[Αγιογραφίες] Μπαμ

ΤΟ έργο έχει ξαναπαιχθεί στις αίθουσες του Νότου και έχει περίπου ως εξής. Γίνονται εκλογές και μια νέα κυβέρνηση εκλέγεται μέσα σε συνθήκες πολιτικής ευφορίας. Βεβαίως, υπάρχει η κρίση της οικονομίας, αλλά αυτό είναι συννεφάκι στον ορίζοντα. Πολύ γρήγορα όμως ο ουρανός χάνεται κάτω από πυκνά νέφη κι ακολουθεί νεροποντή. Μόνο που μαζί με τους νέους κυβερνώντες βρέχεται και ο απλός κόσμος.

ΑΥΤΟ που έγινε με τον Παπανδρέου το 2009 στην Ελλάδα, επαναλαμβάνεται στην Κύπρο με τον Αναστασιάδη. Μόνο που ο ρυθμός έχει αλλάξει. Και οι εξελίξεις έχουν επιταχυνθεί δραματικά. Από τις κάλπες στο κούρεμα των καταθέσεων, πέρασε – δεν πέρασε ένας μήνας. Το ερώτημα δεν είναι πώς φθάσαμε εκεί. Αλλά πώς ο νέος Πρόεδρος προσήλθε πολιτικά απροετοίμαστος. Ακόμη χειρότερα: πώς βρέθηκε να έχει αναλάβει δημόσιες δεσμεύσεις – τόσο ο ίδιος προσωπικά όσο και ο υπουργός Οικονομικών Μιχάλης Σαρρής – ότι δεν θα γίνει σε καμία περίπτωση ακριβώς αυτό που έγινε. Δηλαδή να μπει χέρι στις καταθέσεις.

Η απορία γίνεται πιο έντονη αν αναλογιστεί κανείς ότι η ιδέα τού να επιβληθεί δασμός στις καταθέσεις δεν προέκυψε σε ένα Σαββατοκύριακο. Είναι κάτι που ακούγεται / ψιθυρίζεται εντόνως από τις γιορτές και μετά και όσοι τα ψάχνουν αυτά τα θέματα κάτι ήξεραν. Δεν ήταν μια ιδέα εντόνως δημοφιλής. Οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» που κατέκριναν αγρίως τον δασμό στις καταθέσεις, είχαν σχετικό ρεπορτάζ εδώ και κάνα μήνα. Εν μέρει και για να βγει στον αέρα το σχέδιο ώστε να «καεί». Μάλιστα, το δημοσίευμα ήταν αφορμή για να επιστρέψει χρήμα από την Κύπρο στην Ελλάδα, αλλά και να φύγει χρήμα από το νησί γενικώς. Οσοι τελικώς κράτησαν στη Μεγαλόνησο τα λεφτά τους το έκαναν διότι άκουσαν τον Αναστασιάδη και δεν ήθελαν να χάσουν τις προσόδους από προθεσμιακά επιτόκια άνω του 5%.

ΤΟ μυστήριο είναι πως, αν ο Παπανδρέου είπε το «υπάρχουν λεφτά» προεκλογικά, ο Αναστασιάδης δεσμεύτηκε για τις καταθέσεις μετεκλογικά. Ολα αυτά ενώ το χρηματοπιστωτικό σύστημα του νησιού είναι πρακτικώς χρεοκοπημένο και δεν υφίσταται χωρίς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ακόμη χειρότερα: όταν είσαι Πρόεδρος εκλεγμένος για πενταετία, δεν μπορείς να επικαλεστείς πολιτικό κόστος και άλλα τέτοια. Με άλλα λόγια, η διαπραγματευτική του θέση ήταν εξαιρετικά αδύναμη. Το αποτέλεσμα ήταν ένα Σαββατοκύριακο ιστορικής αναστάτωσης για τη Μεγαλόνησο, μόνο που οι μπελάδες δεν σταματούσαν εκεί. Ο Αναστασιάδης είναι μεν Πρόεδρος σε φουλ προεδρικό σύστημα – άρα έχει εξουσία. Δεν έχει όμως δομημένη πλειοψηφία στη Βουλή που να του επιτρέπει να περάσει ό,τι νόμο θέλει. Ιδίως έναν νόμο για το περιεχόμενο του οποίου δεν έχει προετοιμάσει ούτε το πολιτικό σύστημα ούτε και την κοινωνία.

ΩΣΤΟΣΟ, τα χειρότερα έρχονται. Οποια κι αν είναι η τελική μορφή του κουρέματος, το στόρι της Κύπρου ως οφσόρ κέντρου εντός ευρωζώνης έχει τελειώσει και χωρίς χάπι εντ. Το συνολικό «μπουμ» του νησιού όπου οι λογαριασμοί άνθιζαν χωρίς πολλές ερωτήσεις ήταν αποτέλεσμα ρώσικων, λιβανέζικων, ελλαδικών και άλλων εξωτικών κεφαλαίων. Εχοντας καεί, αυτοί όλοι δεν θα ξαναφέρουν λεφτά ενώ θα προσπαθήσουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να απεγκλωβίσουν τις υπάρχουσες καταθέσεις τους. Η διάθεση της Λευκωσίας να επιμερίσει τα βάρη μεταξύ εξωτικών μεγαλοκαρχαριών και μικροκαταθετών δείχνει αγωνία για το μέλλον. Πράγματι, έπειτα από μια δεκαετία αφθονίας, η Κύπρος αντιμετωπίζει μια εντελώς αβέβαιη προοπτική. Κάτι που σημαίνει ότι ο νέος Πρόεδρος θα έχει κι άλλες δύσκολες αποφάσεις να πάρει για την κατεύθυνση της οικονομίας του νησιού.