e-mail

Ποιος κρατάει το λουρί του καταδίκου;

Προς Φοίβη

Οσοι έριξαν πριν από λίγες ημέρες ματιά στα νέα της ημέρας, είτε μέσω της τηλεόρασης είτε μέσω των διάφορων ενημερωτικών μπλογκ, θα διάβασαν για το νέο μέτρο της μερικής σίτισης των 250.000 παιδιών που μόνο μέσα στην Αθήνα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Το «κοινωνικό» κράτος λοιπόν προβλέπει μισό λίτρο γάλα, ένα σάντουιτς και ένα φρούτο την ημέρα για τις 5 σχολικές ημέρες (το Σαββατοκύριακο το πρόγραμμα έχει αναγκαστική δίαιτα…)· την ίδια στιγμή ο Δήμος Αθηναίων σε συνεργασία με… φιλάνθρωπους εφοπλιστές δίνει 35 κιλά τρόφιμα τον μήνα σε οικογένειες με αποδεδειγμένα οικονομικά προβλήματα, ενώ πλέον τα κοινωνικά παντοπωλεία και ιατρεία αποτελούν εκ των ουκ άνευ για κάθε πόλη.

Τέτοιου είδους ειδήσεις για μερικούς αποτελούν ένα συνειδησιακό ξελάφρωμα για τους κοντά 3.000.000 συνανθρώπους μας που, σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2011 (φαντάσου τι έχουν να δουν τα μάτια μας για το 2012), ζουν στην πλήρη ανέχεια, ενώ για άλλους έναν απλό δείκτη της εξαθλίωσης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.

Την ίδια στιγμή η ανεργία χτυπά το διόλου ευκαταφρόνητο 26%, με πάρα πολλούς εργαζομένους, συνήθως πτυχιούχους, να δουλεύουν για 2 ή 3 ευρώ την ημέρα και να είναι ευχαριστημένοι που τουλάχιστον έχουν να αγοράσουν ένα καρβέλι ψωμί (άντε και ένα πακέτο μακαρόνια).

Το θλιβερότερο όλων όμως δεν είναι αυτό καθαυτό αυτές οι εικόνες. Μέσω των ΜΜΕ αλλά και του ίδιου του κράτους, με πρωτοστατούσα την κυβέρνηση, έχει επιτευχθεί πλύση εγκεφάλου στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου ο οποίος καταλήγει να συμβιβάζεται με ψίχουλα γιατί έτσι έχουν τα πράγματα.

Αυτή τη στιγμή κοντά στους 700.000 εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα περιμένουν καρτερικά μισθούς τριών, τεσσάρων και πλέον μηνών, ώστε να μη χάσουν τη δουλειά ή τη δουλεία τους (στη διακριτική ευχέρεια του καθενός ο τόνος…).

Μέσω αυτής της μορφής της ελεημοσύνης και της απόλυτης παράδοσης σε καταστάσεις που υποβιβάζουν στον μέγιστο βαθμό την ποιότητα ζωής των ανθρώπων και μειώνουν την αξιοπρέπειά τους, ίσως παρατηρείται η τελειότερη προσπάθεια εξανδραποδισμού της πληθυσμιακής μάζας.

Ισως θα έπρεπε να κάνουμε αυτές τις απλές σκέψεις προτού πανηγυρίσουμε για τα 50 ευρώ έναντι που πήραμε από τη δουλειά μας ή προτού ξαναδούμε συγκινητικά βίντεο με ιστορίες ανθρωπιάς στην κρίση…

