Τα παραμύθια γιορτάζουν 200 χρόνια και ζωντανεύουν

μακριά κοτσίδα από τα ξανθά μαλλιά της Ραπουνζέλ αιωρείται μπροστά από έναν τόμο του λεξικού κοινωνικών επιστημών της UNESCO, σε ένα ράφι της βιβλιοθήκης.

Περιτριγυρισμένη από βιβλία, τόμους και εγκυκλοπαίδειες, που την παρατηρούν με αυστηρό ύφος, στέκει σε ένα τραπέζι η κολοκύθα – άμαξα της Σταχτοπούτας. Πλάι της είναι τοποθετημένο το περίφημο ασημένιο γοβάκι της – τελικά πρέπει να ήταν νταρντάνα η Σταχτοπούτα αν κρίνει κανείς από το μέγεθος της γόβας. Πιο δίπλα σε μακέτα η έξυπνη Γκρέτελ έχει ανάψει τη φωτιά κάτω από το καζάνι και ετοιμάζεται να μαγειρέψει την κακιά μάγισσα που κρατά δέσμια εκείνη και τον αδελφό της, τον μικρό Χανς.

Στήνω αυτί. Ακούω φωνές παιδικές και γέλια. Κι όμως επικρατεί ησυχία. Την επιβλητική ατμόσφαιρα της βιβλιοθήκης του Ευγενίδειου με τις βλοσυρές επιστημονικές εκδόσεις, τα συγγράμματα και τη σιωπή που απαιτεί ο χώρος, εξωραΐζουν οι αμέτρητοι ήρωες από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ, του Αντερσεν, του Σαρλ Περό, του Λευκάδιου Χερν που θα μένουν έως την ημέρα των Θεοφανίων για τη γιορτή παραμυθιών «Τα παραμύθια μας: κείμενα και εικόνες, άλλοτε και σήμερα» η οποία άρχισε σήμερα στο ίδρυμα.

Σε ένα τραπέζι – αναγνωστήριο στέκει ορθάνοιχτο βιβλίο με τρισδιάστατη απεικόνιση σκηνής από το παραμύθι του Αρχικλέφτη (από τα λιγότερο γνωστά των αδελφών Γκριμ). Στο ακριβώς από πίσω αναγνωστήριο από ένα άλλο βιβλίο αναδύεται τρισδιάστατη σκηνή από το παραμύθι του Κέδρου.

Σηκώνω το κεφάλι και διαπιστώνω ότι με κοιτούν αφ’ υψηλού το δηλητηριασμένο μήλο της Χιονάτης, ο βάτραχος – πρίγκιπας, το Χρυσό κλειδί και η αλεπού νύφη, ενώ μπροστά από ένα παράθυρο με θέα τον φαληρικό όρμο είναι έτοιμοι να τραγουδήσουν οι «Μουσικάντηδες της Βρέμης», δηλαδή ένας γάιδαρος, ένας σκύλος, μια γάτα κι ένας πετεινός, σκαρφαλωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο.

ΣΠΑΝΙΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. Σε μια προθήκη φυλάσσονται σπάνιες εκδόσεις του 19ου αιώνα (μεγάλης αξίας) με ιαπωνικά φιλοτεχνημένα παραμύθια γραμμένα στα αγγλικά του ελληνικής καταγωγής Λευκάδιου Χερν (χάρη στο έργο του έγινε ευρύτερα γνωστή στο δυτικό κόσμο η ιαπωνική λογοτεχνία) πάνω σε crepe papier – μικρά έργα τέχνης όπως «Το αγόρι που ζωγράφιζε γάτες», «Ο γέρος που έχασε τους λουκουμάδες του», «Η πηγή της νιότης» (από τη συλλογή Ευσταθίου).

Δίπλα δε από τις σπάνιες εκδόσεις (παραχωρήθηκαν από τους Εθνική Βιβλιοθήκη, Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Αθηνών και τις συλλογές των Μάνου Χαριτάτου και Αναστασίας Χριστοπούλου) και τα διακοσμητικά μοτίβα από την «Αμυγδαλία», τον «Τσιχλογένη βασιλιά», τη «Νύφη του μικρού λαγού» είναι αναρτημένες γκραβούρες του 19ου αιώνα φιλοτεχνημένες από τους Γουόλτερ Κρέιν, Αρθουρ Ράκαμ.

Ολα αυτά δένουν με αφίσες από σύγχρονες ταινίες, από μπίρες με φιγούρες της Χιονάτης, της Σταχτοπούτας, κούπες και ποδιές μαγειρικής με απεικονίσεις διαφόρων χαρακτήρων, σειρές γραμματοσήμων και νομισμάτων με θέματα εμπνευσμένα από τον συναρπαστικό κόσμο των παραμυθιών, μέχρι και ασημένια μαχαιροπίρουνα με ανάγλυφα.