Ο αρχάγγελος του φλαμένκο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Στον Ισραέλ Γκαλβάν αρέσουν οι προκλήσεις. Γι’ αυτό και στην τελευταία του παράσταση «Το πραγματικό», η οποία ανέβηκε πρόσφατα στο Βασιλικό Θέατρο της Ισπανίας, καταπιάστηκε με το θέμα της γενοκτονίας των Τσιγγάνων. Η χορογραφία ξεκίνησε με την εκδίωξή τους από τους Ναζί και έφτασε έως τον νόμο του Σαρκοζί για τις απελάσεις στη Ρουμανία. Αλλωστε ο καλλιτέχνης ξέρει την περιπέτεια της φυλής από πρώτο χέρι, αφού έχει ρίζες Ρομά από την πλευρά της μητέρας του.
Εξαιτίας του ευαίσθητου αυτού θέµατος ο Γκαλβάν έφτασε την τεχνική του στα άκρα. «Προσπαθεί να χορέψει αυτό που δεν µπορεί να περιγράψει µε τα λόγια του», αναφέρει ο συνεργάτης του Πέδρο Ροµέρο. Γι’ αυτό ανέβηκε στη σκηνή για πρώτη φορά στην καριέρα του παρέα µε δύο άλλους χορευτές της γενιάς του, την Μπελέν Μάγια και την Ιζαµπέλ Μπαγιόν. «Πάντα χόρευα µόνος ή µε αντικείµενα, αλλά αυτή τη φορά θέλω να έρθω πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση και γι’ αυτό χρειάζοµαι βοήθεια», εξηγεί ο ίδιος. Αυτή είναι η πιο έντονη χορογραφία που έχει ετοιµάσει έως σήµερα ο 39χρονος καλλιτέχνης. «Είναι κατασκευασµένη έτσι ώστε να κρέµοµαι σχεδόν από µια κλωστή, αγγίζοντας ακόµη και το ενδεχόµενο τραυµατισµού και αφήνοντας σε δεύτερη µοίρα την τεχνική», δηλώνει. Γι’ αυτό και τη δούλευε επί δύο χρόνια.
Η µοίρα του Γκαλβάν ήταν προκαθορισµένη από τη στιγµή της γέννησής του, γι’ αυτό και οι οµότεχνοί του τον αποκαλούν «ο παλαιότερος από τους νέους χορευτές». Γιος χορευτών φλαµένκο και καθηγητών χορού στη Σεβίλλη, δεν είχε και πολλά περιθώρια διαφοροποίησης από το οικογενειακό περιβάλλον. «Αυτό που θυµάµαι καλά από την παιδική µου ηλικία είναι όταν έπρεπε να πάµε στη Γιορτή του Φλαµένκο. Προτού βγουν στη σκηνή οι καλλιτέχνες που είχαν προσληφθεί για να χορέψουν, προετοιµάζονταν στις κερκίδες και εκεί ήµουν κι εγώ χορεύοντας µαζί τους. Μεγάλωσα ανάµεσα στα παρασκήνια και στους χορευτές, στα φυλλάδια µε τις φιγούρες και τα χτενάκια. Ωστόσο αυτό που πραγµατικά ήθελα ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής. Ηθελα να γραφτώ στην Μπέτις, αλλά ο πατέρας µου δεν µου το επέτρεψε», είχε δηλώσει παλαιότερα σε συνέντευξή του.
Ισως ο πατέρας του είχε δίκιο που δεν τον άφησε να ασχοληθεί µε τον αθλητισµό, γιατί έτσι η τέχνη θα είχε χάσει ένα πολύ µεγάλο ταλέντο. Οταν έσβησε τα 18 κεριά της τούρτας των γενεθλίων του πήρε
την απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χορό. Ετσι, το 1994 βρέθηκε στην Εταιρεία Χορού της Ανδαλουσίας την οποία είχε ιδρύσει πρόσφατα ο Μάριο Μάγια, ξεκινώντας μια καριέρα που θα χαρακτηριστεί από σημαντικά βραβεία. Το πρώτο ήρθε δύο χρόνια αργότερα, όταν κέρδισε στην Μπιενάλε Φλαμένκο της Σεβίλλης το πρώτο Βραβείο Γκιραλντίγιο χορεύοντας στην παράσταση «Εδώ θέλω να σε δω».
