Πάμε λίγο πίσω. Οι μακρινοί πολιτικοί πρόγονοι της ΝΔ θεμελίωσαν τη μετεμφυλιακή κυριαρχία τους σε ιδεολογήματα που είχαν ως βασικό υλικό τη βεβαιότητα ότι «οι κομμουνιστές είναι εχθροί της Πατρίδος». Εξελισσόμενες στο ανώτατο στάδιό τους, αυτές οι θεωρίες αποτέλεσαν τη «νομιμοποιητική» βάση για τη δικτατορία. Τις συνέπειες τις ξέρουμε.
Μένουμε ακόμη λίγο στα παλιά. Ενας όχι και τόσο πολύ μακρινός πολιτικός και κομματικός πρόγονος του Αντώνη Σαμαρά –θεωρούμενος και μέντοράς του εκείνη την περίοδο: ο Ευάγγελος Αβέρωφ –προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τον Ανδρέα Παπανδρέου, από τη Μεταπολίτευση ώσπου εγκατέλειψε την αρχηγία της ΝΔ, με επιχειρήματα του τύπου «δεν φοράει γραβάτα», «δεν πήγε στον Στρατό» και «είναι Αμερικανός». Πόσο επιτυχή υπήρξαν είναι γνωστό.
Επιστρέφουμε στην τρέχουσα πολιτική σκηνή. Ως Πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς σε κομματικό ακροατήριο στη Θεσσαλονίκη απέδωσε στους πολιτικούς του αντιπάλους ότι «ίσως μισούν τον τόπο». Ποιους εννοούσε; Τον ΣΥΡΙΖΑ προκύπτει από τα συμφραζόμενα της ομιλίας του στο προσυνέδριο της συμπρωτεύουσας. Αλλά δεν ξεκαθάρισε ποιος ακριβώς αναδίδει αυτό το μίσος. Ο Τσίπρας προσωπικά; Ολόκληρο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Οι ψηφοφόροι του; Ολοι μαζί; Δεν πρέπει να ξέρουμε με ονοματεπώνυμο ποιοι «μισούν τον τόπο» για να τους μισήσουμε –ενδεχομένως –και εμείς με τη σειρά μας;
Να σοβαρευτούμε. Είναι πολιτική να αποδίδεις στον αντίπαλό σου κατώτερα αισθήματα εναντίον της χώρας, αντί να επικρίνεις τις πολιτικές του θέσεις; Είναι fair play να του χρεώνεις καταχθόνιες σκέψεις επιβουλής της εθνικής υπόστασης, αντί να καταγγέλλεις με πολιτικά επιχειρήματα όσα σε βρίσκουν αντίθετο από την πολιτική του; Είναι σοφό να εξισώνεις τους νεοναζί –για τους οποίους γίνεται, εντός και εκτός της χώρας, συζήτηση ακόμη και να τεθούν εκτός νόμου μαζί με τις ανατριχιαστικές δοξασίες τους –με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Εκτός αν πάει μέχρι εκεί η βαλίτσα της απίστευτης θεωρίας των δύο άκρων.
Ηταν μια ατυχής ομιλία ή μήπως η σημερινή Δεξιά ανασύρει αταβιστικά όχι μόνο το θεωρητικό οπλοστάσιο του παρελθόντος της, αλλά και τη ρητορική του; Ανακατεμένη με ισχυρισμούς του τύπου «εμείς είμαστε η συνείδηση του έθνους», αυτή η ρητορική βάζει τη ΝΔ στη μηχανή του χρόνου για να συναντήσει τα φαντάσματά της. Ετσι όμως δεν μπορεί να εγγυηθεί τους κανόνες του παιχνιδιού σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα, ούτε την έξοδό της από την κρίση. Ιδίως αν παραβιάζει αυτό που έλεγε ο θρυλικός Ζαν Ζορές: «Να παίρνεις από τους βωμούς του παρελθόντος τη φωτιά, όχι τη στάχτη».
Σχόλια
