, παραδομένοι στη μοίρα του Σύμπαντος», είναι οι στίχοι του γάλλου ποιητή Ρενέ Σαρ στους οποίους βασίζεται ο τίτλος της παράστασης, που είναι αφιερωμένη και στην αγάπη και στον έρωτα. Τόσο ποθητά σε χαλεπούς καιρούς.
Σχόλια
