«Κεραυνός» πάνω από τα πλήκτρα

Η πορεία προς το στερέωμα του πιάνου για τους περισσότερους, αν όχι όλους, τους πιανίστες της γενιάς του Αρκάντι Βόλοντος είναι στρωμένη με βραβεία σε έγκυρους διεθνείς πιανιστικούς διαγωνισμούς. Εκείνος δεν έκανε τον κόπο να κερδίσει ούτε έναν. Απλώς, όπως στη ζωή του, η αγάπη για τη μουσική μπήκε σαν κεραυνός – όταν πρωτάκουσε τις συμφωνίες του Μότσαρτ που έπαιζε στο πικάπ η μητέρα του – έτσι και ένας κεραυνός… τύχης ήταν που τον έφερε στη διεθνή μουσική και δισκογραφική καριέρα.

Για την ακρίβεια ένας παραγωγός της Sony Classical που έτυχε να τον ακούσει να παίζει πιάνο σε ένα σπίτι φίλων στη Νότια Γαλλία, όπου έκανε διακοπές.

Ο παραγωγός έπαθε εκείνο που πολλοί – ακροατές, αλλά ακόμη και διάσημοι μουσικοκριτικοί – δηλώνουν πως παθαίνουν ακούγοντας τον κοντούλη και γεματούλη Βόλοντος από την Πετρούπολη: κεραυνοβολήθηκε! Τόσο που να του προσφέρει επιτόπου ένα γενναίο δισκογραφικό συμβόλαιο με την Sony. Το οποίο υλοποιήθηκε με ένα CD, το οποίο και του απέφερε το σημαντικό Γερμανικό Ηχογραφικό Βραβείο. Αφετηρία για ένα σερί αντίστοιχων διεθνών βραβείων.

Δεν είναι μόνο το ξεκίνημα στο οποίο διαφέρει ο Βόλοντος από τους σταρ πιανίστες της γενιάς του. Ενώ οι άλλοι – όπως ο κινέζος σούπερσταρ Λανγκ Λανγκ – έσπευσαν να αναμετρηθούν στον συναυλιακό στίβο πολύ νωρίς, εκείνος πέρασε για πρώτη φορά την πόρτα των καμαρινιών αίθουσας συναυλιών στην (σοκαριστικά μεγάλη) ηλικία των 16!

Και κάτι ακόμη, με τα δικά του λόγια: «Πότε δεν άντεχα να εξασκούμαι ώρες ατέλειωτες στις κλίμακες. Οσο για την τεχνική στη διάρκεια των σπουδών μου, έπαιρνα μόνο κακούς βαθμούς».

Ελα όμως που ο ρωσικός «κεραυνός» όχι απλώς κατάφερνε στη ζωντανή ερμηνεία να ξεπερνά τον – σημαντικότατο – σκόπελο της πιανιστικής τεχνικής αλλά με την ερμηνεία του να προκαλεί αναστάτωση, συγκίνηση. Να συγκλονίζει τον κόσμο των ακροατών του, όπως μαρτυρούν. Ακόμη και εκείνων που τον ακούνε από CD. Και αυτό όχι με δικής του επινόησης δυναμικές και τέμπο ή δικές του «διασκευές», όπως έκανε φερ’ ειπείν ο εκκεντρικός Καναδός Γκλεν Γκουλντ, όχι με πυροτεχνήματα, αλλά μένοντας πιστός στη μεγάλη πιανιστική παράδοση, στην οποία – κατά πολλούς κριτικούς – είναι άξιος συνεχιστής των Φέρεντς Λιστ, Σβιάτοσλαβ Ρίχτερ και Βλαντίμιρ Χόροβιτς!

Υπερβολές; Οσοι έχουν ακούσει ζωντανά τον 40χρονο πλέον πιανίστα – όπως και εμείς, επιτέλους, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και δη στην ακμή του – συμφωνούν και επαυξάνουν. Δεν είναι τυχαίο ότι ζωντανές ηχογραφήσεις σε αίθουσες συναυλιών είναι και οι δισκογραφικές του περγαμηνές. Με κορυφαίες στιγμές τις ερμηνείες των «δύσκολων», απαιτητικών και σε επίπεδο τεχνικής αλλά και αρκούντως πυροτεχνηματικών Κοντσέρτων για πιάνο αρ. 2 και αρ. 3 του Σεργκέι Ραχμάνινοφ.

Οχι «διασκευές», είπαμε. Στους ογκόλιθους της πιανιστικής φιλολογίας, πράγματι όχι. Σε έργα της μουσικής φιλολογίας όμως ναι. Και μάλιστα με αριστεία. Οπως το «Ρόντο α λα Τούρκα» του Μότσαρτ, η «Ιταλική Πόλκα» του Ραχμάνινοφ ή το «Γαμήλιο Εμβατήριο» του Μέντελσον, σε διασκευή που δικαιώνει την πιανιστική του «καταγωγή», καθώς υπογράφεται ως εξής: των Λιστ/Χόροβιτς/Βόλοντος.

Από τα χρόνια των σπουδών του, στην Πετρούπολη, τη Μόσχα, το Παρίσι, τη Μαδρίτη, «κουβάλησε» αυτές τις μουσικές αγάπες του, που τους δίνει νέα πνοή. Αυτές – ίσως και τα ηλεκτρονικά γκάτζετ που διεκδικούν το ενδιαφέρον του – είναι που τον χαλαρώνουν, πριν και μετά τις συναυλίες, στα δωμάτια των ξενοδοχείων όπου, ως διεθνής σταρ πλέον, ζητά να διαθέτουν ένα πιάνο για να το χορδίσει στα μέτρα της μεγαλύτερης από τις αγάπες του…