[Στην ανάπαυλα] Λίβελλοι και λιβελούλες

Κακοφόρμισε κι αυτή η άνοιξη. Αφού πρόβαλε αρχές του μήνα μερικές σκηνές από το προσεχές καλοκαίρι, το ‘ριξε στη συννεφιά και στο ψιλοβρόχι.

Βλέπεις το αρματολίκι στις Σκουριές, τους καθηγητές στο αμπρί, τον ΣΕΒ με τον Τσίπρα α λα μπρατσέτα, θες να βγεις έξω, να πάρεις μιαν ανάσα και βγαίνεις σ’ αυτό το συννεφόκαμα, σ’ αυτή την πόλη με τη μουντή στολή παραλλαγής κι έρχεται και σε σφίγγει στον λαιμό ένας κόμπος, λες και φοράς γραβάτα στο Μαξίμου. Τέτοια αλγεινά και δυσοίωνα.

Γκρινιάζει μια Κατίνα χρόνια κρυμμένη μέσα μου: «Ο καιρός και η συννεφιά σε μάρανε. Εδώ ο κόσμος καίγεται, εσύ με το λιγνό φως του τοπίου».

Ηθελα να της πω. «Εγώ μικρός, και στο νησί, ποτέ δεν είδα στο τοπίο καμία αισθητική αρετή. Πού να μου πάει το μυαλό. Τότε νόμιζα – όχι νόμιζα, πίστευα – ότι το τοπίο είναι η προέκταση και η προβολή του δικού μου έσω κόσμου, ότι μια υγρή σταγόνα στον κάλυκα της ανεμώνας είναι τα χθεσινά μου δάκρυα, ότι το λίκνισμα της φοινικιάς είναι το νανούρισμα της μάνας μου τη νύχτα και ο αέρας ήτανε μια φουρτούνα που ‘χα στην καρδιά και δεν ήξερα τα όνομά της. Βλέπεις δεν είχαν έρθει ακόμα οι λέξεις. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τον λίβελλο από τη λιβελούλα.

Οι λέξεις. Σωτηρία και βάσανο μαζί. Από τη μια ό,τι ονοματίζεις παύεις να το φοβάσαι, είναι στο χέρι σου. Το κλίνεις, το πολλαπλασιάζεις, το μεταθέτεις στον χρόνο. Γιατί κάθε λέξη έχει τις κλίσεις της, τους αριθμούς της, ενικούς και πληθυντικούς, τους χρόνους της, ενεστώτες, μέλλοντες, αόριστους, παρακείμενους και δυστυχώς υπερσυντέλικους. «Είχα φιλήσει, Είχα αγαπήσει, Είχα νιώσει, Είχα ζήσει».

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ κι άλλα, αλλά πού ν’ ακούσει. Εξαλλη η κυρία. Είναι και στις μαύρες της τελευταία γιατί – πότε ήτανε; την περασμένη βδομάδα; – είχε μεγάλα ντράβαλα. Της έπεσε το Αϊφον 5 (παρακαλώ) μέσα στον βάλτο της συνείδησής της, ανακατεύτηκε ο βούρκος κι ήρθανε και βγήκανε κάτι χέλια, κάτι σκολόπεντρες, κάτι μεταλλαγμένα βατράχια. Και πήρανε κυνήγι την ποιήτρια, γιατί είχε το θράσος να πει ότι φοβάται. Φοβάται ποιήτρια γυναίκα; Στην αρένα ιμίντιετλι. Ηρθε κι έγινε το σύστριγγλο του κυβερνοχώρου. Τα ύστερα του κόσμου.

Αλλά, όπως προείπαμε, χρόνια τις αφήναμε κρυμμένες τις κυρίες ν’ αλωνίζουν μέσα μας. Κάναμε και τα στραβά τα μάτια. Κι όταν καμιά φορά λυσσάγανε της πείνας, τους πετάγαμε στα μουλωχτά και κάνα ξεροκόμματο από την προσοχή μας.

Να τα μας τώρα. Νομίζουνε ότι μιλάνε και εξ ονόματός μας. Μόλις βγαίνουνε από το κομμωτήριο, δεν προλαβαίνει να στεγνώσει η λακ κι αρχίζουνε τον λίβελλο.

Το παρανοίξαμε το μαλλί κορίτσα και θα το κάψουμε το κεφαλάκι. Μέσα όξω.

Είχα παλιά έναν καθηγητή στο Δεύτερο Αρρένων. Ελεγε: «Ξεύρω πολλούς που ξόδεψαν τη ζωή τους σαλιαρίζοντας. Περίμεναν με τον καιρό να γίνει το σάλιο τους κουκούλι, και ξαφνικά ένα πρωί να μεταμορφωθούν σε νύμφες πεταλούδες. Μάταιος ο κόπος, το μόνο τελικά που καταφέρνουν είναι να γλιστράνε εσαεί στα ίδια τους τα σίελα».