Αθηνά-Μαρία Λαοπόδη,
φοιτήτρια Ιατρικής

Στη συγκινητική και αρκούντως ζοφερή επιστολή σας, να αντιτάξω τον «Μηχανισμό του εξανδραποδισμού» και τους «Ποντοπόρους» του Αγγελου Τερζάκη, που έκρουαν τον κώδωνα χρόνια πριν επιδοθούμε στο σπορ των τζιπ 4Χ4, των εξοχικών με τις πισίνες και τα σκάφη: «Ο μηχανισμός έχει έτσι ρυθμιστεί, ώστε το αόρατο λουρί που κρατάει δεμένο αυτόν τον κατάδικο από το πόδι να κονταίνει ή να μακραίνει κατά την κρίση του επιμελέστατα κρυμμένου αφέντη. Αν τα συμφέροντα του αφέντη υπαγορεύουν μεγαλύτερη δέσμευση του καταναλωτή, ρίχνει στην αγορά καινούργια συνθήματα για νέες ανάγκες. Ο καταναλωτής πολλαπλασιάζει τις προσπάθειές του ν’ ανταποκριθεί, αυτοενεχυριάζεται. Δεν χρειάζεται πάντοτε να φορτωθεί με νέα ή πρόσθετη εργασία. Φτάνει που δεσμεύεται ψυχολογικά – η ικανοποίηση των νέων “απαιτήσεων της ζωής”, των νέων ανέσεων, γίνεται κεντρικός πόλος του ψυχικού βίου».

«Εδώ το καλό μαύρο χρήμααα»

Παρότι η στήλη δεν δέχεται επιστολές προς τρίτους, κάνει εξαίρεση για την αναγνώστρια Βάντα Παπαϊωάννου και την «Επιστολή προς φοροφυγάδες»:

«Κυρίες, κύριοι,

Η δική σας αλήθεια είναι πως καταφέρατε κατακλέβοντας το πολύ πολύ κακό ελληνικό κράτος να κάνετε πολλά πράγματα: Να ζείτε παραπάνω από άνετα, να έχετε μεγάλα σπίτια, πισίνες, σκάφη, πολύ μεγάλα αυτοκίνητα, να κερδίσετε μια θέση στις λίστες τύπου Λαγκάρντ και να εξασφαλίσετε τους απογόνους σας για μερικές γενιές.

Επίσης, όλα αυτά σάς έδωσαν αυτοϊκανοποίηση, σας έκαναν πολύ “σημαντικούς” στον δικό σας πολύ βαθιά επιφανειακό μικρόκοσμο.

Απελπιστικά ακαλλιέργητοι, παρά την όποια μόρφωση, τα μόνα φόντα που μπορέσατε να δώσετε στα παιδιά σας είναι να “επιβάλλονται” στον κοινωνικό περίγυρο, οδηγώντας μεγάλα αυτοκίνητα και πετώντας καλάθια με λουλούδια σε θλιβερά σκυλάδικα.

Καθόλου δεν με ενοχλεί να υπάρχουν άνθρωποι πιο έξυπνοι, πιο δυνατοί, πιο τυχεροί από εμένα και να χαίρονται μια “καλύτερη ζωή” όπως τη μετράμε σήμερα.

Ομως, “κυρίες” και “κύριοι”, δεν σας δίνω κανένα δικαίωμα να στερείτε την αξιοπρέπεια από τη δική μου οικογένεια! Στις υποχρεώσεις μου απέναντι στα παιδιά μου, στο φαγητό και τη μόρφωσή τους.

Η δική σας “μαγκιά” με φτώχυνε άδικα, μου δημιούργησε φόβο για το χειρότερο που μπορεί να βρει τα παιδιά μου, ανέπτυξε νεοναζιστικά φαινόμενα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα ζήσω στον τόπο μου, με έκανε ρεζίλι διεθνώς και σε λίγο θα με βάλει σε αντιπαράθεση με τους ομοίους μου!

Σας καλώ, λοιπόν, να σεβαστείτε την υποχρέωσή σας να αποδίδετε το “κατιτίς” στο κράτος για να μη με πεθάνει πριν την ώρα μου επειδή δεν μπορεί να μου αποδώσει αυτά που του έδωσα, για να μπορούν τα παιδιά μου να με θάψουνε χωρίς να σιχτιρίζουνε την ώρα και τη στιγμή που πέθανα.

Ντροπή σας, “κυρίες” και “κύριοι”. Δεν σας ζητώ ανθρωπισμό, δεν τον έχετε. Σας ζητώ να σκεφτείτε ότι δεν θα πάρετε ΤΙΠΟΤΑ μαζί σας! Σας περιμένει το ίδιο τέλος με εμένα! Λίγη τσίπα και σεβασμός δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν!».