Σιγά σιγά το όνομά του άρχισε να γίνεται γνωστό στους χορευτικούς κύκλους και έρχεται σε επαφή με τους πιο μοντέρνους της σεβιγιάνικης σκηνής, τον ζωγράφο Πέδρο Ρομέρο, τη διευθύντρια θεάτρου Πέπα Γκαμπόα και τον χορευτή Μανουέλ Σολέρ, συνάντηση που έμελλε να του αλλάξει την πορεία. Μαζί ανεβάζουν για την Μπιενάλε την παράσταση «Κόκκινα παπούτσια», ένα αφιέρωμα στον θρυλικό χορευτή φλαμένκο Βιθέντε Εσκουδέρο, και κλέβουν τις εντυπώσεις. Η επιτυχία τους ήταν τόσο μεγάλη ώστε αποφασίζουν να κάνουν παγκόσμια τουρνέ, για να τους χειροκροτήσει και το διεθνές κοινό. Η ομάδα αυτή λειτουργεί έως σήμερα: την καλλιτεχνική διεύθυνση έχει πάντα ο Ρομέρο, ενώ η Γκαμπόα σκηνοθετεί.
Οταν δεν χορεύει, ψάχνει για νέες πηγές έμπνευσης στη λογοτεχνία, στη μουσική και στον κινηματογράφο. Του αρέσει να πειραματίζεται με τη στάση του σώματος και τις κινήσεις του. Ετσι, σιγά σιγά αρχίζει να αποδομεί την παραδοσιακή τέχνη του φλαμένκο και να δημιουργεί τη δική του εκδοχή, κάθε φορά και πιο ευφάνταστη. Το 2000 ανεβάζει την παράσταση «Μεταμόρφωσις», ντύνοντάς τη μουσικά με τους κλασικούς ήχους του Λιγκέτι. Η επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη και η τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου του δίνουν την κατάλληλη ιδέα ώστε να ανεβάσει το σόου «Γαλβανικές» με τη συνοδεία της κιθάρας του Χεράρδο Νούνιεθ. Το 2004 έρχεται η «Αρένα» με έξι χορογραφίες επηρεασμένες από τις ταυρομαχίες και το 2005 «Η χρυσή εποχή». Αυτές του χαρίζουν το Εθνικό Βραβείο Χορού «για την ικανότητά του να δημιουργεί ένα καινούργιο είδος από μια τέχνη όπως αυτή του φλαμένκο, χωρίς να ξεχνάει τις πραγματικές ρίζες του». Μετά το «Tabula Rasa», το 2006 κάνει το ντεμπούτο το ως χορογράφος με την παράσταση «Η Γαλλίδα», όπου χρήζει πρωταγωνίστρια την αδελφή του Παστόρα. Στη συνέχεια παρουσιάζει το «Τέλος αυτής της κατάστασης», βασισμένο στις περιγραφές της Βίβλου για το τέλος του κόσμου, το οποίο χαρακτηρίστηκε το πιο εξελιγμένο, συγκλονιστικό και συναισθηματικό θέαμα από τον πιο υπέροχο χορευτή που υπήρξε ποτέ. Το 2010 συνδύασε το μποξ με το φλαμένκο και την κιθάρα του Εμίλιο Καρακαφέ στο «Η ελεύθερη πάλη επιστρέφει στο Πράις», ενώ πέρυσι χόρεψε την «Καμπύλη» συνοδεία ενός πιάνου.
Google news
