e-mail

Μήπως μας πάει η κλεισούρα;

Αγαπητή Φοίβη,

Τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά, αν όχι κατ’ αποκλειστικότητα, μας απασχολούν όλους προβλήματα οικονομικής και κοινωνικής δυσπραγίας. Ετσι, θέματα ευρύτερης σημασίας και ενδιαφέροντος καταλήγουν μάλλον στα αζήτητα. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να αναφερθώ στο εξής θέμα:

Με εντυπωσιάζει πάντα το γεγονός ότι οι περισσότεροι Αθηναίοι, συνηθισμένοι να ζουν σε διαμερίσματα-περιστερώνες, αρνούνται ή, μάλλον, αδιαφορούν να βγουν λίγο στο «ξέφωτο» και να απολαύσουν, έστω για λίγο, το πράσινο, τον καθαρό αέρα και την ησυχία. Ετσι, δεν πατούνε σε πράσινους χώρους (πάρκα). Τουλάχιστον αυτή είναι η εντύπωσή μου όταν για αρκετά χρόνια τώρα περπατώ στο πάρκο πίσω από το Μέγαρο Μουσικής.

Ενας αρκετά μεγάλος πράσινος παράδεισος απίστευτα όμορφα διαμορφωμένος παραμένει πάντα άδειος και έρημος. Σπάνια συναντώ σε όλο αυτό τον χώρο έναν μοναχικό περιπατητή ή κάποιο φύλακα. Και να φανταστεί κανείς ότι η πρόσβαση είναι πανεύκολη με τα μέσα δημόσιας μεταφοράς.

Αλήθεια, τι απέγιναν όλοι αυτοί οι (οργανωμένοι) οικολόγοι που πολύ πριν από το χτίσιμο του Μεγάρου είχαν καθυστερήσει επί χρόνια την έναρξη του έργου με προσφυγές και διαμαρτυρίες για να περισώσουν μερικά δένδρα, «που θα καταστρέφονταν από το Μέγαρο»; Περίπου η ίδια κατάσταση επικρατεί στον λόφο δίπλα από τον Λυκαβηττό. Ενας όμορφος πευκώνας περπατιέται πάντα σχεδόν μόνο από σκύλους και τους συνόδους τους! Κάπου κάπου και κανένας δρομέας στα μονοπάτια του πανέμορφου αυτού πευκώνα, στην καρδιά της Αθήνας. Και μη μου πει κανείς ότι όλα αυτά έχουν σχέση με τους δύσκολους καιρούς και τις πτωχεύσεις κ.τ.λ.!

Ισα ίσα, τώρα είναι καλή ευκαιρία για όποιον θέλει να ξοδέψει λίγο χρόνο δωρεάν, απαλύνοντας κάπως τις δυσκολίες της ζωής. Βέβαια, υπάρχει πάντα και ο Εθνικός κήπος και άλλα πάρκα, αλλά και εκεί η προσέλευση (πλην ίσως Κυριακής) δεν είναι καλύτερη.

Με τις θερμότερες ευχές μου για τις γιορτές και με αγάπη, Απόστολος Σ., γιατρός

Και που ξεχύνονταν κάποτε σε πάρκα, πλατείες και πράσινα λιβάδια, συλλήβδην και ολοσούμπιτοι, αγαπητέ Απόστολε, οι Αθηναίοι ή εν γένει οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων, είχατε παρατηρήσει – τις ημέρες που ακόμη έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα – τι άφηναν πίσω τους; Καμένη γη! Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σκουπίδια, καμένα δάση, μποτιλιαρίσματα στον… καθαρό αέρα και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Το ίδιο και στα πάρκα, όπου ακόμη δεν έχουν μάθει κάποιοι – αρκετοί, δυστυχώς – να κυκλοφορούν με σακουλίτσες και γαντάκια για να μαζεύουν τις ακαθαρσίες των σκύλων τους. Ή τις τσίχλες τους. Ή τα σκουπίδια τους. Ή τα αποτσίγαρά τους. Τώρα που και οι δήμοι δεν έχουν πλέον την παλιά καλή «αίγλη» της πρόσληψης αμέτρητων «υπαλλήλων», δεν θα επαναφέρει πλέον κανείς τους τόπους τους χλοερούς στην προτέρα τους καλή κατάσταση, με τίποτα (όχι ότι οι τόοοοσοι προσληφθέντες «υπάλληλοι» των δήμων έκαναν παλαιότερα τίποτα…). Βεβαίως και θα τους κάνουν λοιπόν καλό, μέσα στην κρίση και την κατήφεια, το πράσινο και η ανοιχτωσιά, αλλά μήπως είναι καλύτερα για όλους μας να μην το κάνουν τόσο συχνά και άνευ όρων; Λέμε τώρα…

Κάν’ το καλό και ρίξ’ το στο… μουγκό

Κυρία Αθηναίου μου, εύχομαι χρόνια πολλά.

Αν και φέτος ήταν τα πιο μουντά Χριστούγεννα που θυμάμαι, δεν κρατιέμαι να μην γκρινιάξω για μια εικόνα που είδα στα κανάλια την παραμονή και μου έκανε πολύ κακή εντύπωση, ειδικά ως προς εκείνο που έκρυβε πίσω της.

Μιλάω για την εικόνα ενός τεράστιου σωρού από ρούχα δεύτερο χέρι που συγκεντρώθηκαν σε εμβληματικές για τον Νεοέλληνα πλαστικές σακούλες, ένα βουνό ολόκληρο, στην Πλατεία Συντάγματος. Μιλάω για τη «φιλανθρωπία» πολλών σε μορφή ρούχων, που ένας φορέας θα αναλάμβανε να δώσει σε όσους συμπολίτες μας και συνανθρώπους μας τα έχουν ανάγκη, ειδικά τώρα τον χειμώνα.

Καλή η «φιλανθρωπία», έστω και σε ένα βουνό από ακαλαίσθητες πλαστικές σακούλες. Αυτή όμως η έκθεσή της σε δημόσια και τηλεοπτική θέα (και μάλιστα εκεί όπου καραδοκούν οι απεσταλμένοι ξένων καναλιών για να την αρπάξουν και να δώσουν ακόμη μία φορά μια παραποιημένη και αποσπασματική εικόνα από τη δοκιμαζόμενη Ελλάδα) δεν κρύβει και κάτι καθόλου θετικό, καθόλου ανθρώπινο; Ή είναι μόνο ιδέα μου; Δεν φαίνεται σαν να πάμε για τον άνθρωπο που έχει ανάγκη (ή την ανάγκη μας) με αυτή την έκθεση να του λειώσουμε και το τελευταίο ίχνος της αξιοπρέπειάς του, υπέρ μιας φωτογενούς «φιλανθρωπικής υπερπαραγωγής»;

Η πραγματική φιλανθρωπία πρέπει να υπάρχει, αλλά ούτε να φαίνεται ούτε να δείχνεται. Αλλιώς, μόνο απαξιώνει εκείνον που την εισπράττει.

Καλή χρονιά. Με χαιρετισμούς,
Ανδρέας Γερολυμάτος, Αθήνα

«Σε μεγάλες μεταδόσεις / καλλιστεία, δεξιώσεις / και (γ)καλά φιλανθρωπίας», όπως το λέει γλαφυρά ο Φοίβος Δεληβοριάς, αγαπητέ Ανδρέα, ακόμη η Ελλάδα αναστενάζει. Δίχως μέτρο. Δίχως φραγμό. Και κυρίως δίχως συναίσθηση. Ή συν-αίσθηση για τον άλλον.