Ο παραμυθάς του έναστρου θόλου

Πανδαισία χρωμάτων, εκατοντάδες χιλιάδες φωτεινά σώματα λαμπυρίζουν πάνω από τα δεκάδες κεφαλάκια παιδιών και ενώνονται με γραμμές φωτός που σχηματίζουν τις φιγούρες ζώων. Ο θόλος του νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου μετατρέπεται σε μικρό – έναστρο – ουρανό και διηγείται την ιστορία των άστρων και των αστερισμών που είναι συνυφασμένη με τη ζωή των ανθρώπων και τις εποχές.

Πρόκειται για την  εικοσάλεπτη ψηφιακή ταινία θόλου «Τα παραμύθια του ουρανού 2». Ο δημιουργός της, διάσημος ιάπωνας ψηφιακός καλλιτέχνης Καγκάγια Γιουτάκα (Kagaya Yutaka), λάτρης της Ελλάδας και γνώστης της μακραίωνης ιστορίας της, έφτιαξε ένα παραμύθι για μικρούς – και για μεγάλους – για να διηγηθεί τη σχέση των ανθρώπων με τους θεούς, τα άστρα και τους αστερισμούς. Και με ένα σενάριο σε γλώσσα απλή και κατανοητή, πρωτίστως για τους πιτσιρικάδες.  

Από πιτσιρικάς άλλωστε ο ίδιος θυμάται τον εαυτό του να σχεδιάζει.  Η σχέση των αστερισμών με την ελληνική μυθολογία, την οποία γνωρίζουν καλά οι Ιάπωνες, από πολύ νωρίς κέντρισε το ενδιαφέρον του και σύντομα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης γι’ αυτόν.

Σήμερα είναι γκουρού στο είδος του, παίζει στα δάχτυλα την παραγωγή ταινιών ψηφιακής τεχνολογίας μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών και η φήμη του έχει υπερβεί τα όρια της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Πρωτότοκος γιος πενταμελούς οικογένειας από τη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας, ο Καγκάγια από νωρίς αφοσιώθηκε στα δύο χόμπι του, την παρατήρηση των άστρων και των αστερισμών και τη ζωγραφική.

Δεν περνούσε ημέρα, ως παιδί, που να μη σχεδιάσει. Σκίτσα και ζωγραφιές διάφορες. «Κάποια εμπνευσμένα από το ζωικό βασίλεια και άλλα δημιουργήματα της φαντασίας μου» λέει.

Το Διάστημα ασκούσε ανέκαθεν έλξη στον Καγκάγια και από τα είκοσί του πλέον ζωγράφιζε ουράνια σώματα για εικονογραφημένες εκδόσεις με πινέλα και αερογράφους. Το 1995 πέρασε στη χρήση της τεχνολογίας ηλεκτρονικών υπολογιστών και ακολουθώντας τη φωνή της καρδιάς του, όπως μου σημειώνει, αφοσιώθηκε στη δημιουργία εικόνων και στην τέχνη της παραστατικής κινηματογραφίας με κομπιούτερ. Δύο χρόνια μετά παρουσίασε την πρώτη ψηφιακή δουλειά του, την «Ουράνια εξερεύνηση», μια σειρά που εστίαζε στην αέναη επιθυμία του ανθρώπου για την εξερεύνηση του Διαστήματος και το 1999 δημιούργησε τη σειρά «Ζωδιακός κύκλος», εμπνευσμένη από την αρχαιοελληνική μυθολογία.  Η επιτυχία ήταν τέτοια ώστε η τράπεζα της Σαγκάης ζήτησε την άδεια του καλλιτέχνη για να φιλοτεχνήσει τις πιστωτικές κάρτες της με τους αστερισμούς της σειράς.

Κορυφαία στιγμή της μέχρι τώρα εντυπωσιακής καριέρας του ήταν η ταινία θόλου «Ουράνιος σιδηρόδρομος», του 2003, με ήρωα ένα παιδί που ονειρεύεται ταξίδια στον γαλαξία μας, βασισμένη στο κλασικό μυθιστόρημα που ιάπωνα συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας Κέντζι Μιγιαζάουα. Με αφορμή το συγκεκριμένο έργο αλλά και για τη συνολική συνεισφορά του στην αστρονομία και τις Τέχνες δόθηκε το όνομά του στο άστρο με αριθμό 11949 .

Οπως είναι φυσικό, συχνάζει σε τοποθεσίες από τις οποίες ευνοείται η παρατήρηση του ουρανού. Σκαρφάλωσε στο Μάτσου Πίτσου και το 2004 ήταν ο πρώτος αυτόπτης μάρτυρας ηλιακής έκλειψης από την Ανταρκτική.

Αρτια και υψηλής αισθητικής, με ζωηρά έως έντονα χρώματα – με κυρίαρχο το μπλε του ουρανού – είναι η δυτικότροπη τεχνική του, στην οποία ο θεατής μπορεί να διακρίνει στοιχεία μάνγκα. Επιλέγει οι ψηφιακές πρωταγωνίστριές του να έχουν σωματότυπο της ιδνοευρωπαϊκής φυλής, ψηλότερες δηλαδή από τη μέση Γιαπωνέζα. Το καλοκαίρι είχε έρθει για πολλοστή φορά – από το 2008 – στην Αθήνα, περιστοιχισμένος από εντυπωσιακές (λόγω αναλογιών και προσόντων) συνεργάτιδες, οι οποίες φρόντιζαν να έχει ό,τι χρειάζεται πριν καν το σκεφτεί. Οι επισκέψεις σε Δελφούς, Μύκονο (και Δήλο) ήταν κατά δήλωσή του μεγάλη εμπειρία, η οποία συνέβαλε τα μέγιστα στην παραγωγή ταινιών του. Ο Καγκάγια βλέπει τ’ άστρα και οραματίζεται ταινίες. Στα ψηφιακά του σενάρια παντρεύει τους θεούς των αρχαίων Ελλήνων με τα ζώδια και τους αστερισμούς. Το επόμενο εγχείρημά του θα είναι μια ταινία θόλου για τις μαύρες τρύπες του Διαστήματος.