… και οι δύο όψεις της αγάπης για την Παταγονία

Ο 63χρονος σήμερα συγγραφέας και ο 52χρονος «φωτογράφος των συγγραφέων» πρωτοταξίδεψαν μαζί στην Παταγονία ώς τη Γη του Πυρός το 1996 και συμπλήρωσαν το οδοιπορικό τους το 2008, για να συλλάβουν ακριβώς ό,τι χάνεται από το πνεύμα και τις μνήμες αυτής της περιοχής, ισοπεδωμένης από την ανάπτυξη. Η προσέγγισή τους όμως δεν είναι γραφική-περιηγητική ούτε νοσταλγική. Είναι ιστορική, κοινωνική και πολιτική και αναπτύσσει μια λατινοαμερικανική προβληματική. Ετσι, το «Τελευταία νέα από το Νότο» συμπληρώνει, προεκτείνει και επικαιροποιεί τη ματιά του Μπρους Τσάτουιν  στην «Παταγωνία» του 1977 και στην «Παταγωνία ξανά» του 1986 (γραμμένο μαζί με τον Πολ Θερού, εκδ. Χατζηνικολή).

Ξεκινώντας από τον 42ο παράλληλο και τη φαινομενικά αθώα, νοικοκυρεμένη και «ευρωπαϊκή» πόλη Σαν Κάρλος ντε Μπαριλότσε, ο Σεπούλβεδα επισημαίνει τα ινδιάνικα τοπωνύμια, τα αντιδιαστέλλει με τα γερμανικά, αυστριακά, ελβετικά και κροατικά επίθετα των κατοίκων της, και θυμίζει τον ενθουσιασμό τους για τον ναζισμό που κράτησε φλογερός (με παρελάσεις και αγκυλωτούς σταυρούς) τη δεκαετία 1938-48. Απέναντι όμως στους φυγάδες εγκληματίες και στους κερδοσκόπους εισβολείς, τους διψασμένους για εδάφη που δεν αγάπησαν ποτέ, υπάρχουν και οι άλλοι, οι ακαταμάχητοι, Παταγόνες. Ο Αντόνιο Ράντονιτς και ο Χοσέ Μπερ, λ.χ., που γύρισαν το 1916 το πρώτο χιλιανό ντοκιμαντέρ  και άλλες 50 ταινίες ιδρύοντας στο Πορβενίρ, σε ένα μπακάλικο στο τέλος του κόσμου, και την πρώτη κινηματογραφική αίθουσα που λειτουργούσε ώς το 1945. Ή η κόρη του θρυλικού γκρίνγκο τυχοδιώκτη Μάρτιν Σέφιλντς, ο οποίος είχε νταραβέρι με τους διαβόητους ληστές Μπουτς Κάσιντι και Σάντανς Κιντ. Και βέβαια η 95χρονη Δόνια Ντέλια που ό,τι αγγίζει καρποφορεί και ζει μόνη σε ένα απομονωμένο καλύβι χαμογελώντας στη ζωή.