[Προεκτάσεις] «Ζωνιανά»

Με τη συνήθη ευκολία του ο ακατανίκητος λαϊκισμός επιχειρεί να συνδέσει την απόρριψη των αποφάσεων του Eurogroup για τη φορολογία των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες με την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Τι σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο; Και ποια σχέση ο Αναστασιάδης με τον Τάσσο Παπαδόπουλο;

Το 2004 οι Ελληνοκύπριοι είπαν «όχι» σε μια λύση που όριζε τα χαρακτηριστικά της Κυπριακής Δημοκρατίας ενσωματώνοντας τα τετελεσμένα του Αττίλα. Ηταν η άρνηση να δεχθούν μια κρατική οντότητα που αλλοίωνε τα εθνικά χαρακτηριστικά τους, άλλαζε το στίγμα τους στην Ιστορία και επέβαλλε ένα προβληματικό σχήμα διακυβέρνησης.

Με το συμπάθιο, αλλά αυτή τη φορά το «όχι» έχει διαφορετικά στοιχεία και εντελώς διαφορετικά, έως ταπεινά, ελατήρια. Δεν αφορά την εθνική ταυτότητα, αλλά τη διαχείριση του χρήματος. Δεν υπερασπίζεται τους αγώνες των Κυπρίων για την υπόστασή τους ως λαού, αλλά τη σύνθεση τραπεζικών χαρτοφυλακίων.  

Υποτιμήθηκε ότι στην απόφαση του Eurogroup αναφέρεται επί λέξει η ανάληψη δράσης «κατά του ξεπλύματος χρήματος στα κυπριακά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα». Δηλαδή η Ευρώπη ζητάει την εξυγίανση των τραπεζών της Κύπρου σε ό,τι αφορά τις δοσοληψίες τους με κεφάλαια χωρίς διαυγή προέλευση που καταφεύγουν στο νησί όχι ως επένδυση, αλλά για διαφορετικούς λόγους, διόλου διαφανείς και θεμιτούς. Δεν νοείται να γίνει η Λευκωσία κάτι σαν «τραπεζικά Ζωνιανά» της Ευρώπης.

Γύρω από αυτά τα λεφτά λειτουργεί ένας ιστός νομικών γραφείων με συγκεκριμένη ειδίκευση, λογιστικών επιχειρήσεων και άλλων δραστηριοτήτων  που παράγουν πλούτο για το νησί. Ωστόσο η κυπριακή οικονομία χρειάζεται επειγόντως σχέδιο σωτηρίας, ως μέλος της ευρωζώνης.

Η ιδέα να φορολογηθούν οι καταθέσεις άνω των εκατό χιλιάδων ευρώ συνδυάζει ακριβώς αυτά τα δύο στοιχεία: το είδος των καταθέσεων στις τράπεζες και τον έλεγχο του κυπριακού χρέους. Με άλλα λόγια, οι Ευρωπαίοι θα βάλουν λεφτά για να σώσουν την κυπριακή οικονομία, αλλά όχι και για να  σώσουν τους ρώσους καταθέτες των κυπριακών τραπεζών.  

Για ποιον λόγο αυτή η ιδέα επεκτάθηκε και στους απλούς κύπριους καταθέτες από το πρώτο ευρώ, είναι ένα θέμα που χρήζει διευκρίνισης. Από ευρωπαϊκές πηγές η επέκταση χρεώνεται στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και πάντως από την πλευρά του δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Αυτό προφανώς έδενε και τα χέρια του Σαμαρά: αν συμφωνεί ο αμέσως ενδιαφερόμενος, τι μπορούν να κάνουν οι φίλοι του; Σε κάθε περίπτωση, σε αυτή την υπόθεση υπάρχει μια πλευρά για την οποία δεν τα ξέρουμε όλα. Ωστόσο, όπως έλεγε ο αμερικανός ηθοποιός Τζος Μπίλινγκς, «όσο λιγότερα ξέρουμε τόσο περισσότερο υποψιαζόμαστε».