Ολα έγιναν «παιδιά με ειδικές ανάγκες»

Στην Καισαριανή λειτουργούσε ήδη από το 1937 με πρωτοβουλία της εκπαιδευτικού – παιδαγωγού Ρόζας Ιμβριώτη σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Το 1942 έπειτα από κινητοποίηση της Ρ. Ιμβριώτη και άλλων δασκάλων του σχολείου οργανώνεται συσσίτιο όπου σε λίγο θα σιτίζονται όχι μόνο οι μαθητές του σχολείου αλλά και παιδιά της προσφυγικής συνοικίας. Ο Θόδωρος Κουλίτσος – Νικολαΐδης σε μια από τις μαρτυρίες – συνεντεύξεις που παρατίθενται στο βιβλίο θυμάται: «Η Ρόζα Ιμβριώτη με τον Κώστα τον Καλατζή, οι δάσκαλοι αυτοί, απόσπασαν συσσίτιο από τον Ερυθρό Σταυρό. Και συσσίτια δίνανε όχι μόνο στα παιδάκια με ειδικές ανάγκες. Ολα τα παιδιά της Καισαριανής τα βαφτίζανε με ειδικές ανάγκες ότι είναι. Αυτοί ήτανε οι άνθρωποι που μας καθοδηγήσανε. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που μας κάνανε ν’ ανεβούμε λιγάκι παραπάνω. (…) Κοίταξε, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αυτά τα πράγματα τα άλλα κόμματα κι οι άλλες οργανώσεις δεν τα κάνανε. Να γιατί το ΕΑΜ έγινε πολυσυλλεκτικό, να γιατί το ΕΑΜ έγινε μεγάλο. Καμιά προπαγάνδα δεν πιάνει, τίποτα δεν πιάνει αν στην πράξη δεν βοηθήσεις τον άλλον να επιβιώσει».