[Προβολείς] Κουδούνια και βελάσματα

Το είχε πει πολύ ωραία ο Μπέρτολτ Μπρεχτ αλλά, δυστυχώς, δεν το θυμάμαι αυτολεξεί κι έτσι θα το αφήσω εκτός εισαγωγικών. Είχε πει λοιπόν ότι όσοι πηγαίνουν στο θέατρο πρέπει να παίζουν στα δάχτυλα τους κανόνες του, όπως εκείνοι που πάνε στο γήπεδο να δουν μπάλα. Το είχε πει πολύ ωραία και ο Κάρολος Κουν αλλά ούτε αυτό το θυμάμαι ακριβώς. Είχε πει λοιπόν ότι στο θέατρο δεν τον συγκινούν τόσο τα αριστουργήματα όσο τα έργα μικρότερων συγγραφέων, απ’ όπου μπορεί να πάρει μια φρασούλα, μια σκηνή, μια τόση δα ιδέα, μια ακρούλα συγκίνησης για να προχωρήσει και ο ίδιος. Το είχε επισημάνει ακόμη καλύτερα ο  Τσέχοφ στον Μέγιερχολντ διαμαρτυρόμενος για την «υπερσκηνοθεσία», την παιδική αρρώστια του θεάτρου. Θα το πω κι αυτό από στήθους, γιατί αν σκαλίσω τη σκόνη της βιβλιοθήκης μου θα πάθω κρίση άσθματος. Είχε πει λοιπόν ότι «μια μέρα θα γράψω ένα έργο που θα ξεκινάει ως εξής: στο βάθος δεν ακούγονται βελάσματα ούτε πάπιες να φτεροκοπάνε ούτε κουδουνάκια από τρόικα ούτε αέρας να φυσάει ούτε βροχή που να πέφτει στα τζάμια».  

Κι αν σας το λέω είναι για να ξορκίσουμε όλοι μαζί το παραμικρό ενδεχόμενο, αποχωρούντος του Γιάννη Χουβαρδά, η μεγαλύτερη σκηνή της χώρας να πέσει στα χέρια κανενός άμπαλου.