Διαμάντια και σκουπίδια

Ο Ταραντίνο έχει πολυάριθμους οπαδούς και εχθρούς – όπως κάθε ροκ σταρ. Ναι, ροκ σταρ. Γιατί από την εποχή τού Χίτσκοκ είχε να λατρευτεί τόσο η μορφή ενός σκηνοθέτη – η μορφή του, εξίσου με το έργο του. Και όμως, ο ίδιος επικρίνει και αυτό: «Μιλάμε για τους κολλημένους τώρα; Γιατί δεν χρειάζομαι τέτοιους οπαδούς. Είναι οι μεγαλύτεροι σνομπ του κόσμου, δεν είναι γήπεδο το σινεμά. Το χειρότερο με αυτούς που με μισούν είναι ότι το μίσος τους δεν έχει να κάνει καθόλου με τις ταινίες μου. Θέλω να πω, υπάρχουν αυτοί που λατρεύουν τον Ελβις και αυτοί που λατρεύουν τους Beatles. Εγώ είμαι του Ελβις, όμως δεν αντιπαθώ τους Beatles γι’ αυτό, με πιάνεις; Δεν πρέπει να μισώ τον Τσάπλιν επειδή μου αρέσει ο Μπάστερ Κίτον!».

Με την πρώτη ταινία του να γυρίζεται με δανεικά και τη δεύτερη να δημιουργεί έναν άνευ προηγουμένου πανικό (και να κερδίζει Οσκαρ σεναρίου αλλά και Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες!), ο Ταραντίνο επηρέασε όσο ελάχιστοι το αμερικανικό σινεμά. Με αναφορική διάθεση όχι στα διαμάντια του Μπέργκμαν αλλά στα «σκουπίδια» (για κάποιους, σίγουρα όχι για εμάς) του Μπρους Λι και του Ντάριο Αρτζέντο και διαλόγους αμίμητους, οι ταινίες του έδωσαν αφορμή σε εκατοντάδες «αντιγραφείς».

Η ΜΟΥΣΙΚΗ. Και μην ξεχνάτε κι αυτή τη μουσική (πόσοι από εσάς δεν χαζέψατε με τις πρώτες νότες της «Misirlou» στην εναρκτήρια σεκάνς του «Pulp Fiction;»). Εχει δηλώσει πως συχνά ξέρει ποια τραγούδια θα χρησιμοποιήσει πριν καν αρχίσει να γράφει το σενάριο – τουλάχιστον το 60% της μουσικής. Βρίσκει δηλαδή μια μουσική συνέχεια και την ντύνει με εικόνες, ένας μοναδικός τρόπος προεργασίας.

Αλλά και οι διάλογοί του άφησαν (ήδη) εποχή. Κανένας σκηνοθέτης σήμερα δεν μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον των θεατών γεμίζοντας τη δράση με τόσο διάλογο – στο «Django, ο τιμωρός» οι πρωταγωνιστές μιλούν σχεδόν ακατάπαυστα, από την αρχή ώς το τέλος.

«Οι διάλογοί μου είναι ο δεύτερος εξάδελφος της ποίησης» λέει ο ίδιος. «Γιατί όταν τους γράφω, σκέφτομαι μονάχα τη μουσικότητά τους. Σαν το αγαπημένο μου αστείο αυτό τον καιρό: Ενας μαύρος πηγαίνει σε μια έκθεση αυτοκινήτων Κάντιλακ. Ο πωλητής λοιπόν τον πλησιάζει με ειρωνικό ύφος και του λέει: “Κύριε, σκέφτεστε να αγοράσετε μια Κάντιλακ;”. Και αυτός του απαντά: “Οχι, θα αγοράσω μια Κάντιλακ, αλλά σκέφτομαι τις γκόμενες”…».