[Επιφυλλίδα] Amola Kaloumba
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Βλέπω τον τίτλο του κειμένου με λατινικά στοιχεία κι ο νους πάει περισσότερο σε μια σάμπα, ένα μάμπο, μια τραγουδίστρια στο Ρίο, τη μεγάλη Αμόλα Καλούμπα, ή ακόμη σ’ ένα λουλούδι τροπικό της Λατινικής Αμερικής που οι ηλιοκαμένοι κάτοικοι αποκαλούν χαϊδευτικά Αμόλια.
Αξέχαστη παραμένει η φράση που ξέφυγε απ’ τα χείλη του άγριου γκάουτσο της Αργεντινής όταν είδε το μελαχρινό κορίτσι να σαλτάρει στ’ άλογο:
– Αχ, και να ‘μουν μια αμόλια στα μαλλιά σου.
Πολύ απέχει απ’ το «αμόλα καλούμπα» που λέγαμε σ’ αυτόν που ‘χε στα χέρια του το κουβάρι σπάγκο (το αποκαλούμενο καλούμπα) όταν ο χαρταετός της Καθαρής Δευτέρα έπαιρνε ύψος.
Ισως από φόβο να κατέφυγα στο λατινικό αλφάβητο, μπας και ξεπέσει και κάνας πιο νέος σ’ αυτή τη στήλη και με διαβάσει, γιατί χαρταετοί, καλούμπες, ζύγια κι αλευρόκολλες θα του ‘πεφταν βαριά κι οι νέοι τη μυρίζονται τη ναφθαλίνη του παρελθόντος από μακριά και την αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.
Και καλά κάνουν.
Αλλάζοντας αλφάβητο κόβεις όλα τα σχοινιά που σε δένουν με το νόημα και το εκτόπισμα της λέξης εντός σου. Η λέξη πια γίνεται κάκτος χωρίς αγκάθια, τίγρη χωρίς νύχια, ένα καρχαριοειδές άνευ οδόντων.
Φαντάζομαι γι’ αυτό όλα τα μηνύματα σε κινητά, λάπτοπ και πισί γίνονται ως επί το πλείστον λατινιστί.
Η πρόταση δεν έχει παρελθόν, γεννιέται μαζί σου.
Και πεθαίνει μαζί σου, βεβαίως.
Ισως η νέα γενιά να θέλει έτσι να ξεκαθαρίσει ότι δεν φταίει αυτή για το παρελθόν. Μόνο που έτσι, αποθεώνοντας το στιγμιαίο καταργεί και το μέλλον.
Θα δείξει.
Οσο για μένα, προς το παρόν το λατίνιον δεν το καταδέχομαι, στο κινητό τουλάχιστον. Γιατί παραμονεύει κι ένας άλλος διάολος της τηλεφωνίας. Το αυτόματο λεξικό. Αλλο πας να γράψεις, άλλο καταλαβαίνει αυτό, άλλο στέλνεις.
Ηρθε έντρομη η Ελευθερία, η βοηθός μου, στις πρόβες.
– Κύριε Φασουλή, έστειλα μήνυμα στον κύριο Μαρκουλάκη για την πρόβα στις 7.30 και μου απάντησε «ΟΚΤΩΒΡΗΣ». Μήπως ν’ ανησυχώ;
Καμία ανησυχία. Ο Κωνσταντίνος ήθελε να γράψει Ο.Κ. αλλά ξέχασε τις τελείες ανάμεσα Ομικρον και Κάπα και το πανέξυπνο το λεξικό κατάλαβε ό,τι κατάλαβε κι έριξε έναν ξεγυρισμένο «ΟΚΤΩΒΡΗ» κι όποιον πάρει ο χάρος.
Εχω υπάρξει κι εγώ θύμα αυτού του καταραμένου του απλικέισον. Ηθελα να στείλω στον θίασο μήνυμα ότι ξύπνησα κι έστειλα σ’ όλους ένα «Καλημέρα σας». Τουλάχιστον αυτό ήθελα να στείλω.
Η τεχνολογική διάνοια όμως, μόλις είδε το «καλ» αισθάνθηκε μεγαλοφυΐα και συμπλήρωσε από μόνη της γράφοντας «Καλύβα σας».
Ευτυχώς το είδα αμέσως και ξαναστέλνω για να διορθώσω. Αγουροξυπνημένος όμως ων, αντί για «καλ», έγραψα «κολ» οπότε συνέχισε μόνο του το ιδιοφυές λεξικό φτιάχνοντας την πρόταση «Κόλλυβά σας».
Εκεί πια χάσαμε την επαφή με τη λογική με την πραγματικότητα αλλά και με ολόκληρο το Σύμπαν…
Οσο για τους νέους, τα λατινικά και το παρελθόν, υπάρχει κι ένας στίχος του Ελιοτ – μεταφράζω πρόχειρα…
«Αυτός ο χρόνος ο παρών
κι ο παρελθόν ο χρόνος
ίσως σε χρόνο μέλλοντα
να ‘ναι κι οι δυο παρόντες».
Από τα «Τέσσερα κουαρτέτα».
Αν και ο τίτλος ενός άλλου ποιήματός του, κάπως παραλλαγμένος, μου τρώει τα τελευταία χρόνια τη γλώσσα.
«Ερημη. Ερημη χώρα».
Google news
